ဒန်နီရယ်က တိမ်ကလေးလို လေနှင်ရာလွင့်ချင်တယ်ဆို ကျွန်တော်က အဲဲဲဒီတိမ်ကလေးကို အုပ်မိုးကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ကြီးပဲ ဖြစ်ချင်တာ အဲတာမှ တိမ်ကလေး ဘယ်ကိုပြေးပြေး ကျွန်တော့်ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်မှာလေ 🌻

"အချစ်ကလေးရဲ့ သိရဲ့လား။ ဟောဒီကမ္ဘာကြီးမှာလေ နှစ်ကိုယ့်တစ်စိတ် ထပ်တူကျသွားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတာ ဘာမှမရှိဘူးတဲ့။" ^^ "အခ်စ္ကေလးရဲ႕ သိရဲ႕လား။ ေဟာဒီကမာၻႀကီးမွာေလ ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ ထပ္တူက်သြားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေလာက္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတာ ဘာမွမရွိဘူးတဲ့။"

အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ဘဝႀကီးမွာ ကံၾကမၼာရဲ႕ ႀကိဳးဆြဲရာကို က်ေနာ္ ခံႏိုင္ရည္႐ွိသမ်ွ ကခဲ့ရတယ္။ ဘဝတစ္ခုကိုႀကိဳးစားေ႐ွ႕ဆက္ေနခ်ိန္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘဝထဲကို ေနာက္ထပ္ဘဝတစ္ခုဟာ မေမ်ွာ္လင့္ပဲေရာက္လာခဲ့တယ္...။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ခက္ခဲလွတဲ့ဘဝထဲကို သူဟာ ရသေပါင္းစုံ ခံစားမႈေပါင္းစုံနဲ႔ ဝင္လာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ......... က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝႏွစ္ခုဟာ............

၁၆၃၅ ဆိုတာ ညောင်ရမ်းခေတ်ထဲက မလား။၁၆၃၅ ဆိုပြီး ငါက ဘယ်ခေတ်ကို ရောက်နေတာတုန်း. #ဤဇာတ်လမ်းတွင်ပါဝင်သောအကြောင်းအရာများသည် သမိုင်းနှင့်မသက်ဆိုင်ပါဘဲ စာရေးသူ၏ဖန်တီးစိတ်ကူးမှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ Book Cover_ Lucy Xellies Written in Myanmar Language.~

"ကျွန်တော် အခုဘယ်ရောက်နေတာလဲ?" ရေနံချေးဝနေတဲ့ ပျဉ်ထောင်အိမ်ကြီးထဲမှာ မီးအိမ်က အလင်းတစ်ခုပဲ ဖြာကျနေတယ်။ရေဒီယိုလို့ ယူဆရတဲ့ လေးထောင့်ဆန်ဆန် အရာဝတ္ထုလေးထံက ပျံ့လွှင့်လာတာ က သူနဲ့ အတော်လေးမရင်းနှီးလှတဲ့ ၂ဝရာစုလောက်က မြန်မာသံစဉ်တွေ။ ဘေးအခန်းနံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ ပြက္ခဒိန်ကို အကြည့်ရောက်တော့ သူအံ့သြလွန်းလို့ အသက်ရှုဖို့တောင်မေ့လုလု။ တနင်္ဂနွေရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မြင်ဖူးတဲ့ မင်းသမီးကြီးခင်သန်းနုရဲ့ Young version ညို့အားပြင်း ဓါတ်ပုံက သူ့ကို တဒင်္ကာ ဆွံ့အစေတယ်။ "အခု ...အခု ဘယ်နှခုနှစ်လဲ?" "အို လူလေးမမှတ်မိတော့ဖူးလား?ဒီနေ့က တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ကျော် ၁ရက် ၁၃၃ရလေ " "ခင်ဗျာ" ရွှေဘီးဆံပတ်နဲ့ ရှေ့က ဘွားတော်ကိုကြည့်ပီး သူ့ခေါင်းတွေ ချာချာလည်သွားသလိုပင်။ ဘာလဲ.. ငါအခု ဝတ္ထုတွေထဲကလို လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်၄ဝကျော်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာလာ