Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

Ben nerden nasıl yazdığımı bilmiyorum nasıl yazacağımıda bilmiyorum aslında hayalimde hep yazar olmak vardı da gülümün rahmetli ablamın ölümünü yazacak cesareti nerden bulduğumu bende bilmiyorum ama sizde tanıyın isterim bu Dünyadan bir melek gelip geçtiğini ablam dediğime bakmayın sadece abla değilde bu dünyada herşeyim oldu herşeyimde gitti boşlukta kaldım...

Gözlerimi birbirine kenetlenmiş ellerimize çevirdim ve parmaklarımı daha çok sıktım. Derin bir nefes alıp "Beni ne kadar seviyorsun?" diye klişe bir soru attım ortaya. Nefesimi kesecek bir cevap beklemiyordum. Kesildi. Tam o anda nefesim kesildi. Hissettim. Tam o anda bana olan sevgisini hissettim. Sıradan değildi. Gerçekti. Bana olan sevgisi gerçekti. "Yıldızlar kadar." dedi. "Yıldızlar kadar seviyorum seni."

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Annem ölmüştü. Hem de ben daha dokuz yaşındayken... °•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° Yaralı bir kız... Hiç birşey umrunda olmayan, yaşama hevesini kaybetmiş, psikolojik sorunları olan, intihara meyilli, aşka olan inancını yitirmiş, gülümsemeyi unutmuş, asi bir kız... Elif Azra ÇAĞLAYAN ●○●○●○● Yüzündeki sahte gülümsemelerle gezen, çaresiz bir aşık... Uyuşturucu bağımlısı, hayatı anlık yaşayan, umursamaz, aşk yolunda vazgeçmek nedir bilmeyen, savaşının sonunda başarılı olmayı uman, ruh hastası bir erkek... Ufuk ALNIAK °•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° Hikayeyi yazan: @unutmamasla Hikayenin Adı: Gülümseyemeyen Kız Hikayeye Başlangıç Tarihi: 6 Şubat 2020 #küfüriçerir #şiddetiçerir