Duygularını rafa kaldırmayı hayat biçimi olarak seçen genç adam, sevmenin ne demek olduğunu bilse de sorumluluğunu almak istemez. Kendisi için biçtiği gelecek yalnızlık üzerine kuruluyken, hele kendi şeytanlarıyla savaş verirken hiç istemez. Tabi mecbur kalmazsa!.. Yaşantısının içine kötü bir tesadüf eseri giren Gülizar'ın, sorumluluğunu almak zorunda kalana kadar. İstemese de koruyup kollayacağına ant içene kadar. Gül'e ait tek varlık, kurtarıcısı, meleği olana kadar...

GERÇEK BİR YAŞAM ÖYKÜSÜNDEN ESİNLENİLMİŞTİR... Bu kalabalık cadde içinde şıp diye tanıdım seni, belli ki sen de unutmamışsın beni Sahi ne kadar zaman geçti birbirimizi görmeyeli Aylaaar yıllar geçti duymayalı sesini Oysa ne güzeldi eski lise günleri, Harcadık tatlı tatlı flört ettiğimiz sevgileri... Masumduk,utandırırdı bakışların gülüşleri.. Şimdi senin kolunda başka biri benim kolumda başka biri Kimse masum değil eskisi gibi.. Acaba olur muydu bizden güzel bir ilişki, Yoksa görüşmemiş olmak en güzeli mi? Eğer döndürüp başını bakarsan geri, Yeniden umutla beslerim ikimizi.. Evet yine utandırdı gülüşün bakışındaki, Öyleyse heyecanla bekliyorum seni... Bu arada, hala çok yakışıklısın İlk gün ki gibi...

Hayat bir tahterevalliydi.. Bir ucunda Aylin diğer ucunda düşleri vardı. Hayatındaki dengeyi bir türlü tutturamayan Aylin'in düşleri hep havada kaldı. Ne zaman Aylin yükselecek olsa bir şekilde düşleri kırılıyor ve yükseldiği yerden hızla düşüyordu... Taki hayatın dengesini bozan en ağır düşüne kapılana kadar... Emir Arslan! Yılların ağırlığını Aylin'in omuzlarından alıp aşkıyla ayaklarını yerden kesecek, onu göklere çıkaracaktı.