16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"Verdiğim acıyı silebilmek için her bir saç telini öpmek istiyorum," dedi. Önce nefes almayı bıraktım. "Ama bazen öpünce de geçmez," dedi. Buz kestim. ... BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR! Yayınlanma Tarihi: 21 Mayıs 2017 Maça Kızı 8, üç kısımdan oluşan bir seridir; hepsi bu kitap altında toplanacaktır.

Gözümden bir damla yaş düşmüştü, tanımadığım bir adam tarafından küçültülüyordum ve bu daha başlangıçtı. Yok olmaktan korktum. Bir an bu rüya sesli, suratının güzelliği kadar kalbi güzel olmayan adam tarafından un ufak olmaktan korktum. Yo! Neden korkuyordum ki? Babam bana her zaman demez miydi, ''Senin kalbin kadar büyük bir gezegen tanımıyorum,'' diye. Benim kalbim sonsuzdu, onun ki benimkinin yanında sadece küçük bir yıldızdı ama güneşte bir yıldız değil miydi?

Geçmişindeki acıların külünden doğmuş zeki bir dolandırıcı; siyah kelebek. Yaşamadığı için ölmeyi bile beceremeyen hayata küskün bir kız; sudan korkan balık. Tanrının birbirlerinde çare bulmaları için bir araya getirdiği iki kişi. Peki ya bir gün ömrü olan bir kelebek yarına aşık olursa ne olacak? "Yürüyemiyorsan uçarsın dedi "Ölüme Fısıldayan Adam", ben de O'na uçtum..."

İnsanların hayatı, bazen küçük, bazense büyük dokunuşlarla alabora olur. Alevlerin içinden yükselen dumanların ardından tertemiz bir sayfa açarak yeni olduğumuz okulda, hayatımız değişmişti. Uzuvlarım her duyguyu son raddesine kadar hissediyordu. Korkuyu, sevgiyi, arkadaşlığı, aşkı... Düşmanlık her yerdeydi. Düşmanlık Dünya' da. Düşmanlık sokaklarda. Düşmanlık okullarda. Düşmanlık içimizdeydi. Başlangıç Tarihi: 24.11.2016 ♡

"Yosunduk bir kayanın altında özgürleşiyoruz" 💦 ÖFA resimler ve replikler

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.

Çıkmaz bir sokağın içinde hangi yöne gideceğini bilemeyen küçük bir kızdım adeta, pencerenin karşısına geçip dışarıda yağan yağmurdan kaçan insanların aklındakileri okuyacak kadar ürkütücüydüm de yanı sıra, ben çocukluğunu arayıp da bulamayanlardanım 'annem süt iç büyürsün' dediğinde o sütü içmezdim ama atladığım birşey vardı insanlar doğar ve büyürdü bu sana bağlı değildi. Bu doğanın değişmeyeceği bir kanunuydu Hep çocuk kalmak varken bende her insanın da olduğu gibi büyümüştüm aşık olmuştum evlenmiştim hatta bir çocuğumuz aşkımızın meyvesi olmuştu mutluyduk, hiç olmadığımız kadar huzurluyduk....Ya sonra sonrası benim için hiç olmadı. Sonrasını hafızamdan kazıdım ama öncesini o kadar kolay unutamadım bir zamanlar bana mutluluk veren şeyler artık beni tiksindiriyordu inanmak istemesem de ben ondan sonra değişmiştim. Bu öyle bir değişiklikti ki kısa bir süre önce ameliyat geçirmiş kalbimi almışlar gibi his vardı içimde çünkü sol tarafımda hiç birşey hissetmiyordum içi bomboştu beni bütün duygulardan arındıran şey neydi? Bu değişiklikler canımı sıkıyordu değiştiğimi kabul etmek istemiyordum ama olan buydu ben artık ben değildim gözlerimden yaşlar süzülsede kalbim buna kayıtsız kalıp cız bile etmiyordu. Kulaklarım herkese karşı kulaklarını kapatıp etrafından teselli sözcükleri duymuyordu en önemlisiyse hayat bana diyordu ki; Kendi acını kendin söndür Koca bir yıkım, hepsine sebebiyet veren benim bir zamanlar küçümsediğim ufak bir yıkım mı mutluluğumu benden alan? Neydi mutluluğumun önüne geçen? Neydi kızımı babasız bırakan? Neydi beni sevdiğim adamdan mahrum eden? Sahi neydi bu Mutluluk? NOT: Düşman sınıflar serisinin son kitabıdır

Herşeyin bir ilki vardı. Sen bana ilklerimi yaşatan kadınımsın