artık biz yoktu o ve ben vardı sadece , ikimizde böyle nefret doluyken bu aşk yeniden alevlenirmi? gelin birlikte görelim.

bir erkek lisesinde sadece 4 kız olsaydınız ve bu okulun tüm erkekleri yakışıklı olsaydı ve biride siz olsaydınız naapardınız... babam sinirle müdürün odasından çıktı off anlamıştımyaa bi okul çıkmayacağını, naapçaktım ıımm acaba camdanmı atlasam.annemin gazabından saten anca kurtulurdum, terlik gelcek yine yaa off babam sinirle yanıma gelip -azra tebrik ediyorum en en güzel okul çıkmış. -baba ,baba ,baba tebriğe gerek yok ben sizin sayenizde va- varım diyecekken babam sözümü kesti -kızım sen benle dalgamı geçiyorsun? ayy tabikide geçmiyorum niye şimdi böyle demiştiki... -yeni okulun Tebrikler ERKEK LİSESİ neeehh yanlış duymuşumdur inşallah bu gerçek olamaz.

bizim dünyamız ikiye ayrılmıştı, insanlar ve vampirler, ahh sakın beni melez falan sanmayın ben normal insan olan genç bir kızım, yani öyleydim takii zorla bir zorba tarafından ıssırılıp vampire dönüşene dek , vede lanet olsun ki ben VAMPİRLERDEN NEFRET ederim, ilk başlarda vampir olmam sorun çıkarmasada sonradano kana susamışlık, o insanların can alıcı kokusu burnuma gelene dek işte galiba benim kaderim o an çizilmişti....tek çare vampir okuluydu. -kesit- " durr sen napiyorsun" dememle o kanlı dişleriyle bana bakıp "çabuk git burdan ufaklık yoksa fena olur" ahh bu kendini ne sanıyordu işte lanet katil zanlısı vampirler hızla yanlarına koşup tam vampir onu ıssıracakken önüne geçtim, zaten koyu olan gözleri imkanı varmışcasına dahada koyulaşırken. "bu senin için hiç iyi olmaz seni sürtük çekil şimdi" dedi ne what dedin gülüm bakışı atarken beni hızla geri itti acıdan yerde inlerken. " lanet olası vampirler" diye Haykırdım orda olan vampirler bana bu kız bu cesareri nerden almış der gibi bakarken, o daha yeni bir kızın kanını emen yakusuklu yanıma gelip sinirle beni duvara itti, ve yüzüme o soğuk nefesini üfleyip kulağıma "demek lanet vampirler haa" diyip sinir bozucu bir şekilde gülerken "artik sende bir vampirsin seni sürtük" diyip beni ıssırdı....

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?