Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

Μια απόπειρα δολοφονίας, ένας ισχυρός πατέρας και ένας γοητευτικός σωματοφύλακας. Ένας "τέλειος" συνδυασμός.

Σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι το φαινόμενο στο οποίο το θύμα αναπτύσσει αισθήματα προς τον απαγωγέα του. Τι γίνεται όμως όταν ο απαγωγέας και το θύμα ερωτεύονται? Νταμιάν... ποτέ δεν ήθελε να ερωτευτεί... Λίζα... ποτέ δεν ήθελε να ερωτευτεί έναν μαφιόζο... Η ζωή της είναι τέλεια, σχεδόν ονειρική μέχρι που αυτός θα την καταστρέψει. Η ζωή του είναι γεμάτη προβλήματα και αυτή θα γίνει το μεγαλύτερο. Το πείσμα της να αποδράσει θα της κοστίσει την αιώνια φυλακή. 'Η μήπως όχι? Love comes with the most unbelievable ways! Απαγορεύεται η χρήση και η αναδημοσίευση της ιστορίας χωρίς την έγκρισή μου.© 1η από 4.6k+ στην κατηγορία romance ~15/05/2023~😊❤️ 1η από 1.07k+ στην κατηγορία μυστήριο ~05/07/2023~😊❤️ 1η από 1.31k+ στην κατηγορία passion ~21/09/2023~😊❤️ 🙏🫶❤️

Η φωνή μου αργόσβησε καθώς στράφηκε προς το μέρος μου. Τα αίμα πάγωσε στις φλέβες μου και τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα, όταν συνειδητοποίησα ποιός στεκόταν απέναντι μου. Η ουλή στο αριστερό μάτι, η ψηλή κορμοστασιά του, τα μεγάλα, γκριζογαλανά του μάτια... Ήταν αυτός. Αυτός που πριν οχτώ χρόνια κατέστρεψε την ζωή μου και φρόντισε να στοιχειώσει για πάντα τις νύχτες μου με εφιάλτες και να με γεμίσει με τον τρόμο, μήπως με βλάψει ακόμα και η σκιά μου.

- Ε ντάξει... Ερωτευμένη είμαι, μου κατέβηκε μία μαλακία και την έκανα. - Και εμείς ερωτευτήκαμε, μικρή. Δεν κάναμε έτσι, της απάντησε ο Ανδρέας. - Μπορεί να μην ερωτευτήκατε τόσο πολύ τότε, απάντησε ελαφρώς εκνευρισμένη. - Ή μπορεί να υπήρξε ανταπόκριση και να μην χρειάστηκε να κάνουμε ανώριμες μαλακίες. Με λίγα λόγια αν σε ήθελε ο τυπάκος, εμένα ούτε κατά διάνοια δεν θα με ήξερες τώρα, την αποστόμωσε. Το φετινό καλοκαίρι της Βιολέτας σίγουρα δεν θα μοιάζει σε τίποτα με τα προηγούμενα επειδή ο Ανδρέας έρχεται ξαφνικά να φέρει τα πάνω κάτω.

Εκείνο το καλοκαίρι θα άλλαζαν όλα. Εκεινο το καλοκαίρι θα μου μάθαινε πολλά.

Προσπαθώ να ξεφύγω από το κράτημα του, αλλά με σφίγγει σε τέτοιον βαθμό, που ηδη διαισθάνομαι τα σημάδια στους καρπούς μου. "Άσε με να φύγω παλιό-" Πριν προλάβω να ολοκληρώσω, η πλάτη μου συγκρούεται με δύναμη, πάνω στον σκληρό και μπλε σκούρο τοίχο. Το σώμα του κολλάει πάνω στο δικό μου, εμποδίζοντας με να κάνω οποιαδήποτε κίνηση για να φύγω. "Σου έχω θέσει έναν κανόνα μικρή! Δεν θα μου αντιμιλάς!". Τα χέρια μου ελευθερώνονται από το κράτημα του, αλλά ακόμα στέκεται μπροστά μου και κοιτάζει μια εμένα και μια τα χείλη μου. "Τι θες από εμένα;" τον ρωτάω πολύ σοβαρά, αλλά δεν δείχνει να πτοείται. Ξαφνικά, τα χέρια του περνάνε μέσα από την μπλούζα μου, φτάνοντας πάνω από το στήθος μου, χαϊδεύοντας με απαλές κινήσει. Βρήκα και εγώ μέρα να μην βάλω σουτιέν! Μπράβο Ζοζεφίνα! Αισθάνομαι τα χείλη του πάνω στον λαιμό μου, καθώς χαράζει μια γραμμή από υγρά φιλιά. Τα χέρια του ταξιδέψουν σε όλο το πάνω μέρος του σώματος μου. "Μμμ...". Κάτσε... Γιατί μου αρέσει;! "Όταν τελειώσω μαζί σου... Θα θες να σε γαμήσω περισσότερο" Τα μάτια μου ανοίγουν διάπλατα στο άκουσμα αυτών λέξεων! Τι θα κάνουμε;! ***************************

Η καρδιά μου επουλώνεται. Η ψυχή του είναι κατεστραμμένη. Η χημεία μας είναι αδιαμφισβήτητη. Η έλξη μας είναι μαγνητική. Και παρόλο που δεν θα με αφήσει να μπω στην καρδιά του, υπάρχει κάτι στον Άλεξ από το οποίο δεν μπορώ να απομακρυνθώ. Αυτή είναι η ιστορία μας. Ο αγώνας μας. Η ατελώς τέλεια αγάπη μας. ALL RIGHTS RESERVED @ Απαγορεύεται η χρήση, αναδημοσίευση ή αντιγραφή του βιβλίου. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στην συγγραφέα του βιβλίου.

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.