Herkes bilir ki insanlar bu evrende yalnız değildir. Vampirler, periler, hayaletler, cadılar, troller... Hepsi bu evrenin bir parçası. Bizim hikâyemiz ise ailesinden dışlanmış, doğal hali olan ejderhaya dönüşemeyen ejder bir kız hakkında... Bu hikaye 2013 yılında yayımlanmaya başlanmıştır. 2021 de hala devam etmektedir. (Bir yazarın evrimleşmesine tanık olmaya hazır mısınız?) Cover by: @MehlikaDuygu

Zeynep son davasını kazanmış olmanın verdiği tatminle mahkeme salonundan çıkarken, omuzlarındaki yorgunluğu bir an olsun unuttu. Ayakları hafifçe yorgun düşse de, zihni başarıdan ve bir nebze de gururdan ötürü parlıyordu. "Böylesi bir zaferin ardından küçük bir ödül benim de hakkım," diye düşündü. Derin bir nefes alarak cep telefonunu çıkardı ve en yakın arkadaşı Lidya'yı aradı.

"Her yanlışın sonucu kötü olmaz" "Yanlışlar iyileri de doğurur" "Hem bu kadar yanlış olup hemde bu kadar doğru olması da hayatın cilvesi galiba"

Tüm ömrümü gülümsediğinden emin olarak geçirebilirim.

"Peki ya bir insan, hayatınıza hiç girmeden önce tüm hayatınızı mahvedebilir miydi?" 🤍🌕

En son okuduğum roman berbat olmasına rağmen kötü karakteri Alden, mükemmel bir karakterdi. Ana kadın karakter Juliet ise biraz klasik olsa da fena değildi. Ben ise bu ikisini shipliyorum çünkü çok yakışıyorlar. Bence evlenmelilerdi! Ama yazarın planlarının bambaşka olacağını nereden bilebilirdim. Alden'i öldürdü ve Juliet'i ise onu haketmeyen birisiyle evlendirdi. Benim ise çaresizlikle yaptığım tek bir şey vardı. Her gün Tanrı'ya, okuduğum romana girmek gibi saçma bir dua ederken bunun gerçekleşeceğini bilmiyordum. Tanrı imkansız gözüken dualarımı duymaktan bıktığı için beni istediğim evrene gönderdi. Melek Hanım'ın da yardımıyla okuduğum kitabın evrenindeydim. Şimdi ise yapmam gereken tek şey Alden'in Juliet'i tavlamasına yardımcı olmak! Ama bunları planlarken hesaba katmadığım tek bir şey vardı. O da Alden'in bana aşık olmaya başlamasıydı.

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Yağmur hayatının çok basit ilerleyeceğini ve tıp fakültesini bitirip tus derecesi yaptıktan sonra başarılı bir cerrah olacağını düşünüyordu. Öyle de olabilirdi. Tabii eğer webtoon kamyonu onu bulmasa idi. Ne mi oldu? Okuduğu webtoon serisinin içine sonunun bile ne olduğu anlaşılmayan çirkin şişman ve deli icatçı bir lady olarak tekrar doğdu. Canavar prens, mektup arkadaşı, sırlar, yalanlar ve ihanetler ile basitlik artık bir lüks olmuştur. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar peki ya aşkın mumu? Eğer buna bir cevabınız yoksa bulmak için buyurun. Eğer varsa da sorun değil; biraz gülmek için yine de size de bir koltuk ayarlarız... Hikayemize hoşgeldiniz.

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

aile konulu yeni hikayem