"Sen gözlerimi kapattığımda,karşımda belirmeye devam eden tek kişisin. Sen huzursun ve ben bu huzuru göğsümde saklamak istiyorum. Hep orada kal,hiç gitme." ...

Farketmeden, anlamadan kendi içinde yok olan bir kız Cemre. Babası ona hiç babalık etmedi. Hep onu dövdü ve çocukluğunu elinden aldı. Ama abileri veya ikizi onu görmezden geldi. Ona yardım etmediler. İnsanlar her an acıdı ona. Bu yüzden ağlayamadı kimsenin önünde. İçinde büyük fırtınalar koparken içi ağlarken yok olmak isterken o insanlara iyi gözüktü onlarlayken güldü. Ama bu gülüşlerin adı SAHTE GÜLÜŞLER idi. ........ Acımasız bir babanın, sonradan çok pişman olan abiler ve bir ikizin hikayesi. Kalbi buza dönüşen bir kızın intikamı. Bu hikayeyi okurken eğer benim gibiyseniz yani haksızlığa ve birilerinin ezilmesine dayanamayan birisiyseniz ilk başlarda delirebilirsiniz. Ama sonra tam sizin istediğiniz sahneler gelecek meraklanmayın. Bu hikayeyi Yalnızlar ve dram severlere adıyorum. Çünkü bu hikayenin teması yalnızlık. Ve bazı yerlere ergence diyebilirsiniz ama lütfen hikayeyi o kısımlara göre yargılamayın.

Mayanın hayatı labirent gibiydi çıkış yolu bulamıyordu. Kendi hayatına yabancıydı çünkü kendi hayatını başkaları yönetiyodu. O daha doğmamışken başlamıştı bu zulüm, önce anne ve babasından ayrıldı sonrada ihanetlerini öğrendi. Kız saftı ,masumdu,korunmasız ve ürkekti bir kelebek kadar hassastı. Adam kardeşi için her şeyini verirdi. Onu korumuştu herşeyden. Kimsenin haberi yoktu ondan ,saklamıştı onu, duvarların arkasına. Dış dünyanın kötülüklerinden korumuştu ama adam bilmiyordu unu en çok yaralayan kendisiydi ,yasaklayarak sakınarak büyüttüğü kardeşini en çok yaralayan kişiydi oysaki... Koşmaya başladım nefessiz kalmak umurumda değildi kaçmak zorundaydım yoksa, yoksa bana da o çocuğa yaptıklarını yapacaklar. Koşuyordum hiç bir şeyi umursamadan arkamda bıraktığım hiç bir şeyi umursamadan düşmeyi, ağlamamı, nefessizliğimi umursamadan. Tek düşündüğüm ne kadar korktuğum ne kadar... çaresiz olduğum. Savunmasızlığım. Bana ne yapacaklardı? O çocuğa ne yapıyorlardı? Neden karnından kanlar akıyordu ? Neden onun canını yakıyorlardı ? Neden ? Neden ? Gülüyorlardı ama neden ? Mutlu olduğunu için mi ama o çocuk ağlıyordu. O anladım hayatın duvarların dışında güzel olmadığını çocukların ağladığını ve onu sakinleştirecek kimsesi olmayışını. Onun için abim bana izin vermiyordu. Ağlamayayım diye canım yanmasın diye. Yalnız olmayayım diye...

Karan Haznedaroğlu. 27 yıldır her istediğini elde eden, sadece adıyla bile bütün kapıları açabilecek bir adam. Şimdi her şeyden çok istediği bir şey vardı. Alıp buz tutmuş kalbinin en güzel köşesine saklamak gülümsemesiyle çıkan güneşle ısınmak istiyordu. Hale Seçkin.. onu 1 yıldır kanatlarının altında yaşatıyordu. Her ne kadar BERCESTE bunu bilmesede...

Bir hayat nasıl mahvolur. Bildiğin yaşadığın herşeyin yalan olduğunu öğrenmek ne kadar yaralar bir insanı... Hayat bu kadar acımasız olabilir mi? Henüz 17'sinde herşeyden habersiz bir Ayşem. Babasının mirası olan şirket ve yeraltı dünyasının liderliğiyle boğuşan piskopat bir Yağız. Peki ya kader onları bir araya getirirse. 'Yağız yemin ederim benim bir suçum yok. Bana dokunmak istedi. Yapmaması için yalvardım. Lütfen bana inan.' 'Benim hayatımda hataya yer yok Ayşem. Her hatanın bir cezası vardır. Şimdi banyoya geç ve soyun!' Başlarda biraz kısa gelebilir. Sizi sıkmamak adına uzun tutmadım. Lütfen görüşlerinizi bildirir ve destek olursanız sevinirim 🙏

Ben asena kılıç , 4 tane abim olduğu için hayatımın nasıl geçtiğini az çok tahmin ediyosunuzdur, ya da etmiyosununuzdur ama bence etmelisiniz çünkü bu denli kıskanç ama bi okadar da fedakar abileri olan bi kızın hikayesini hepiniz okumalısınız

''Neredeyim ben?'' söylediğim sözleri ben bile zor duymuştum. Saçlarıma dokunan ellerle irkildim. ''Sahibinin ellerindesin zümrüt gözlüm'' Kimdi bu adam? neden bahsediyordu? peki ya ben? nerden bilebilirdim ki bu sert adamın benim hayatımın tümü olacağını.

"Nefes aldım, herkesin suçu için ben nefes aldım." dedim ve gözlerimi açıp onun katı yüzüne baktım. "Ben sadece o cehennem evden kurtulmak için evleniyorum, bana aynı hayatı yaşatacaksan eğer bırak!" "Ben bir kadına vurmam." dediği anda kapı açıldı. Gözlerimin dolu olduğunu hissedip hızlıca sildim gözlerimi. İçeriye giren abim ve Hakan Bey bana şaşkınca bakarken hiç anlamadığım bir anda Kerim Ali konuştu. "Biz karar verdik." dediğinde abim kaşlarını çattı. "Neye?" diye sorduğunda Kerim Ali'nin arkası bana dönüktü ama dikleşmesinden abime sinirle baktığını düşündüm. "Hafta sonu..." dedi ve bana dönüp bileğimden tutarak beni yanına çekti. "Düğünü yapacağız." dediğinde şaşkınca ona baktım. O ise söylediklerini garipsememişti. Ama ben garipsemiştim; bir erkeğin şiddete başvurmadan koruyuşunu, bileğimi kıracak gibi değil de zarifçe tutuşunu... ~ Kerim Ali & Kumru

Aşk kader gibidir Lina, ondan kaçamazsın!. Unutma... Kalp her zaman imkânsıza âşık olur.