Kumral saçları karın üzerine dağılmış ve yüz üstü duruyordu. Yavaşça ilerlediğimde açıkta kalan boynunda ve alnından çenesine doğru akmakta olan kanlar vardı. Beyaz teninde kanın rengi vardı... Hareketsiz duran bedene doğru ilerlemeye devam ederken içimde büyüyen endişe ruhumu yutmak istiyordu. Korku, kalbimi deli gibi attırıyor, nefes alışverişlerim sıklaşıyordu. Bedenin yanına vardığımda ise yüzünü görmeye çalıştım lakin saçları örtülü olduğu için bunu başaramadım. Titreyen parmaklarımla hareketsiz bedenin kolundan tutup hızla çevirdiğimde bir çuval gibi yüzünü dönüp yığılmıştı. Birazda olsa açılmış yüzünü görünce gözlerim dehşetle açıldı bu kez. Nefesim kesilirken bedende bakışlarımı gezdirirken kalbinin oyulmuş olduğunu gördüm. Dudaklarımdan ormanı ayağı kaldıran bir çığlık firar etti. Ağaçların dallarına gizlenen kuzgunlar, bu acı dolu çığlıkla gökyüzüne doğru feragat etmişlerdi. Haykırışım dağların eteklerinde olan karları devirmek üzereydi neredeyse. Mavinin yoğun olduğu gözlerimde yaşlar süzülürken göğsümün ortasında yok etmek isteyen bir ateş yandı.

"Ne yaptın sen?" dediğinde sesinde okyanusun hırçın dalgaları yoktu, şaşkınlık ve telaş vardı. Onu ilk defa telaşlanırken görmüştüm. Gözlerimi zorlukla açık tutarken dudaklarımda ki ızdırap dolu tebessüm silinmemişti. Acı çektiğimi hissetmemesini istiyordum ama boşunaydı, bunu göğsünün tam ortasında hissediyordu. "Senin uzun zaman önce yapman gereken şeyi." Etrafımda olan her şey yavaşça bulanık bir hal almaya başlamıştı. Kulağımda sesler silinmiş, sadece zihnimde bir ninni yankılanıyordu. Uyu ateş böceği, ninni.... Ellerinin bedenimden kayıp gittiğini hissettiğimde bir meşale yakıldı karanlığı yok etmek için sanki o anda. Gözlerim acıyla kısıldığında lambayı açmasıyla küvetin içerisinde bulunan suyun kırmızıya boyandığını görmüştü. Gözlerim artık güçünü kaybedip kapanırken tekrar karanlığın esiri olmadan önce son gördüğüm şey, onun buz dağına çarpmışa dönen çehresiydi. Bedenim kanlı suyun içerisine gömülüp bir mezar oluştururken onun telaşlı sesi dipsiz kuyuda yankılanan yardım çığlığıydı. Bileklerimden yaşamın kırıntıları akıyordu. Karanlık sahnenin ortasında, kanlı düşlerle sergilenen son resitaldi bu. Uzun zaman önce aynı yatakta uyuduğum bir adam vardı. Beni ninnileriyle sarmalayıp göğsünde yatırırdı, şimdi ise beni sonsuz bir uykuya yatırıyordu. Adam boğuluyordu. Kadın ölüyordu. Yardım çığlığını duyan yok muydu?

"Şayet günün birinde bir kadının ruhuna dokunursam, dokunduğum ruhun bedenine sahip olmak istiyorum." dediğinde kan akışı yanaklarına akın etmiş gibi al al olmaya başlamıştı. Daha bunları dile getirirken utanıyordu, bir kadına cinsel temasta bulunmamasını yadırgamıyordum artık. "Peki ya o ruhun bedenine senden başkaları da dokunmuşsa?" sesim çatallaşmış, boğazımda bir kuruluk oluşmuştu. Asaf'ın okyanus mavisi gözlerinde bir yıldız kaydı o anda ve kayan yıldızın diken olup yüreğime battığını hissetim. "Hala o ruhu isteyecek misin?" "Hala bedenlere önem vermediğimi anlayamadın mı aptal kız?" sesine yerleşen alay tohumları bakışlarında filizlenirken burnundan sert bir nefes vererek gülümsedi. "Umarım öyle olur," dediğinde kaşlarım şaşkınlıkla havaya kalktı. Yüreğimin dehlizlerinde bir kum fırtınası peyda olurken, soluk borumu neşterle keşmişler gibi nefes alamadım bir anda. "Ben ruhuna dokunmak, orada kendime bir yuva inşa etmek istiyorum."

Bir acı yel savurdu yürekleri. Kağır olan kalpler isyanını dile getirmek için ruhlarını ateşe attı. Gecenin koynunda derbeder olmuş adamın aşkına yıldızlar ve ay şahit olurken, karşısında bitap düşmüş kadın gecenin sessizliğine bürünmüştü. "Sana elimi uzattım. Sen ise uzattığım ele hançer batırdın!" dedi kasırga misali içinde ki dinmeyen fırtınaları dile getirirken. "Sana verdiğim gülün dikenlerini, senin aşkından derbeder olmuş yüreğime batırdın." acının koynunda kavrulan bedeni isyanını gösterirken karşısında diline kara bir kilit vurulan kadının sessiz feryatları, adamın aşinası olduğu kahverengi gözlerinde akan yaşla can buldu. "Haklıydın. En büyük cahilli ben yaptım!" zehir zemberek sözlerinin ardından gelecek olan itiraf, parçalanan kalpleri bir kez daha tuzla buz edecekti. Kızıl saçlarına ömrünü heba edecek olan kadının sessiz ağlayışı bir kez daha bıçak batırdı adamın kavrulmuş yüreğine. "Ben aşkından meftun olmuşken sen gururuna yenik düşüp, aldığın nefesle can bulan kalbimin celladı olacak kadar canisin." Patlayan volkanın ardından düşen ateş parçaları misali derbeder adamın sözleri kadının yüreğine, ölüme yol açacak şekilde düşerken yinede gece kadar sessiz kalmaya devam etti. Yüreğinde açan gülü soldurmamak için aşık olduğu adamı dinledi sadece. Mora dönmüş dudaklarından dökülen cümle ile esas dikenler ay kadar güzel olan kadının kalbine battı. "Ama, Allah benim belamı versin ki hala seni seviyorum!"

"Sen.." Kırılgan bir çiçeği tutarcasına, sol eli belimi kavradı. "Bu ten..." Belimde olan koca eli yavaşca sırtıma oradan ise omuzuma doğru yol aldı ve köprücük kemiğimin üzerinde duran saçlarımı geriye doğru iktirdi. "Bu güneş kıyısı olan saçların." Parmakları, kızıl renginde olan dudaklarıma değince alev gibi yandığını hissettim. "Zehirli ve sarhoş edici dudakların." Parmakları biran olsun yüzünden ayırmadığım gözlerime dokundu. "Beni her defasında yakıp kül eden, su yeşili gözlerin." Parmakları son olarak köprücük kemiğimden elime doğru, kolumda bir yol çizdi. "Bu narin ve küçük eller.." Onun imzasını taşıdığım elimi kaldırıp, dudaklarına götürdü.. Şevkat dolu öpücüğü avuç içime usulca konarken, içimde zelzeler koptu. "Hepsi benim. Her şeyinle benimsin, Emira..."

Şeytanın kafesine düşmüş bedenlerin ruhları cehennem ateşiyle harmanlandı. Gaddarlık zihinlerde taht kurarken geçmişte ki sır geleceği helak etti! Kurumaya yüz tutmuş yapraklar, dallarından neredeyse düşmek üzereyken azraili beraberinde getirecek kadar da sert esen rüzgar adeta dallarında zor duran yapraklarla oyun oynuyordu.. Daldan bir yaprak düşecekti. Düşen, o yaprak toprağa ateş olup yayılacaktı. Şehir çöle dönecek, insanlık yok olacaktı. Acımazsız ruh kıyameti kopracaktı! -*- "Sen hiç birini öldürdün mü?" diye sordum bakışlarımı ağır bir şekilde, ona çevirirken. Boğazımda oluşan düğüme bir yenisi daha eklendi. Yüreğim sayamadığım kadar can çekişti. Siyah bir inci misali gözlerini üzerimde gezdirirken dudaklarının kıvrımı alayla bükülmüştü. "Sen hiç düş öldürdün mü?" dedi soruma karşılık bir soru eklemişti. Kiraz rengi dudaklarından dökülen kelimeler ruhuma nakış ederken, o gözlerinde ki şeytani ışık anlık yok olurken devam ettirdi kelimelerini içinde kıyametler koparken. "Birisini öldürmekten daha zalimce.." -*- Ölüm Şehrinin gölgesinde kalmış bedenler kana susamış olur... Bataklığa giren herkes azraille son bulur!