Ben Eylül, Bir sabah uyandığımda en yakın arkadaşım Hayal'in kaybolduğunu, daha doğrusu kaçırıldığını öğrendim. Onu aramaya çıktığımda tek başıma olduğumu sanıyordum ama yanılıyordum. Karşıma biri çıktı ve bu işe birlikte başladığımızı söyledi. Onu ilk gördüğümde "Kendini beğenmişin teki!" demiştim. Ama nerden bilebilirdim kendini beğenmişliğinin ardında binlerce acı olduğunu ve o acıların bizi Hayal'e götüreceğini... O gün, onu ilk gördüğüm gün, ona elimi uzattım ve "Bu gerçekleri öğrenmeye VAR MISIN?" diye sordum. Elini elimin üzerine koydu ve "Sonuna kadar." dedi. Bu cümlesiyle bir romanın başlangıcına birlikte imza atmıştık. İşte o an dünya ters dönmüştü ve biz baş aşağı duruyorduk. Zaman tersine akıyordu. Eğer geç kalırsak zaman eriyip gidecekti ve biz mahvolacaktık...

Eğer beyninizin sulanmasını, korneanızın patlamasını istemiyorsanız okumayın derim!!!