DÜZENLENECEK!! Mafya ailesinin tek kızı daha bebekken kaçırılıyor ve bir aileye veriliyor ama kıza bir süre sonra şiddet uygulamaya başlıyorlar. kız 18 yaşına geldiğinde öz ailesine kavuşuyor.

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

"Kelebek yapalım sevgilim. Aşkımız kadar hafif, gülüşlerimiz kadar renkli, yüzün kadar güzel, ömrü kısa olsada anlamlı olsun." ANONİM:DEFUZ kitabının 2. Kitabıdır. neels visser × cindy kimberly DEFUZ İSMİ ŞAHSIM TARAFINDAN BULUNMUŞTUR. LÜTFEN (Ç)ALMAYINIZ.

Yaklaşık yarım saat olmuştu. Hava iyice soğumuştu. Ve yağmur atıştırıyordu. O da gelmemişti. Bense bir ümit hala oturduğum salıncakta bekliyordum. Aslında boşversene kimin umrunda? Salıncakta kalkıp taşlara bir tekme savurdum. Kapuşonumu başıma geçirip yürümeye başladım. "Hop, hop, koca oğlan yerinde dur bakalım." "Defne..." "Defne ya. Ben ne zorluklarla çıktım dışarı sende gidecek miydin? Yok öyle yağma." "Bekledim..." "Dur bakayım ben senin yüzünü göremiyorum. Geç şu ışığa." Diyip kollarımı tuttu beni lambanın altına sürükledi. Kafam eğikti. Tam kaldırdığım sırada göz göze geldik. O bana şaşkınlıkla bakarken bir telefon melodi sesi geldi. Duman senden daha güzel. Bu benim telefonumun melodisiydi. "Oha şu an hislerime tercüman." Dedi Defne şaşkınca. Ve o an gök gürledi. Ve yağmur bardaktan boşalırcasına yağmaya başladı. Defne gülümseyerek gökyüzüne baktı. Kolumdan çekip tam ıslanabileceğimiz yere geçtik. "Yağmuru sevmiyorum." Diye mırıldandım. "Olsun benle seversin." O sırada telefonunda bir şeyler yaptı. Şarkıyı açmıştı. "Kimseyi görmedim ben senden daha güzel!" "Kimselere de bakmadım aklımdan geçen!" "Kimseyi tanımadım senden daha güzel!" O kendi kendine eğlenirken ben de onu izleyerek eğlendim. Yazı kitaptan bir alıntı :) neels visser × cindy kimberly DEFUZ İSMİ ŞAHSIM TARAFINDAN BULUNMUŞTUR. LÜTFEN (Ç)ALMAYINIZ. [Tamamlandı] 11 Eylül 2018

Anonim: O kızdan uzak duracaksın! Doruk Efdal: Tanımadığım bir kızın emrine mi uyacağım sanıyorsun? Sen beni daha tanımamışsın güzellik. İstediğim an seni bulabilirim bunu biliyorsun değil mi? ;) Anonim: Bulmayacaksın, çünkü bulursan bu konuşma sona erecek ve yüzde yüz eminim ki benle konuşmaktan zevk alıyorsun... Anonim: O yüzden o sürtükten ayrılıyorsun yoksa, yapacaklarımdan ben sorumlu değilim!

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."