Rüzgar: Şimdi yavaşça yatağından kalk, (03.32) Rüzgar: Gece lambanı aç, Rüzgar: Gözlüğünü tak, Rüzgar: Ve yazdıklarımı iyi oku. ***************** Rastgele Numara: Bişey sorcam Rüzgar: Buyur Rastgele Numara: Madem beni tanımıyosun Rastgele Numara: Gözlük taktığımı nerden biliyorsun? ***************** Rüzgar: Gözlüğünü tak ufaklık. Rüzgar: Taktın mı? Rüzgar: Taktıysan, Günaydııın. **************** Birbirini tanımayan, neye benzediklerini, kim olduklarını, nerde yaşadıklarını bilmeyen iki genç... Sizce birbirlerine arkadaş, sırdaş, derttaş olabilir mi? Bir D-C oyunuyla başlayan bu garip maceraya siz de davetlisiniz. Buyrun sizi içeri alalım ;) #Wattpadde Gözlüğünü Tak adlı tek kitap# #3 - spiritüel #1 - tesettür #2 - cesaret #1 - gözlük

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."