Gözümdeki karanlık kalbime yetmez oldu,avcumdaki yalnızlık rüyada geçmez oldu. Sokaktaki nilüfer evine dönmez oldu,yok kayboldu.... Yaralı dudakların unuttuğu telaştan çok, kaybeden sokakların sonunda hiçbir masal yokmuş, saksıları devir evden yine gir içeri. Güğüsündeki son nefesi bulutlar görmedi ki, güçsüz şehirlerin dökülen dişleri gibi, baharın gelişini gidenler affetmedi, sızlayan günler gibi annesiz denizlerde, dalından tutmuş gibi babasız gülüşlerde, yeniden sevicekmiş gibi bitmeyen özleminle sen kayboldun.... kayboldum...

" Bu saatten sonra benden istesende gidemezsin mavi gözlü melek" Arkadaşlar ilk denemem kitabıma bir şans verebilirsiniz umarım. sadece can sıkıntından yazdım. İlk bölümleri sıradan olabilir ama hikayenin ilerleyen bölümlerinde asla sıkılmayacaksınız. "Çünkü çok tutkulu ve bir okadar sert bir aşk sizi bekliyor."

Girdiği her ortamda ağırlığı ve duruşu hayran bırakırdı herkesi. Ankara Üniversitesi'nin Reis'i Alparslan'dı. Herkesin yardımına koşar, haklıyı haksızdan üstün tutar, abilik yapıp etrafındakileri kollardı. Adalet terazisi şaşmaz, hiçbir koşulda sarsılmazdı. Milliyetçi, vatani duyguları hat safhada yaşayan bir gençti. Herkes saygı duyup, severdi ama en çokta korkardı Reis'ten. Kimsenin yaptığı kötülüğü yanına yada yarına bırakmaz o anda görürdü hesabını. Böyle bir adamın düşmanı, sevdası olmaz mı dersiniz? Reis'in öyle bir Sevda'sı oldu ki Ankara bile isyan etti bu aşka 'olmaz' dedi ama olmayanlar 'oldu' vuruldu Reis, Asya'ya. Onların hikayesi de bundan sonra başladı. Peki siz kardeşinizin intikamı ve sevdanız arasında kalsaydınız ne yapardınız? Not- Bu kitap içeriği kesinlikle siyaset barındırmamaktadır. Kitap Kapağı- @sehrialem Tanıtım- 14.01.20

Sen bana olursun.

03:46 kapının,gecenin bir yarısı çalması hiç normal değildi.kapı deliğinden dışarı baktım kimse gözükmüyordu.kapının üst kilitlerini açarken içimde bir ürperti vardı.kapıyı açtığımda yerde bir kundak vardı.Battaniyeyle sarılı bir bebek mışıl mışıl uyuyordu.üzerinde de bir not.Bebeği kucaklayıp içeri geçtim.Ayağımla da kapıyı kapattım.bebeği koltuğa yatırıp üzerindeki notu okumaya başladım. "selam,böyle bir şey yapmak ya da yazmak aklımın ucundan geçmezdi.Ben bu bebeğin biyolojik annesi olabilirim ama ona manevi annelik yapamam.Türkiye'den gidiyorum.Kimsenin beni bulamayacağı bir yere.Sana böyle bir bela bırakmak istemezdim,seninle henüz tanışmasak bile bebeğime iyi bakacağını biliyorum.Daha kimliği bile çıkmadı.O artık senin oğlun sende istemiyorsan onu babasına ver.Miraç Ali İnan" bir bu eksikti...

053...: Yine önlüğünü bağlamayı unuttun. Mihra: Beni mi izliyorsun? 053...: Biraz önce lattesini verdiğin sarışını kesiyorum. Mihra: Güzel kız. 053...: Hayır, değil. Mihra: Neden kesiyorsun öyleyse? 053...: Çünkü sadece onun arkasındaki camdan görebiliyorum seni. ??? *Aware (Japonca) - kısa ve geçici ancak olağanüstü güzellikte bir anın hem güzel hem de acı verici olması.

Bekir altında olan Erem'in tekrar kıpırdanmasıyla küçük bir küfür savurarak inledi. Erem masum bir endişeyle "Ne oldu yoksa elinin dikişlerimi mi patladı? Bekir lütfen ellerimi bırak senin eline bakmak istiyorum" diyerek daha çok kıpırdanınca Bekir kızı yatağa daha çok bastırarak alnını kızın alnına bastırıp sakinleşmeye çalışırken boğuk bir sesle "Minik kedi eğer biraz daha hareket edersen bu ikimiz içinde iyi olmaz!" Erem ne olduğunu anlamasa da bu etkileyici sese karşı çıkmayıp hareketsiz kaldı ama bacak arasına baskı uygulayan sertlikle iç çekerek o sertliğe doğru içgüdüsel olarak hareket etmemek için nefesini tuttu. Bekir alev alev yanıyordu ve onu bu hale getiren minik cadının ise hiçbir şeyden haberi yoktu! Erem bulundukları etkileyici duruma daha fazla dayanamayarak fısıltı şeklinde "Bekir o bacak arama baskı yapan sertliğin ne olduğunu anlamasam da içgüdüsel olarak kendimi ona bastırmak istiyorum" diyerek dudağını dişleyince Bekir çaresizce inleyip büyük bir küfür savurarak kendini hızla yataktan aşağıya attı. Erem üstünde olan ağırlığın kalkmasıyla, adamın bedeni üzerindeyken dokunmak dışında hiçbir şey yapmasa da verdiği hoş duygular gittiği için üzüntüyle inleyerek gözlerini kapattı...

Donuk gözlerini ucunda durduğu uçurumdan çekti. Bakışları beni bulduğunda gözlerindeki acı ifadenin ne kadar can yaktığını hissedebiliyordum. "Ve ben o gün..." durakladı. Kelimeler boğazına diziliyor, nefes almasını engelliyordu. "Ben o gün annemin tavanda sallanan cesedini izledim... "

Arkama bakmadan hamile halimle koşuyordum. Ondan ne kadar kaçsam da her gittiğim yerde beni buluyordu. Nefes nefese sokaktaki boş bir evin girişine girdim. Daha fazla koşamazdım. Beni bulması an meselesiydi.

Küçücük bedenimi sertçe yatağa itti ve yalpalayarak bana doğru gelmeye başladı. Korkuyla titriyor fakat hiç bir şey yapamıyordum. Sonunda yatağa ulaşıp üzerime tırmanmaya başladı. Belindeki havluyu çekip yere attı ve elini üzerimdeki yok denecek kadar açık olan geceliğe götürdü bir anda ortadan ikiye ayırıp göğüslerimin tamamen çıplak kalmasını sağladı. Gözlerini uzunca üzerimde gezdirip elini göğüs ucuma sürterek "oldukça küçükler " diyip yalamaya başladı. Arkadaş sandığım insanlar yüzünden bir genelevde adını dâhi bilmediğim bir adamın altında korkudan deli gibi titriyordum.