'вυ вιrвιrιɴe αιт ιĸι ɢöĸyüzüɴüɴ нιĸαyeѕι ☼ ☾' Size güçlü kalmayı,olgunlaşmayı aşılayan bir olay olmuştur illaki.Yakınlarınızdan birinin ölümü. Mesela babanız,babasız büyümek.Ben de onlardan biriyim işte.Hayatında sayılı insan olan,hiçbir şeyden zevk almayan,ne olursa olsun mutlu olmayan...Insanların deyimiyle biz asosyal insanlar,kendi içimizde yaşayan ölüleriz.Ama ya birgün içimizdeki ölüyü yaşatacak bir insan çıkarsa?Hayatımız altüst olsa?Yeni bir sayfa açmak isterken olan sayfayı yırtsak mesela. Ama her şeye rağmen O'nun için yaşamak istesek?Içimizdeki ölüyü yaşatmak istesek?Bu benim içimdeki ölüyü yaşatma hikayem... ^oɴlαrıɴ ɢeceѕιɴι ışıĸ αydıɴlαтıyor ɢece,вeɴιм ɢeceмι ѕeɴ oɴlαrıɴ ɢüɴdüzüɴü ɢüɴeş αydıɴlαтıyor ɢüɴeş, вeɴιм ɢüɴdüzüмü ѕeɴ^

Onların kavuşması için, meleklerin ölmesi gerek... Ruhunu papatyalara bedenini gölgeye emanet eden bir gencin hikayesi... Tekrar koştum yağmur yakıyordu tenimi, korkuyordum ilk kez korkuyordum kaybetmekten. Bağırdım arkasından gitme diye ama o bırakmıştı bedenini gidiyordu. O gidemezdi papatyalar yolunmuştu. Şansıma tüküreyim diyorum şansıma tüküreyim gidemezsin. Daha hayatında bir papatya bile olamadım gidemezsin. Bağırıyordum "Gidemezsin ulan gidemezsin!" Gökyüzü bile kükrüyordu gitmesin diye, nasıl koştuğumu bilmiyordum ellerim kollarım uyuşmuştu. Kör olmuştum polisleri bile yeni fark etmiştim. Koşmaktan yorulunca bıraktım kendimi uçuruma Bedenim uğruna kendimden vaz geçtim. Kendimle kavgam bitmişti denizle savaşıyordum onu benden almasın diye. Deniz sinirlenmişti o bile istiyordu onu, göremiyordum gidemezdi beni bırakırken gidemezdi. Yeterince su yutmuştum derine daldım onu görünce sımsıkı sarıldım o an kayalıklara savrulduğumu hissettim gerisi papatya kokan umutlar. Yağan yağmur yüzümden, dalgalı deniz daha da hırçınlaşmıştı. Yağmur hızını arttırmıştı, dünya genç kızın gitmesini istiyordu ama Gölge bedeni olmadan yaşayamazdı. Polisler intihar anlarını görmüş gerekli yerleri aramışlardı, onlar buraya genç kızı almaya gelmişlerdi. Ama ne genç kıza engel olmuşlardı, ne de hiç düşünmeden peşinden atlayan genç adama. Sadece izlemişlerdi. Genç adam, hala bedenini kurtarmaya çalışıyordu. Genç kızı kurtarmak için kendi canını hiçe saymıştı. O hala uğraşırken deniz onları kayalıklara çarpmıştı. Deniz bir de kana bulanmıştı. Onları kavuşması için meleklerin ölmesi gerekiyordu. Melekler de ölmüşlerdi... Ve genç adam daha bedenine ulaşamadan gözleri kapanmıştı. İki beden kaderinin eline, denizin insafına kalmıştı. Ve bilirsiniz hayat acımaz ne kadar güçlüyüm derseniz o kadar yük biner

Başlama Tarihi: 2 Nisan 2020 İçinde boşluk değil uçurum olanların hikayesi... "Sen yıldızlarıma takılmış bir uçurtmasın, ama ipini kaybettim artık seni kurtaramam." Sabrım sınanırdı, minik bedenim neye ne kadar dayanırdı? Aile, hayatın en büyük yapıtaşıydı. Birinin hayalleri sağlam temeller üstündeydi. Diğerinin hayalleri, sürekli batan gemi gibiydi su alıyordu. Kader ağlarını örmüşse iki insan bir araya gelmişse, belkide eksikler bulunur. Bozuk parçalar toplanır eksik yapboz tamamlanırdı. Küçük bir kız çocuğu hayal edin. Cılız bedeni, şiş gözaltları sarı saçları. Ölüm ne demek bilmeden, ölümü babasızlıkla öğrenen. Masallarda babalar hiç ölmezdi. Ben hani babamın okuduğu masallardaki prensestim?

*Yıldızsız Bir Gökyüzü *isimli ilk kitap:) "Aynı karanlıkta örtse üstümüzü herkes kendi gecesinde izler başka bir gökyüzü...☆🌙" "Son konuştuğumuz gece yıldızlar bile küsmüştü gökyüzüne...🌑" ****** Zifiri karanlıktı,genç adam elinde bastonuyla terasta durmuştu,karanlık içinde beli olmayan sureti insanin içine.daha da korku sallıyordu Kehribar rengi gözleri ay ışığının altında ateş gibi parlıyordu. "Timur!Genç kıza resimleri attın mı?"diye sordu zifiri karanlık adam. "Attım abi." "Ne oldu peki?" "Kız inandı,dediğimizi yapıp gidecek."son duyduğu sözler genç adamın yüzünü güldürmeye yetmişti. Sonunda istediği oluyordu.Çocuğunu onun elinden alanların ,çocuklarının hayatı şimdi onun elindeydi. ****** Karanlık şehrin, karanlık çocuklarıydık biz.Işığın kendisiydik biz.Asıl mesele kimin yolunu aydınlatıyor olduğumuzdu.

Ailesiyle mutlu bir pazar günüydü. Sima için alilesi değerliydi taki o pazar günü ailesini kaybedene dek. Sima yeni hayatında devam edebilecek mi yoksa pes mi edecekti. Hayatındaki bir kişi için bütün her şeyden vaz geçecek ve güçlü mü olacaktı? Sima zor durumdaydı bunu çözebilecek tek kişi oydu.

Çocukluğumuzda hep okuduğumuz masallarda masal kahramanın hep kendi yerinize koyup okuduğumuz masallarda yeni diyarlar arıyorduk . Gerçek dünyada hep bir mucize arayan Belinay bir kütüphane ye girer ve gizemli bir kitap bulur Bu kitabın üzerinde MASALLAR DİYARINA YOLCULUK yazar kitabı alır ve okur ve gece yarısı mucizesi Aybars ile tanışır ama Aybars normal bir insan değildir . ♡

01.11.2009 Bugün güneşin battığı gün. Bugün bir kızın yüzünden gülümsemesinin alındığı gün... "Babacığım, babacığım..." Cennetin güzelliği cehenneme bulaşmış. Ölüm hiç bu kadar güzel olmamış. Babacığım diyor babacığım... Ölüyorum neredesin? Lavinia... Ölüm çiçeğim, ölüyoruz ve hâlâ sırtımızı yasladığımız bir dağımız yok. Lavinia... Ölüm çiçeğim, öldürdüler kız çocuğunu. Biz çoktan büyümüşüz de haberimiz yok. Ah lavinia... Ölüm çiçeğim, hayat diye sızlanırken 5 harf kadar değerimiz olmamış, ağlayanımız yok. Lavinia, lavinia, lavinia... El salla, solan bir yaprağın daha düştü cehennemin köklerine. Ölüm çiçeğim... El salla biz veyl ettik kendimizi. El salla, gidiyoruz. & 🌟Wattpad'de RUHUMUN DOLUNAY'I adlı ilk kitaptır🌟 Tasarım~@theguldesign

!!!Kitabımın asıl konusu cinsellik olmasa da bazı bölümler makul seviyede cinsellik içerecektir!!! Yıllardır kapalıymış gibi hissettiren gözlerimi tereddütle araladım. Ne göreceğimi bilmiyordum. Nerede olduğuma emin değildim. Güneş ışığının büyük bir bölümünü aydınlattığı ferah bir odada olduğumu sonradan fark ettim. Dün geceden sonra en azından ölü olmadığıma şükretmek istemiştim ama şu an şaşırtıcı derecede güçlü hissediyordum. Sırt üstü uzanmış olduğum yataktan hızla kalkıp oturdum ve yere değmeyen ayaklarımı yataktan sarkıttım. Üstümdeki beyaz geceliğin etekleri dizlerimin üstünde kalıyordu. Saçlarımın karnıma değecek kadar uzun olduğunu fark ettiğimde şaşkınlıkla kafamı kaldırdım. Tam etrafta ayna olup olmadığına bakacakken kapı açıldı. Elinde bir bardak su vardı. Kapıyı açıp beni görene kadar yüzü çok normaldi. Bana bakmasıyla elindeki bardağı yere düşürmesi bir oldu. Eli havada aslı kalmış, gözleri şaşkınlıkla açılmıştı. Bana hayranlık ve hayretle bakarken dudaklarından sessizce tek bir cümle döküldü; "Aman Tanrım." "Bu hikayenin telif hakları 'youngvera' adlı kullanıcıya aittir, izinsiz kullanılamaz. İzinsiz kullanıldığının tespiti halinde yasal işlem uygulanır. 23 Mayıs 2020"

Bir kız, bir çocuk... İkisinin de tek umursadığı kişi farklı... Kız en yakın arkadaşınından başkasını düşünmüyor, diğeri ise kızı... Ama zamanla tek umursadıkları birbirleri olacak... Metronun arıza yapmasıyla başlayan bu hikaye acaba nerede bitecek?.. Hadi hep beraber öğrenelim...

»» tamamlandı "Güzel günlerle birlikte güneş tekrardan doğar." Tüm bu yaşadıklarını, acılarını, hissetiklerini, ne yapmaya çalıştığını anlayabiliyordum Jaebum. Gerçekten.. Benim iyiliğim, geleceğim içindi tüm bunlar ama bilmiyordun ki gelecek değiştirilebilir. Bunun yerine beni, yeniden kararan gökyüzünün altında bir başıma bırakıp gitmeyi tercih etmiştin. Hâlbuki ben senin için geleceğimi değiştirmeye bile razıydım. ☼ Bir zaman sonra yaşadığı, hissettiği, kimseye anlatamadığı şeyleri yazmaya karar veren Hwa Young'un günlüğünü okuyacaksınız. Jaebum'u tanımayanların da okuyabileceği, kısa, duygusal yönü ağır basan, betimlemelerle dolu bir kitap. Yazmaya Başlanma Tarihi: 21.05.2020 Yayımlanmaya Başlama Tarihi: 24.05.2020 Bitiş Tarihi: 17.06.2020