Koştum, nerelerdeyim bilmiyordum. Hoş, Aklım nerede onu da bilmiyordum. Arkamdaki sapık psikopata bakmadan, tabanvay misali koşuyordum. Ancak bir yere kadar. Çıkmaz sokaktaydım... Kapalı depo gibi yerlerin olduğu çıkmaz bir sokak. Önüm duvar, sağım, duvar, solum, duvar. Arkama bakamıyordum. Ancak arkamdan belimi saran ellerle irkildim. İğrenç ve oldukça da dolgun dudaklarıyla boynumda geziniyordu. Belimi daha sıkı sarıp, "Seni seviyorum Zeynep. Anla... Anla!.." diye kükredi sonlara doğru... Tanımıyordum, ama o beni tanıyordu. Nerden, kimden, bilmiyorum, ama o beni biliyordu. Kimdi, neydi, neyin nesiydi, bilmiyorum. Ancak o beni seven, tanıyan sapık bir psikopattı...