"Öldürün o zaman." Duyduğum sert ve soğuk sesle irkildim. Sanki normal bir şeymiş söylüyormuş gibi bir çırpıda söylemişti. Bunların bana yardım etmelerini beklerken daha tehlikeli çıkmışlardı. Ölüm emri verilen adama bakıp vicdanımın sesine engel olarak usulca geldiğim yoldan geri döndüm. Yanlarından birkaç metre uzaklaşmışken bir silah sesi duydum. Bağırmamak için kendimi tutarak korku dolu gözlerimi adamlara çevirdim. Az önce ölüm emri verilen adam başından akan kanla yerde cansız bir şekilde yatıyordu. Diğerleri de başında hâlâ bir şeyler konuşmaya devam ediyorlardı. Yerdeki ölü adama bakıp kaldım. Hiç acımadan, bir saniye bile düşünmeden öldürmüşlerdi adamı. "Sen de kimsin?" Birinin beni fark etmesiyle hepsi bir anda bana döndü ama ben sadece az önce ölüm emrini veren adamın soğuk gözlerine baktım. "Ben şey..." Sustum. Söyleyecek bir şey bulamadım. Karanlıktan dolayı yüzlerini net olarak göremedim. "Sen ne?" dedi, bana doğru bir adım attı. Eş zamanlı olarak geri gittim. Bir saniye olsun bakışlarını benden çekmezken yutkundum. "Ben hiçbir şey görmedim." Tek kaşı kalktı. "Bizi mi izliyordun?" Korkuyla birkaç adım daha geri gittim. "Öyle bir amacım yoktu." Yine bana doğru bir adım attı. Korkudan tüm bedenim titremeye başladı. "Ne amacın vardı?" Cevap vermek istedim ama söyleyecek bir şey bulamadım. Tek istediğim şey şu an buradan kaçıp gitmek. Gözlerim adamın elindeki silaha kaydı. Bu daha çok korkmama neden olurken daha fazla durmanın bana bir faydası olmayacağına kanaat getirdim ve koşarak yanlarından uzaklaştım. "Yakalayın şunu!" Arkamdan bağırdı. Bunu duymak daha hırslı bir şekilde koşmama neden oldu. Resmen başımdaki bela birken iki olmuştu. Koskoca ormanda bir mafyadan kaçarken bir başkasının kucağına düşmüştüm.

Yavaşça kulağıma eğilip, fısıltıyla - seni öyle bir sikicemki güzelim, inlemenden korkacaksın... elleri belimden aşağıya doğru ilerledi ve sertçe kasıklarımı sıktı. - ah..

Maral'a takıntılı bir sapık ona dokunabilmek için nelerini vermezdi. Her yerde takip ediyor ve bilgisayar kamerasından bile onu izliyordu. Duştayken, yemek yerken. Bu hackerın arzuları gittikçe artarken Maral nereye kadar kaçacaktı?

"Sen aşık değilsin Binbaşı! Sen hastasın. Senin bana değil tedaviye ihtiyacın var."

Genç çocuk yatağında masum bir şekilde uyurken her gece evin altındaki tünelden gelip onu dikizleyip tüm hayatına sahip olacak olan takıntılı adamdan habersizdi...

yine oradaydı..bağdaş kurmuş bir şekilde denizi seyrediyordu, rüzgar saçlarını uçuyordu fakat bu durumdan rahatsız değildi. her zaman tek başına gittiği sahile gelmişti. tek değildi aslında.. o öyle sanıyordu ama değildi. tam üç yıldır, alin karacanın hayatının içindeydim. tam olarak içinde olduğum söylenebilirse tabii. onun attığı her adımı biliyordum.. hangi müzikleri dinlediğini, sevdiği yemekleri, bir gün içinde neler yaptığını, okula giriş çıkış saatlerini, sevgililerini.. ilk başta onu sadece uzaktan izliyordum. fakat bir süre sonra bu yeterli gelmemeye başlamıştı. onu görmediğim anlarda denizde boğuluyomuş gibi hissediyorum, tek çıkış yolum oydu. karar vermiştim artık onun karşısına çıkacaktım. o fark etmeden yavaş yavaş hayatına dahil olacaktım.