Dudakları,dudaklarımı bırakmak istemiyormuşçasına,büyük bir iştahla sahipleniyordu. Dakikalar sonra nefes nefese benden ayrılıp,dudaklarıma doğru fısıldadı. "Sana zarar verdiğim her bir an için,kendimden nefret ediyorum. Özür dilerim...Neyi değiştirecek sanki özür dilemem?" çaresizce susup, gözlerini yumdu. "Allah kahretsin!" diyerek sinirle soludu. "Kendimden nefret ediyorum..." "Hayatımda olduğun her bir an için seni daha çok seviyorum. Teşekkür ederim..." huzurla susup,gözlerimi yumdum. "Allah kahretsin!" diyerek güldüm. "Seni çok seviyorum..."

"Sen hayatıma gelen en güzel şeysin sevgilim. Sana hep sadık kalacağım. Seni hep kendimden çok seveceğim." "Uraz.." Gözümden akan yaşlarla daha fazla bir şey söyleyemedim. Gözümdeki yaşları sildi. "Bir daha asla mutluluktan bile olsa ağlama." Daha fazla kendimi tutamayıp bir öpücük kondurdum dudağına. "Her şey seninle..." "Her şey seninle..."