Elinde radyosuyla gidiyordu. Boş bir yolda Yalnızlık Senfonisi çalarken Tek kalan şeydi ailesinden Annesinin,babasının olduğu hayat Kısacası yaşadığı, nefes aldığı mutluluğu kalbinde hissettiği hayatın var olduğu ""dünya" Gençti o daha toydu.Öğreneceği çok şey vardı. Hayat biraz acımasızdı.Onu görene,onu hissedene kadar.Gözlerindeki yaşamı görene kadar.Böyle sürecek miydi bilmiyordu ama seviyordu.Hiç sevmediği kadar

Gözümü açtığımda beyaz,boş ve kameralarla izlendiğim bir odadaydım.Kolumda değisik rakamlar,başım allak-bullak bir şekilde etrafa bakıyordum.Birden ayak sesleri odada yankılanmaya başladı. "Uyanık mısın?"dedi tanımlayamadığım bir ses. Tam ayırt edememe rağmen bir erkek olduğu sesinden anlaşılıyordu yanıma yaklaşmaya devam etti ve benden 2 adım uzaklıkta durdu ve: "Korkuyormusun?Bu iyi korku seni dinç tutar bu hissi asla unutma"dedi. Çok korkmuştum.... Ve benim hikayem başladı. Bilim adamlarının birer kuklası haline gelmiştik adeta ne olduğumuz belirsizdi; sayısız güçlere sahip olmuştuk.Korkularımız bizi hayatta tutan tek şeydi,umutlarımızsa yaşama sebebimiz.Kaçış imkansızdı,en azından diğerleri için.... Kapak tasarım: TAMAMEN BANA AITTIR. Yazar: Armygirl01 Menejer:Armygirl01-mnjr Başlangıç tarihi: 26 ağustos 2016

Eğer herkes o şeylere dönüştüyse bunun çözümünü bulup hayatta kalman lazım 5 Saniyeni Ayırıp Anketten bir şıkkı seçermisin üyelik yok facebook msn vb. şeylere gerek yok http://strawpoll.me/1767492