Bir iki dakikayı böyle susarak geçirmişlerdi. Bu suskunluğun sonrasında Emir kafasında söyleyeceklerini tek tek tartmış ve sonunda konuşmaya karar vermişti : ''Zehra, benim sana söyleyeceklerim var. Aylardır kafamın içinde beni sürekli rahatlatan bir ses duyuyorum. Gün boyunca kulağımda yankılanıyor bu ses. Gece bu sesle uyuyorum ben. Sabahları bu güzel ses uyandırıyor beni uykumdan. Bu ses senin sesin Zehra. Senin bana söylediğin her kelime kalbime işleniyor. İçimde bir melek yaşıyor benim. Sesi bana huzur veren bir melek...