„ღმერთო ჩემო, შენ ისეთი... ისეთი..." „ასეთი სასაცილო? ასეთი მომხიბვლელი? თუ ის ვინც ვარსკვლავების დანახვას გაიძულებს?" „აუტანელი", ხაზს უსვამს ჯიმინი. „მინდოდა მეთქვა, რომ შენ ყველაზე აუტანელი ადამიანი ხარ, ვინც კი ოდესმე შემხვედრია." „კარგი რა პატარავ"- ჩურჩულებს ჯონგუკი - ,,შენი ქცევა, რომ თითქოს არ გინდივარ, მე კიდევ უფრო მეტად მანდომებს შენს თავს„ Thank you my bestfriend _Hozie_94 My loveeeeeeee🐱

<ჯიმინს ძალიან მოსწონს ჯონგუკი. ისე ძალიან, რომ ეს გრძნობა უკვე ყრუ ტკივილში გადადის. მთელი პრობლემაში კი იმაშია, რომ ჯონგუკი ახლაც სხვის შებმას ცდილობს, ზუსტად მის თვალწინ, რაც ჯიმინს აიძულებს თვალები კიდევ ერთხელ დახუჭოს ჯონგუკის მორიგ ახირებაზე, რომ ის საბოლოოდ არ შეიძულოს.> დასრულებული.

ეს...საკრავთა ჰარმონიული ჟღერადობაა? თუ გახარებულ გულთა ყიჟინი? რამ აათრთოლა კაცი ხევს პირას? თუ ფეხქვეშ ოქრო სდევს სულ მთლად ახალი. რამ გაახარა ასე მოსწავლე? დამთვრალა, გვერდით ეჯდა მოწაფე. რამ ააღელვა ასე პატარა? ზაფხული მოსულა,არიქა ზეზე!

*ვანშოთი

"რა უნდა გააკეთო თუ ცეკვები აკრძალულია და შენ ისინი ძალიან გიყვარს? რა უნდა გააკეთო თუ უნდათ რომ მიგათხოვონ რომელიღაც იმპერიის მემკვიდრეზე? დიახ, გაქცევა.. მაგრამ რა მოხდება შემდეგ?" ~მე უბრალოდ ვთარგმნი~

"ჯიმინი და ჯონგუკი არიან ცნობილი აიდოლები სამხრეთ კორეაში, რომლებიც მალავენ თავისი ორიენტაციის შესახებ" ~მე უბრალოდ ვთარგმნი~

"ჯიმინი რომელიც ყველასგან მიტოვებული და ტანჯული უსუსური არსებააა, არც კი ელის მის ცხოვრებაში რაიმე ბედნიერების მაგვარს, მაგრამ ცხოვრება ხომ მოულოდნელობითაა სავსე, ჯიმინის ცხოვრებაშიც სწორედ ესე ხდება,ამ მოულოდნელობის მიზეზი კი პატარა ფურცელია, იდუმალი ადამიანისგან" ~მე უბრალოდ ვთარგმნი~

ჩემი და ნათარგმნი ვანშოთების კრებული ჯიგუკზე.