"Nasılsın?" Gözleri şaşırmış bir ifadeyle bana döndü. Ne kadar yanlış bir karar verdiğimi kahveleri bende takılı kaldığında anladım. Ben bu adamın gözlerini nasıl unuturdum. "İyiyim, sen?" Onun kendinden emin sesine benim fısıltıdan farksız sesim eşlik etti. "Bende iyiyim." Gözlerini çekmedi üzerimden ama daha fazla kahvelere bakmayı kaldıramayan yüreğim bakışlarımı bardağıma çevirmeme neden oldu. Biraz cesaretlenerek konuşmaya başlamam gerekiyordu. Bu konuşmayı bir daha yapacak gücü kendimde hissetmiyordum çünkü. "İnandırırım demiştin o gece...Şans istemiştin." Gözlerimi kahvelerine dikerek konuşmama devam ettim. "Hala bir şans varsa biz olmaya... İnandır o zaman. Siz hiç geçmişinizden kaçıp gitmek istediniz mi? Çocukluğunuzu ardınızda bırakmak... Ben istedim, kaçtım. Ama kurtulamadım çünkü kaçmak kurtulmaya yetmiyordu. Bunu çok sonra öğrendim...

Miray İnci, soğuk yetimhane duvarlarının ardında büyümüş ruhu kırık bir kızdır. Defalarca intihar etmeye kalkışmış ancak günün sonunda hep hayata tutunmayı başarmıştır.Miray İnci, haplarla denediği son intihar girişiminde ise son derece ciddi bir komplikasyon geçirmiş,ve bunun sonucunda kalp yetmezliği tanısı konmuştur. Hayatı boyunca ölmeyi bekleyen Miray İnci bu haber karşısında hiçbir duygu hissetmemiştir. Peki ya ortaya ailesi çıktığında da bu kadar umursamaz ve sakin kalabilecek midir? "Siz bana çok geç kaldınız Meltem Hanım.Küçük Miray sizi 5. yaşından beri bekliyordu ve geleceğinize inanıyordu.Ama ben artık büyüdüm ve İnci oldum.Küçük mirayı ise kalbimin en derinlerine gömüp susturdum.Siz ve aileniz bana çok geç kaldınız."

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

"Onu yaşatmak için doğmuştum; o öldü, ben ise hiç doğmamış sayıldım." Akça, ailesi için bir mucize değil, sadece 'yedek parça'ydı. Görevini yerine getiremediği gün, bir sözleşmeyle başka bir hayata satıldı. Yıllar sonra gerçek ailesinin kapısına dayandığında, kolların değil, nefretin ona açılacağını bilmiyordu. Sevilmek isterken celladına tutulan, her adımda biraz daha ölüme yaklaşan kimsesiz bir kızın hikâyesi.

"Yine emirlere uymadın." Soğuk sesi, gecenin sessizliğini bıçak gibi kesti. Gözlerinde öfke yoktu. Daha beteri vardı: Hayal kırıklığı. "Yine bir hayat kurtardım," dedi diğeri. Sırtına dayadığı kayanın soğukluğuna rağmen başını dik tutuyordu. "Kendi hayatını hiçe sayarak." "Sana ne benim hayatımdan?" demek istedi. Diyemedi. Onun yerine: "Senin gibi sadece emirleri uygulamıyorum." Kısa bir sessizlik oldu. Sonra tokat gibi gelen kelimeler: "Senin özgürlüğün, başkalarının mezarı olabilir." Gözlerini kaçırmadı. Dudakları acı bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Senin disiplinin de bir çocuğun mezarı olacak bir gün." Olmuştuda. Aralarında yalnızca bir adım mesafe vardı ama bu, bin kilometrelik bir suskunluk gibiydi. Aynı safta savaşıyorlardı. Aynı timin parçasıydılar. Ama farklıydılar. Biri görev için yaşıyordu. Disiplinliydi, sertti ve asla geri adım atmazdı. Duygularını güçle bastırır, zayıflığa yer vermezdi. Diğeri de öyleydi. Sert, soğuk ve kararlı. Kalbindeki ateşi kimse görmezdi ama o ateş, onu daha da dayanıklı kılıyordu. İnatçıydı; sınırlarını zorlar, kimseye boyun eğmezdi. İkisinin de kendi doğrusu vardı. Ve her doğrusu, diğerinin sınırlarını zorluyordu. Aynı bedenin iki ruhu gibiydiler. Aynı gökyüzüne bakıyordular. Ama o bedendeki kurtlar farklı yönlere yürüyordu. İkisi de kendi yolunda savaşçıydı. Kurtun iki yüzüydüler. Ve biri mutlaka diğerini ısıracaktı.

Kimse gelmiyor beklesem de Yani olmuyor, olmuyor istesem de kimse... Şarkının son kısmını da bitirmenin verdiği huzurla gülümseyerek kaldırdım kafamı gitardan ama keşke kaldırmasaydım. Görmeyi asla beklemediğim bir çift gözle donup kalmıştım. Şarkının her kelimesine inat bana gülümseyerek bakan çocuk, sanki "geldim işte" der gibi bakıyordu.  Her şeyin bittiğini düşünen Eza karanlıkta savrulurken ışığı bulmasını sağlayan o sesi duydu ... O melodiyi ...

Ona ne hissettiğimi bilmiyorum. Seviyorum aşığım demek çok büyük lafmış gibi geliyor. Sadece izlemek istiyorum. Belki saatlerce izlemek. Budalalar bile ona delicesine aşık olduğumu anlar mı? Belki de.. Zaten insan kabullenemiyor diye çıkmıyor mu bütün bu karmaşalar, kıskançlıklar? Ahuşan... Şanı güzelliğinden gelen. İnsan adını seçemiyor işte.. Gerçek anlamda güzel değilim. Sarışın mavi gözlü olmadığım bir gerçek her ergende olduğu kadar sivilce problemim de var. Esmerim de biraz, süt gibi bir tane sahip değilim. Gözlerim güzel bence ben absürt bir sorun göremiyorum gözlerimde. Kirpiklerim gereksiz bir düzlük içinde. Kıvrılmıyor bende çabalamıyorum bunun için. Burnum hafif bir kemere sahip o da idare ediyor. Dudaklarım... yani ince değil kalın değil. Zaten birini sevmemek için de bunlar bahane değil. sahi hiç mi sevmedin beni?

Kreşendo; müzik parçasında, seslerin gittikçe en yüksek noktaya doğru güçleneceğini belirten bir müzik terimidir.

✨MAHALLE KURGUSUDUR✨ 🍂🍂🍂 Leyla Akgün. Mahallenin saygı görülen ailesinin ortanca çocuğudur. Dışarıdan her ne kadar umursamaz, şımarık, farklı görünse de gerçekler bunun tam tersiydi. Babası tarafından yüzü hiç gülmeyen bir kızdır. Bunu yansıtmamak için de asla olmadığı gibi davranır. Bir gün yine babası yüzünden yaşadığı hisleri içinde tutamaz ve evden çıkıp bir sahil kenarına gider. Orada mahallenin sözü geçen bir adam olan Yavuz Aslan ile karşılaşır. Yavuz, genç kızın farklı halini ilk defa görünce peşinden gider bu olayın. Anlamak ister, böylece Leyla ile birçok kere bir araya gelmek durumunda kalır. Kimseye derdini, içindekileri anlatamayan Leyla, Yavuz'un sürekli onu düşünmesiyle yelkenleri suya düşürecek ve bir tek ona anlatacaktı... *** "Babası tarafından sevilmeyen, hor görülen tüm kız çocuklarına ithafen..."

"Ne istiyorsun?" sorusu bir fısıltıdan ibaret döküldü dudaklarımdan. "Bu geceyi bana vermeni istiyorum," dedi pürüzlü bir sesle. "Uyuyamadığım tüm gecelere inat, ruhumu iyileştirmeni istiyorum."