Gerçek aile kurgusu. "On yedi yaşıma girmeme saatler kalmışken tek dileğim, babamın küflü ahşap kapımı kırmamasıydı." Nil için hayat, rutubetli bir odada nefesini tutmaktan ibaretti. Ta ki o mektup, tozlu posta kutusundan çıkıp hayatının altındaki halıyı çekene kadar.

Alabildiğine havayla doldurdu ciğerini. Sonra önünde uzanan topraklara baktı, masal diyarlarından çıkmış gibi güzel topraklarına. "Söyle bana Çamlıkaya!" diye bağırdı. Sesi kayalığı, meşe ağacını, çayırlığı, küçük dereyi tuttu. Arkasındaki çalılıktan saksağanlar havalandı. Sert bir rüzgar esti. Saçındaki karahindiba tohumlarını aldı götürdü. Biraz gersinde duran kızlar kıkır kıkır gülüştü. Ne kadar da şenlerdi. Ne kadar da tasasız. Tek dertleri annelerinin onlara fazla ev işi yaptırıyor olmasıydı ya da derslerinin gitgide zorlaşması, veya gezip tozmaya vakit bulamayacakları kadar yorulacakları hasat zamanının yaklaşması. Bir zamanlar o da onlar gibiydi. Ve yaşı da öyle çok büyük değildi onlardan. Gözlerini yumdu. Yumruklarını sıktı. Sonra o uçurumun kenarında esen rüzgara geçmişte kalan tüm dertlerini bıraktı. Kendine ahdetti oracıkta. Bu, eller uğruna son ağlayışı olacaktı. Gözlerini tekrar açtı, bir kez daha baktı köyünün topraklarına. Ve Güldeniz savaşmaya işte o zaman başladı. "Bir kadının yüreğinden büyük müsün?" diyerek. "Söyle bana Çamlıkaya. Söyle! Bir Güldeniz'in yüreğinden büyük müsün sen?"

Neden hep fedakarlıklar tek taraflı olur? Neden sadece tek taraf tüm hayal kırıklıklarını hücresine kadar yaşar? Bu kitapta genc bir kızın büyümesi, büyürken yaşadığı sancıları okuyacaksınız. Ayrılıkları kavuşmaları imkansızlari güvenle dolu ihanetleri okuyacaksınız. Yalnız bırakmayın, kimse yalnız kalmamalı.

"Bazı insanlar hayatına geç kalmaz... Sadece yarım kalan yerini tamamlamak için gelir. Bir adam... Bir kız... Ve yıllar önce başlayan, kimsenin bilmediği bir hikâye. Doğduğu gün bir yetimhanenin kapısına bırakılan Derin, hayatı boyunca ait olduğu yeri aradı. Hayata karşı güçlü durmayı öğrenirken tek dayanağı, seçilmiş kız kardeşi Elif oldu. Diğer tarafta ise herkesin hayran olduğu başarılı cerrah Karan Saral vardı. Kusursuz görünen hayatının arkasında, duvarlarla örülmüş bir adam... Bir konferans günü kesişen yollar, geçmişin sırlarını, yıllarca saklanan gerçekleri ve kaçınılmaz bir bağı ortaya çıkarmaya başlayacak. Derin, ait olduğu yeri arıyordu. Karan ise yıllardır hissetmediği bir şeyi... Bazı aşklar kaderle karşılaşır... Ama emekle gerçek olur."

✨ İpek'in hikayesi başlıyor... Sıradan bir sabah, görünmez bir hayat, kalabalık ama sessiz bir ev... 17 yaşındaki İpek, en küçük kız kardeşin gölgesinde büyüyen, çoğu zaman fark edilmeyen bir genç kız. Ama bazen en sessiz anlar, hayatın en büyük değişimlerini getirir. Okula gitmek, kahvaltı ve arkadaş sohbetleri... Hepsi sıradan gibi görünse de, bir gün Hilal'in masum bir proje fikriyle, İpek'in dünyası alt üst olacak. Hoş geldiniz: İpek'in gözünden, bir ailenin karmaşasına ve genç bir kızın iç dünyasına yolculuğa... 🌙

Baran, annesinin isteğiyle hiç tanımadığı bir kızla evlenip ertesi sabah göreve giden bir asker. Ayperi ise dağın başındaki eski bir evde, kimsesizliğe alışmış genç bir kız. Birbirlerini neredeyse hiç tanımadan aynı hayatın içine bırakılıyorlar. Üç yıl boyunca Baran geri dönmüyor. Ayperi bekliyor. Mektuplar yazıyor. Ama hiçbirine cevap gelmiyor. Bu, sevmeden yapılan bir evliliğin zamanla yaraya, yaradan da bambaşka bir şeye dönüşmesinin hikâyesi. Sessiz bir adamla kalbi incinmiş bir kızın, geç kalmış duyguların ve kaçamayacakları kaderin hikâyesi. (Hikaye Karadeniz'de geçmektedir.)

Ölenle ölünmezdi. Ölenle ölünmezdi ve sadece kendi yaşam ipliğini kucaklaman gerekirdi. Hayat bir defterin sayfalarına işlenen kanlı mürekkep gibiyken birilerinin kanları elbet kuruyacak ve birilerininki damarlarda sürünmeye devam edecekti. Hayat bu ya, ölen unutulur, yaşamaya devam edilirdi. Ancak bugün başka bir şey öğrenmiştim; gidenin gitmesinden daha kötü bir şey varmış. O da, gidenin arkasında kalana büyük bir yük yükleyerek bunun altından kendisinin kalkmasını beklemesiydi. Babam da gittiğinde beni kocaman bir ağırlıkla baş başa bırakmıştı. Hayır, bu ağırlığa baktığım anlarda onun bana olan sevgisini, şefkatini ya da merhametinin emaresini hatırlamayacak, sadece kalbimi ince bir çatlakla sızlatan bir kırgınlığı yudumlayacaktım. Hayata gözlerimi iki kere açmıştım. Birincisi, hatırlamadığım bir ailede, bir evdeydi. İkincisi ise anne ve babamın boşanması üzerine babamla gitmek için yakasına yapıştığım o andaydı. Ben dört yaşındayken anne ve babamın boşanması üzerine evi terk eden babamın yakalarına yapışarak beni de götürmesi için ağlamışım. En sonunda iki ağabeyim ve ablam annemle kalırken, ben babamla Konya'ya gelerek gözlerimi yaşama bir kere daha yeniden doğmuşçasına açmışım. Önceki hayatıma karşı -iki hayatım olduğunu, ikincisinin dört yaşımdayken başladığına inanıyordum- hiçbir şey hatırlamıyorum ama bu hayatımda her şeyi babamdan öğrenmiştim. Sevmeyi, saygılı davranmayı, haksızlığın karşısında durmayı, nicesini ve müziği... Evet, babamın bana öğrettiği şeylerin arasında müzik de vardı.

Yalnızlık, onun kaderi değil; doğduğu andan itibaren boynuna asılmış bir hüküm gibiydi. Daha ilk nefesinde annesinin canı sönmüş, suç onun küçücük kalbine yüklenmişti. Katil demişlerdi ona. Oysa o, bu dünyaya gelmeyi seçmemişti bile. Derin Aksu... Adı derindi, hayatı daha da derin. Karanlığın tam ortasında gözlerini açmıştı hayata. Sevgiye yabancı, şefkate aç, affedilmeye muhtaç büyümüştü. Sonra yıllar sonra karşısına biri çıktı. Kanından, soyundan... Abisi. Bir insan, başka bir insanın kaderini değiştirebilir miydi? Ne tuhaf. Atlas Karahan... İsmi bile karanlık kokuyordu. Ama bazen en karanlık isimler, en beklenmedik ışığı taşırdı.

Kaderin ipine atılmış bir düğüm, evrenin kabul etmediği bir soy ve kendi kuyruğunu ısıran bir yılanın hikayesi. 𓍯 Başlangıçta plan basitti. Bu yabancı yerde hayatta kalıp aynayı bul ve kendi zamanına dön. Bilmedikleri şey ise onlar bu topraklara tesadüfen gelmediler. Onlar, hiç var olmaması gereken bir soyun, evrenin bir hatasının son temsilcileriydi. Kendi atalarının imkansız aşkından doğan bu çocuklar şimdi o aşkın başladığı yerde tarihin akışını değiştirmek zorundalar. Ve evren, kendi hatasının bedelini yedi kuşak sonra tahsil etmeye kararlıdır. Hazel'in ödemesi gereken bedelse sadece kendi varlığından değil, gözlerine her baktığında onu biraz daha küle çeviren, tarihi baştan yazmaya hazır o adamdan vazgeçmektir. "Tarih bizi affetmeyecek Aziz!" diye fısıldadı Hazel, gözlerini ondan kaçırarak. "Bizim hikayemiz en başından beri hiç yazılmamalıydı." Aziz, çenesinden tutup yüzünü kendine doğru çevirdi. Gözlerindeki kaskatı ifade yerini dipsiz bir yangına bırakmıştı. "O zaman tarihi yakarız Hazel! Küllerinin üzerinde sadece ikimiz kalana dek."

Sokakları yalayıp yutmuş bir kızın ailesini bulması iyi miydi sizce? Asi kendinden başka kimseyi düşünmezken ve yıllar önce henüz bir çocukken en sevdiği kişi tarafından sırtından bıçaklanırken. Nasıl güvenebilirdi onu bırakmış ailesine? Peki onu bırakan gerçekten de ailesi miydi? Sırların, Gizemlerin, çoğu zaman aksiyonun. Ve çokça acının içinde bulunduğu bir kitap. Şimdiye kadar olan tüm klişe Aile kitaplarını unutun. Çünkü bu kitap tamamiyle klişelerden uzak. Hadi gelin hep beraber şu Asi kızın ailesini bulma hikayesini okuyalım! Başlama tarihi: 31 Mart 2026 Kitap tamamen şahsıma aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.