Bir papatyayı alırsın. Önce güzel bir toprak ve yaşam alanını seçer sonra onu oraya dikersin. Ardından düzenli bir şekilde sular,büyütmeye çalışırsın. Şayet papatyayı aldıktan sonra ona bakmazsan o papatyayı öldürürsün. Ben bir papatyaydım baba. Sen beni aldın,yalancı topraklara diktin. Üzerimi yalanlarla ekip,büyümemi istedin. Ben büyüyemeden gittin. Ben hiç büyüyemedim baba. Çünkü sen beni ait olmayan topraklara ektin. Ardından bi yabancı girdi,yalancı topraklara. İlk başta toprağımın kötü bir yalandan oluştuğunu söyledi. İnanmadım. Çünkü babam dikmişti beni buraya,nasıl yalandan olabilirdi ki? Ardından toprağımı değiştirmek istedi. Reddettim. Çünkü babam bana buranın güzel olduğunu düşünmüştü. Beni dinlemedi. Hiç bilmediğim topraklara götürdüğü,oraya ekti beni. Üzüldüm,çok ağladım. Yapamam sandım. Sonra bana baktı biliyor musun baba? Sen öldükten sonra biri bana baktı. Yaralarımla ilgilendi. Hepsini özenle kapattı. Büyüttü beni. Büyüdüm baba. Çünkü ait olduğum yerde,kendi topraklarımdaydım. Bu sefer yalan yoktu. Sadece gerçekler vardı. Çok canım acısa da en azından kandırılmıyordum,gerçekleri biliyordum. Ama seni hiç affedemedim baba. Bana sevgiyi öğreten adama,kin besledim. Bana merhameti öğreten adamdan,tiksindim. Söylesene baba,beni neden yalanlarınla büyüttün? Ama merak etme baba. Şimdi bir yabancının yanındayım ama yalanlar olmadan. Beni yalana o kadar alıştırmışsın ki baba,çok yakıyor gerçekler canımı. Bazen duymak bile istemiyorum çok ağır geliyor gerçekler ama duymazsam yeniden yalanlarla kandırılıyorum. Artık seni sevemiyorum baba. Bana yaptıkların için değil,o yabancıya yaşattıkların için seni bir ömür boyu sevemeyeceğim baba.

♌ İNTİKAMDAN DOĞAN TUTKULU BİR AŞK ♌ Küçük yaşta anne ve babasının ölümüne şahit olan acımasız genç bir adam... Edim Demiray. Daha on sekizinde uyuşturucuya mahkûm olan bir kız... Lavin Kutup. İkisi bir araya gelince, öfkeleri cehennem olacak. Tenleri alev alacak... Porselen güzelliğindeki tenine doğru fısıldadı. "Sana sahip olmak istiyorum, Lavin. Önce olabileceğim en kibar şekilde, sonra olabileceğim en sert şekilde. Canını yakmak ve yakmamak istiyorum. Sesli olmanı ve sessiz olmanı istiyorum. Zevk almanı ve almamanı istiyorum. Seni nefessiz kalana kadar öpmek istiyorum. Sonra küçük bir nefese muhtaç olup, o nefesi benim ağzımdan almanı istiyorum." EDİM DEMİRAY & LAVİN KUTUP ❄?❄ İlk yaynlanma tarihi | 9.Mayıs.2016 Yazan | ELİSYA ROYAL

Ona hiç sarılamamıştım mesela. Hiç elini tutamamıştım. Hiç öpememiştim. Hiç koklayamamıştım. Hiç sevdiğimi söyleyememiştim. Hiç dokunamamıştım. Hiç beraber uyuyamamıştık. Hiç saçlarıyla oynayamamıştım. Hiç dizlerine yatamamıştım. Hiç özlediğimi söyleyememiştim. Hiç, hiç bu kadar değersiz hissetmediğimi anlatamamıştım. Bu kadar hiçin arasında, her şeyim olmayı nasıl beceriyordu? Çünkü bir gülüşü yetiyordu bana. Sayılı sayıda görsem de, yetiyordu. Kıvrılan dudakları hiçliğe meydan okuyup, her şey hâlâ benim elimde, diyordu adeta. 'İstersem bütün hiçliği, çivileri ile beraber tabanından söküp, yerine istediklerimi dikebilirim. Hiçi hep, zerreyi zirve yapabilirim. Her şey hâlâ benim elimde.' Umut var, sadece biraz naza çekiyor kendini. Tutarsam bırakmayacağımı, benim onu dibine kadar harcayacağımı ve ortalığın tozunu attıracağımızı biliyor. Hâliyle gelmiyor. Çünkü küçücük bir umut ile bütün dünyayı karşıma alacağımı bilen herkes gibi, o da korkması gerektiğini biliyor.

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

She wasn't looking for redemption. He wasn't interested in salvation. A chance meeting leads to new alliances, but safety is only an illusion. Fate has made its move, but it will only carry them so far. After that you have to choose: fight or die. The world ended the day the dead rose. Can she build a life in what remains or is fate not done yet? (Daryl x OFC) ~ I tried to stay true to the characters, and with the addition of some original scenes, this will follow the TV show (eventually). There will be some minor and major changes along the way. Hope you like them. Enjoy! I don't own/have any rights to TWD or its characters, scenes, etc. However, my characters (especially Alex) and the plot lines I have created are my own. Please do not plagiarize.

İntikam almak isteyen bir insan sınırları ne kadar zorlayabilir? Her şeyini kaybeden bir insanın artık durma sınırı var mıdır? Peki bu işin içine masum bir kız ve diğerleri girerse?Sonuç ne olur? *** Herkes kendi içinde oyunlar peşindeydi. Kimi cesaretinin kurbanı olacaktı kimi ise aptallığının. Bu oyun herkesten bir şeyler alacaktı. Hayatın neler getireceği veya neler götüreceğini kimse bilemezdi. Çünkü hayat hiçbir zaman planlara göre ilerlemezdi. Sırlar açığa çıktığında kazanan kim olacaktı? *** Bu sıradan bir intikam hikayesi değildi. Bu hikayenin sonunda tüm suçlular cezalarını çekecekti. Herkesin kendisinden bir şeyi savaş alanında kaybedeceği bu sahnede kurtulan kim olacaktı? © Tüm Hakları Saklıdır.

Dışarıda devam eden bir hayat, içimde kalbi duran bir kız çocuğu vardı. Asi Merve Karakuyu, ailesi ve kendisiyle devamlı olarak savaş veren genç bir üniversite öğrencisidir. Ansızın bastıran yağmurun kelebeğin kanatlarını ıslatması gibi hayatına birdenbire giren esrarengiz bir adam, Asi'nin hayatını kökten değiştirmeye başlar. Asi ne kadar kaçmaya çalışsa da kader ağlarını her seferinde karşılaşmaları için örecektir. "Kelebeğin kanatları ıslanırsa parçalanır," dedi bana yavaşça. "Ama sen zaten paramparçasın küçücüğüm." "O zaman bırak," dedim. "Islanayım."

İs Tanyel başarılı bir konservatuvar öğrencisidir. Sahnedeki başarısının devamlılığını sağlayabilmek uğruna adının önüne yerleştirilen birçok kötü sıfatı umursamaz. Henüz daha lise yıllarındayken adının karıştığı kötü haberler geçmişine ait bir canavar gibi onu bugününe kadar takip etse de dimdik durarak, aşk olarak gördüğü tiyatro için her türlü dedikoduya kulak tıkar. İs'i diğerlerinden ayıran yaşadıkları onun kendini kötü bir insan olarak kabul edip, kötü bir insan olarak yaşadığına ikna ettirir. Aslında İs, annesi tarafından ilgiden yoksun büyümüş, babası tarafından çok küçük yaşlarda bir çocuk parkında terk edilmiş, yine küçük yaşlarda erkeklere olan güvenini kaybetmiş ruhu kanayan küçük bir kız çocuğudur. Peki aslında çok küçük yaşlarda erkeklere olan güvenini kaybetmesinin asıl sebebi nedir? Bir gün bir yabancının hayatına yaptığı ani girişle zaten ağır kan kaybetmiş hayatında hiç beklenmedik değişiklikler oluşmaya başlar. Peki bu yabancı kimdir? Ve her şeyden önemlisi İs neden bu yabancıyı hiç sorgulamadan hayatına kabul etmiştir?

"Yosunduk bir kayanın altında özgürleşiyoruz" 💦 ÖFA resimler ve replikler