Zoya sevdiği adamla evlenmek ister fakat adamın ailesi tarafından istenmez. Daha sonra ilişkisinde bir tuhaflık olduğunu anlar ve sevdiği adam aniden başka biriyle nişanlanır. Üstelik nişanlandığı kadın Adana'ya nam salmış Rezan Dağlı'nın sevgilisidir. Nişan günlerinde uzak bir noktadan acıyla onları izlerken aniden yanında biri belirir. "Çifte ihanet." "Çifte öç." Nefrete kuşanmış bakışları kadının güzel yüzünden ayrılmazken konuşuyordu. "Benimle evlen," der lakin Zoya kabul etmek istemez boşuna bir çabayla. Çünkü Rezan Dağlı elinden geleni yapmış, onlara ihanet edenlerden önce nikâhına almıştı onu.

"Sakin bir çift gibi davranabiliriz diye düşünüyorum artık Duru." Ne dediğini bir an anlamadım ama ardından bunun geldiğimiz evdeki davranışlarım olduğuna kanaat getirdim. "Üç yıl oldu evleneli, artık ilk günkü heyecanımız varmış gibi davranmanın bir anlamı yok, zamanla alışırlar." Başım olumlu anlamda sallandığında, gözlerimin yandığını hissettim. Göğsüm ağrıdı, o işte bu kadar soğuk bir adamdı. "Ama sen de.." demiştim ki, lafımı kesti. Belki de bu bir ilkti. "Babanın ve annenin gözünün önünde, hiç ilgisiz davranamam canın acıyorken." Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

Han Bey'in adı ovanın dört bir yanında korkuyla anılırdı. Kimse onun gözlerinin ardında yıllardır sakladığı yalnızlığı bilmezdi. Nare ise baharın ilk çiçeği gibiydi; narin, sessiz ve fark edilmeden kalplere dokunan... Bir dere kenarında kesişen iki kader, geçmişin yaraları ve söylenemeyen duygular arasında filizlenen bir sevda... Bazen bir insanın sakladığı bahar, hiç ummadığı bir çift ela gözde yeşerirdi.

Adrian Rosier için kontrol her şeydi. Pistte, röportajlarda, manşetlerde... Formula 1'in en parlak pilotlarından biri olarak yıllardır hata yapmadan yaşamayı öğrenmişti. Ama bu sezon ilk kez işler dağılmaya başlıyordu. Araç dengesizdi. Takım başka şeyleri suçluyordu. Medya ise Adrian'ın artık eskisi kadar iyi olmadığını konuşuyordu. Kimse onun söylediklerini dinlemiyordu. Evan Rose Keller'ın ise Formula 1'le hiçbir ilgisi yoktu. Günlerini Stuttgart'taki küçük bir performans garajında eski arabalar ve motor parçaları arasında geçiriyor, insanlardan mümkün olduğunca uzak yaşamayı tercih ediyordu. Ta ki bir gece izlediği yarışta herkesin gözden kaçırdığı şeyi fark edene kadar. Gönderdiği kısa analiz, dünyanın en büyük yarış takımlarından birinin dikkatini çekince kendini hiç ait olmadığı bir dünyanın içinde bulur. Şimdi Evan: milyon dolarlık araçların, kameraların ve dev egoların arasında çalışmak zorundadır. Üstelik Adrian Rosier'le. Adrian onun fazla genç olduğunu düşünür. Evan ise Adrian'ın yalnızca şöhretine güvenen kibirli biri olduğuna emindir. Fakat pistte bazı şeyleri saklamak imkânsızdır. Baskıyı. Korkuyu. Öfkeyi. Ve giderek kontrolden çıkan çekimi. Çünkü bazı çarpışmalar pistte başlamaz.

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

"Konseyi ara, Roman. Kadınımı buldum." İstanbul'un güçle yıkanmış en görkemli gecesinde, genç bir kadın sahnede zarifçe salınırken, kalabalığın arasında onu izleyen biri vardı. Sicilya'nın en güçlü ve en korkulan adamlarından biri olan Lorenzo Mancini. O gece verilen tek bir emir, iki farklı dünyanın kaderini sonsuza dek değiştirecekti. Şehrazat Vardar sıradan bir hayatın hayalini kurarken, kendini zorunlu bir evliliğin ortasında bulur. Kaçmaya çalıştıkça zincirleri daha da sıkılaşırken, Lorenzo ise ilk kez sahip olamayacağı bir şeyle karşı karşıya kalır. Bazı karşılaşmalar kaderin en sessiz oyunudur. Bazı savaşlar bakışlarla başlar. Ve bazı aşklar... İnsanı mahvetmekten çok, yaşatmak için gelir. • Bu eser yetişkin temaları ve şiddet unsurları içermektedir.

Ülkece ünlü bir siyasetçinin kızı. Lüks bir yaşam sürüyor. İstediği her şeye sahip. Oysa tüm hayatı değişmek üzere. Kim olduğu bilinmeyen bir adam, Masallar fısıldayacak kulağına, En zayıf anında, Ve tatlı bir tınıyla. Kurtaracak onu yıllanmış zindanından. Ama o bir düzenbaz. Ve istediği şey intikam. ☆ Uyu küçüğüm uyu, saklasın seni bir annenin duası, Özgürlüğünü ara sessizliğin koynunda, Karşı koy seni çağıran canavara, Sakın dilenme uykunun celladı olan bir masalı, Girecek zihnine, örecek satırlardan duvarlar, Unutturacak özgürlüğü, Tattıracak tutsaklığı, Fısıldayacak sana; Şimdi uyuduğun bu zindanın adı, Ağıtlar yakılan masal diyarı.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

İstanbul'da garsonluk yaparak, kendine özgü dünyada yaşayan bir kızdır Devrim. Annesinin beklenmedik ölümü, babasının soğuk tavırları ve yaşadığı travmalar sonucu, sevimli ve boş şeylerle uğraşarak kendisine eğlence yaratmaya çalışsa da aslında hayatı sıkıcı bulduğu için kendisini son derece yalnız hissetmektedir. Bu kısır döngü Devrim'in evde bulduğu bir kutuyu ve onun aracılığıyla öğrendiği gerçeği keşfetmesiyle birlikte bir anda bıçak gibi kesiliverir. Devrim , yirmi yıl önce ailesinden koparılıp cehenneme itilmiştir. Aile sıcaklığını hissetmek için çıktığı yolculuk , Kireçtepe Mahallesinde son bulurken beklemedik bir aşkın pençesine düşeceğinden habersizdir.