Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

©Tüm hakları saklıdır. Hayatımın ne değeri vardı ki? Ne zaman en değerli oldum ben? En son ne zaman sarıldım anneme sıkı sıkı? Ne zaman sohbet ettim ailemle uzun uzun? Bir bilinmeyenin içinde sürüklenip duruyordum. Kayboluyordum zaman zaman hayatımda. Susmuyordu kafamdakiler. Şu kalabalık şehirde yapayalnızdım sanki. Kalabalığın içindeki kaybolmuş yalnızdım ben. Yönünü bilmeyen... O, geldi... Çıkarttı beni bu derin kuytudan. En leri yaşattı. Bana hayat verdi. Bir zamanlar sinir olduğum o çocuk yanıbaşımdaydı şimdi. Kimseye benzememişti. O giden herkes gibi değildi. Artık bu kalabalıkta kaybolan yalnız değildim. Bundan sonra 'ikimiz' olacaktık... ----- "Sadece o siyahtı, bense gri."