Akıl hastanesi.. delilerle dolu lanetli yer. Diye başladım hikayeme. Oysa hikayenin sonunda evim olmuştu o lanetli yer. İçinde ki insanlar ise dostlarım. Ama unuttuğum bir şey vardı. Her zaman hatırlamam gereken yerde, unuttuğum bir şey. Hayat kimseye adil davranmıyordu. Sana da davranmadığı gibi. Canım yana yana beynime kazıdım tam da o cümleyi. "HAYAT KİMSEYE ADİL DAVRANMIYOR."

Hayatta ne çok ayrımcılık yapıldı öyle değil mi? Ne çok haksızlıklar yaşandı. Sustuklarımız kadar bağırmak istedik kimi zaman. Şimdi bu benim hikayem. Bu benim adaletsizliğe karşı dirençim. Bu iyilerin yeniliş hikayesi. [Kapak ve kurgu şahsıma aittir.]