Jaebum, yirmili yaşlarının ikinci yarısında, hayallerinin peşinden koşmanın bazen sadece yorulmakla sonuçlanacağına çoktan inanmaya başlamıştı. Gün içinde çiçekçide çalışırken ya da tiyatro oyunları kovalarken, akşamları da kedileri için şekilden şekle girerken memnuniyetsizliğini yaşamaya pek vakti olmuyordu. Neyse ki, neredeyse hiçbir insana tahammülü olmadığı halde doktor olan en yakın arkadaşı Jinyoung, tanıştıklarından beri tek kişilik oyununu yazmayı tamamlamaya çalışan Mark ve Jaebum'un, hakkında hem çok şey bildiği hem de hiçbir şey bilmediği Jackson'dan oluşan "sevimli" grup memnuniyetsizliği için bir ev gibiydi. Yine de, hayatı bir yerden yakalamak gerekiyordu.

❥ jikook Jungkook derin bakışlara, artık ıslanamayacak kadar yorgun gözlerle bakarken ''Ben senden vazgeçtiğimi hiç söylemedim ki.'' dedi burukça. ''Ben senden vazgeçemem ki.'' ''Benim yüzümden canın yakılsa da mı vazgeçmezsin?'' Jimin masumca sormuştu. Öyle masumdu ki sesi, Jungkook'un göğsü titredi. Öpmeye doyamadığı bal dudaklar ne acı sözler fısıldıyordu ona, ne yakıcıydı o güzel gözlerdeki acı bakışlar... ''Senin tarafından canım yakıldıktan sonra bile vazgeçmedim.'' Jungkook Jimin'e bakarken anlasın istedi, içindeki yangının onu da yaktığını, dudaklarının sızladığını anlasın istedi. Kollarının uyuştuğunu, ona uzak kalmanın onu da nasıl yorduğunu görsün istedi. ''Sahiden benimle ölümü mü seçiyorsun?'' ''Hala anlamadın mı?'' Jungkook bir tek bunu sordu. Cidden, hala anlamamış mıydı? *duende (İspanyolca): Bir sanat çalışmasının bir insanı derinden etkileyen gizemli gücü

.