krótka historia o przyjaźni podczas wojny © drobnosc; 2019

❝Tylko że to są łzy istnienia. Takie łzy muszą się z człowieka ulotnić, bo inaczej zostawią po sobie szramy na duszy.❞ © drobnosc; 2020 Praca bierze udział w konkursie literackim "Rozgrywki poetów" organizowanym przez @Stowarzyszenie_UP.

Zbiór trzynastu krótkich, raczej niepowiązanych ze sobą tekstów, które nie zaliczają się ani do drabble, ani do prawomocnych oneshotów. Duża dawka ironii, symbolizmu i dziwactwa. Satyry. Interpretacja dowolna. Mimo wszystko nie brałabym tego za bardzo serio. Raczej z przymrużeniem oka. [ "Memento mori!" ] (2018)

❝Mi się samemu długo tłumione łzy ciurkiem puściły tak, żem sobie twarz zasłonił i sam nad sobą płakał. Bo nie nad nim przecież, ale na swój własny los, żem tracił więcej kogoś, aniżeli tylko przyjaciela.❞ Wyrocznia. Nauczyciel. Opiekun. Platon sam nie umiał znaleźć jednego słowa, które opisywałoby Sokratesa stuprocentowo. Z upływem lat powiedzieć mógł tyko jedno - człowiek ten stał się mu najprawdopodobniej najbliższą osobą podarowaną przez los. Kochał go rodzajem miłości, który odkrył i nazwał on sam. Każdy człowiek widzi jednak koniec swojej miłości. A Platon, doświadczając tego, nie potrafił pojąć, czemu historia nie mogła potoczyć się inaczej.

Napisałem ten wiersz na polski i teraz się z nim dzielę na Wattpadzie. Ukazuje on miłość Prometeusza do pysznych schabowych.