Bir anda kendimi bilmediğim bir çağda, bilmediğim bir toprakta buldum. Gökyüzü bambaşkaydı, rüzgâr kurdun sesini fısıldıyordu. Beni şaman sandılar... Oysa ben sadece yanlış zamanda, yanlış yerde kalmış biriydim. Ama onu gördüm. Bir şifacı, bozkırın soğuk rüzgârında gözlerimdeki korkuyu okuyacak kadar derin bakan bir adam. Kalbim bu topraklarda kalmak isterken, aklım kendi dünyama dönmek için çırpınıyor. Kurdun çağrısına kulak verecek miyim, yoksa kaderime meydan mı okuyacağım? © 2025 İlayda Aydar. Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz, çoğaltılamaz.

-Rüveyda Aydemir, hiç tanımadığı bir adamın karısı oldu. -Rıdvan Karadoğan ise istemediği bir evliliğin sahibi. -Bu konakta sevgi yasak, itaat zorunlu. -Ama bazen en karanlık adamın bile bir zayıf noktası vardır... ...

NOT:ÇALINTI VEYA EN UFAK BİR KOPYALAMA DURUMUMDA AVUKAT KUZENİM VE ABLAM TARAFINDAN GEREKEN TÜM YASAL İŞLEMLER YAPILACAKTIR... KURGUMUN HİÇ BİR KURUM VEYA KURULUŞLA ASLA VE ASLA EN KÜÇÜK BİR İLGİSİ YOKTUR TAMAMEN HAYALİDİR... Sert ve güçlü kuvvetli, vatan sevdalısı...Yıllarını sınırlar da geçirmiş bir kahraman. Bir çok operasyonlar da ve yurt dışı görevlerinde yer almış bir yiğit. Sert mizacının yanın da sıcacık ve kocaman bir yüreği olan bir kahraman. Düşmanına korku salan ama masumlara ve mazlumlara da güven salan bir asker. Bir bakışı bile yüreği titreten 30 yaşında ki genç Yüzbaşı Mehmethan Dağdelen ve ürkek, çaresiz sırlarla dolu olan masum ve mazlum, temiz yüzlü ve yürekli, Allah yolunda olan hemşire Azize Akpınar'ın savaşın ortasın da filizlenecek ve kara sevdaya dönüşecek kalplere dokunacak, bir o kadar da zorluklarla dolu aşkı çok duygusal olacak. Ben Azize tutunacak bir dal arıyor bu bi çare yüreğim. Çünkü insanın tutunacak bir dalı olmalı ya da dağ gibi sırtını dayaya bileceği birisi, yeniden yaşama sevincini hissettirecek, bir baba, ana, kardeş, yar, canından bir parçan evladın gibi mesela. Ama benim kimsem yoktu. Ben bunca insanın için de yalnız ve garip, on üç yaşından sonra İstanbul'da ki bir yetimhanede büyümüş sağlık meslek lisesinde okumuş, sonrasında da iki yıllık eğitim veren Sağlık Meslek Yüksekokulundan yeni mezun olan bir 19 yaşını bitirmek üzere olan bir hemşireyim.

Kars'ın soğuk rüzgarı yarım kalmış sevdaların izlerini taşır. 1950'lerin yokluk ve gurbet yıllarında herkes bir sınavdadır. Kimi geri döner kimi ardında yalnızca bir iz bırakır. Bu hikaye kavuşmanın zamanla değil alın yazısıyla yazıldığını anlatır. Çünkü bazı kavuşmalar gerçekten de mahşere kalmıştır. Kader kilidini kıramadı. Ne çare... Bazı kavuşmalar mahşere kaldı.

''Devran''diye sesizce mırıldandım. Beni duymamış gibi yapıp ikimizi birlikte yatağa uzandırdı. Dudaklarını boynuma götürüp ıslak bir öpücük bırakıverdi. Telaşla kendimi çekmeye çalıştım, üstüme abandı ''Elvan''diyerek bağırdı. ''Yapma Devran ne olur bırak'' Gözleri gözlerimi buldu. Göz bebekleri kaybolmuş saf bir siyahlık vardı. Dudaklarımızın arasındaki mesafeyi sıfıra indirdi. ''Sen benim karımsın Elvan buna alışsan iyi edersin. Bu gece benim kadınım olacaksın'' deyip dudaklarımı kanatırcasına hoyratça öpmeye başladı. (Gelecek bölümden kesit) #BENİMSİN 1 #İSTEMİYORUM 1 #WATTS2020 1

Bir mahalle hikâyesidir.

"Benden başka gidecek hiçbir yerin yok." Adam yapılı cüssesini kendinden oldukça küçük kıza iyice bastırdı ve çenesini sıkarak yüzünü kendine yükseltti. "Gidebileceğin herkesi öldürdüm, uyuyabileceğin her evi yıktım, başını koyabileceğin tüm yatakları yok ettim, sığınabileceğin her limanı yaktım ve küllerini beş okyanusa savurdum." Biraz durup kızın sindirmesini bekledi. Ağır ağır, beynine çakarcasına vurgulu bir tonda tekrar konuşmaya başladı. "Benden kaçtığında gidebileceğin tek yer benim yanım, uyuyabileceğin tek yer benim evim, başını koyabileceğin tek yatak benim yatağım ve sığınabileceğin tek liman benim kollarım." Çenesindeki elini çekmeden diğer elini incecik boynuna sardı ve yaşlarla parlayan cam gibi parlak, göğü taşıyan gözlere baktı. Kendi dipsiz kuyularının aksine onun gözleri içinde binlerce diyar bulunduruyordu ve adam o binlerce diyarın hepsini kendine istiyordu. Hepsini. Her bir tanesini. Tek tek. Sonsuza dek. Kadın, adamın omuzları üzerinden arkadaki büyük eve baktı. Ev kadının gidebileceği son yer, uyuyabileceği son yatak, sığınabileceği son limandı. Ve adam dakikalar önce o evi ateşe vermişti. "Bırak."dedi inlercesine. Bırakmadı. "Canım yanıyor."dedi. Umursamadı. O, acımasızdı. O nitelikli bir katil ve kalpsiz bir psikopattı. O, kimsesizdi. O, sığınabileceği tek limanı, kendi elleriyle yakmış, küllerini kaybetmemek için dünyayı ateşe vermişti. O, tehlikeliydi. Ve o aşıktı. Çok, çok aşık.

"Daha on yedisindeydi bu Zehra, amca oğlu ile nişanladılar. Oğlan düğün için ihtiyaçları almaya ilçeye gitmiş, dönüşte minibüs kaza yapıyor. Kimseye birsey olmamış da bir bu gencecik oğlan oracıkta can vermiş. Bir sene geçmiş geçmemiş aşağı köyde varlıklı bir adam oğluna istemiş bu kızı, istemeye gelirlerken oğlanın bindiği at, yılan mı görmüş ne olmuşsa atıvermiş üstünden sahibini. Başını yerdeki sivri taşa vurmuş dalyan gibi oğlan, o da orada ölmüş. Daha geçen aylarda ilçede ki bir adam istemeye gelecek diye bir söylenti çıktıydı. Ama tabi gelen yok giden yok, meğer adam ince hastalığa yakalanmış yatak döşek yatıyormuş. Uğursuz gelin işte, kim bu kıza niyetlense sonu kara toprak oldu" Gülizar'ın anlatımıyla sanki tiyatro izler gibi izleyen kadınlar bir vah vah çekti, 'olan oğlanlara oldu' diye söylendi. 🌳 "Madem bu söylenilenlere inanmıyorsun Fatma, sen alsana oğlun Seyyid'e bu uğursuz gelini. Bakalım Zehra cidden uğursuzmuymuş. Ne oldu sesin çıkmıyor, korktun değil mi, oğluna bir hâl gelir diye. Ee başka çocuğun yok, kocan öleli 20 yıl oldu, kalacam 3 tane 7 yaşındaki çocuk ile diye korktun değil mi?"

Yolda bir gelin bulmuştu, kendinin olacağını tahmin edemezdi. 🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌🚌 Ferdi şaşkınlıkla bakıyordu karşısına, üzerinde yer yer çamur olmuş beyaz ışıltılı bir gelinlik ile saçları yağmurdan ıslanmış, kendisine daha doğrusu dolmuşa merakla bakan bir çift göz. Bir alt sokaktan yine aynı adamların sesi geliyordu, gözü kızda olunca, sesleri duyunca nasıl irkildiğini fark etti. Ani bir kararla camı indirip kıza seslendi "atla hadi geliyorlar" gözlerinde ki tereddütü görüyordu. Şu an ne dese de güven veremezdi ama sesler yaklaştıkça onlara olan korkusu ağır basmış olmalı ki bir anda atladı dolmuşa. Ferdi bir besmele çekip, bastı gaza, ne yağmur var diye yavaş sürmeyi akıl etti, ne de en arka koltuğa oturup gözyaşı döken kızın fısıltılarını duydu. Bir bilinmezlikle hızlıca o mahalleden çıktı. Bir yağmurlu gecede hayatı değişmişti yıllar önce ve yine bir yağmurlu gecede hayatı değişiyordu.