Kaçmak kolaydı; zor olan, gittiğin yere aklını ve bedenini götürmemekti.

Sırlar, tehditler Fadime ve İso Furtuna'nın üzerine kara bulut gibi çökmüştü. Kız tek bir çare bulmuştu aşkını korumak için: kaçmak. Bilmiyordu bambaşka bir şehirde, bambaşka bir durumda tekrar karşılacaklarını. Boşanmalarından sonra bile hikayeleri devam ediyordu. Yabancısı olduğu bu şehirde, uzak kalamadığı tek insandan uzak durmaya çalışmak bitiriyordu Fadime'yi. İso ise tüm çabalara rağmen burnunun dibinde biterek işini kolaylaştırmıyordu.

Fadime Koçari için mutfak, insanların aksine, kontrol edilebilir bir yerdir. Onun mutfağında her malzemenin bir ölçüsü, her yemeğin bir tarifi, her hatanın da bir bedeli vardır. Ta ki karşısına İsmail çıkana kadar. Sarı çırak, Fadime'nin alıştığı hiçbir şeye benzemez. Fazla konuşur, fazla soru sorar ve en kötüsü, gamsızdır. Yaptığı mantık dışı hiçbir hareketin sonunu düşünmez. Fadime ise bu yıl bir çırak daha kovmamak için elinden geleni yapmak zorundadır. Çünkü mutfakta dedikodu, ekmek değirmenidir. Bir mutfak. Tek tezgâh. Birbirine zıt iki insan. Ve ikisinin de farkında olmadan, her gün biraz daha yaklaştığı sınırlar. Fadime için her şeyin bir ölçüsü vardır. Sabır dahil. Ama bazı şeylerin ölçüsünü kaçırdığınızda, ortaya çıkan şey her zaman bir hata değildir. "Bu çocuğun çalışma azmi benimkini bile geçer." [fadime koçari] 🍴 [ismail furtuna]

Bazı hikâyeler, yaşandıkları gün başlamaz. Bazıları yıllar önce verilen yanlış bir kararla, söylenmeyen bir gerçekle ya da uğruna ölünecek kadar ağır bir sırla yazılır. Koçari, Furtuna ve Taşlıoğlu aileleri yıllardır aynı geçmişin yükünü taşırken, kimse bir gecenin bütün dengeleri altüst edeceğini bilmiyordu. Çünkü bazen insanı en çok yaralayan şey, karşısındaki düşmanı değil; yıllarca gölgesinde yaşadığı geçmiştir.

"Furtuna ve Koçari... Birbirine düşman iki soyadı, aralarına kan girmiş iki hayat." Yıllar sonra Karadeniz'in puslu yollarında karşılaştıklarında, İso ve Fadime'nin arasında sadece bir kan davası yoktu; söylenmemiş sözlerin, yarım kalmış bir çocukluğun ve bastırılmış bir öfkenin ağırlığı vardı. Kader, onları Şeytan Bükü virajında, bir heyelanın ortasında yakaladı. Yollar kapandığında ve ölüm nefesleri kadar yaklaştığında, kaçacakları tek yer birbirlerinin "düşman" bildiği o gözlerdi. Bu fiziksel yıkımın altından belki sağ çıkabilirlerdi ama kalplerindeki enkazdan kurtulabilecekler miydi? "Çünkü en ağır enkaz, toprak altında kalanlar değil, söylenmemiş sözlerdir."

yazdığım one shotlar... keyifli okumalar.

Zoraki başlayan bir evlilik. Kanla yazılmış bir geçmiş. Ve inkar edilemeyen bir aşk. İso ve Fadime'nin hikayesinde asıl soru şu: Bu düşmanlığın ortasında yeşeren aşk, mutlu sona ulaşabilecek mi?

iki düşman köyün, iki genç'i gizliden bir aşk yaşar.

Oneshots* Bu kitap birbirinden bağımsız bölümler ve birbirine bağımlı iki ruh içerir ✨

Aslanın yelesi yandı, kaplanın çizgileri kül oldu; kükreyiş aslandan koptu da, susturulan kaplanın nefesi oldu. Zihnimdeki o ağır duman, senin izini benden söküp yolarken; hüküm göğe yazıldı ama vurduğu hep bizim yerimiz oldu. [İsmail Fırtına • Fadime Koçari] ©mmatmazelsiyah • 2026