"Jam jest posąg człowieka na posągu świata".

„Takiej miłości każdy młodzian czeka, tak być kochana chce każda dziewczyna; czemuż w najświętszym z popędów człowieka tkwi tak straszliwego cierpienia przyczyna?"

Ballada Adama Mickiewicza

Paryż miałbyć dla Chopina ukoronowaniem marzeń, dopadł go jednak ból istnienia. Lekarstwem na nie staje się pewne wydarzenie na którym pojawia się idol kompozytora. Czy Fryderyk zdoła podbić serce swojego największego konkurenta? Wkrótce jednak pojawia się ktoś jeszcze...

historie o naszych ukochanych wieszczach powstające najczęściej o późnych godzinach nocnych

A gdyby tak Juliusz i Adam żyli w XXI wieku? W wolnej Polsce, z zakazaną miłością? Julek i Adam darzą siebie wzajemną nienawiści, lecz co się stanie gdzie przeniesie ich do XXI wieku, gdzie będą mieli tylko siebie nawzajem? !UWAGA! Opowieść doczekała się nowej odświeżonej wersji! Jeśli chcesz poznać najpierw ją zacznij czytać od rozdziału "04.04 PROLOG"!!

CHRONOLOGICZNIE CZĘŚĆ I *** Kiedy dajesz romantykom telefony z chatem i myślisz, że to był dobry pomysł. Adam Mickiewicz uważa się za jedynego wieszcza narodowego. Fryderyk Chopin sądzi, że jest najwybitniejszym pianistą wszech czasów. Zygmunt Krasiński jest przekonany o tym, że jest zabawny. A Juliusz Słowacki myśli, że nie umie pisać. Cyprian Kamil Norwid bezskutecznie próbuje im to wyperswadować. *** Jeden z najbardziej beznadziejnych pomysłów tego stulecia/tysiąclecia. Fabuła jest miejscami nieco nieskładna, gdyż pisane to było pod wpływem impulsu chwili, dlatego proszę o przymkniecie oka na ewentualne nieścisłości oraz moją nieuwagę, którą często obdarzam fakty historyczne. Z góry dziękuję.

Głośne imprezy, alkohol, lejący się strumieniami, wykładowca, rzucający w studentów markerami... To tylko niektóre z problemów, z którymi na pierwszym roku studiów musi zmierzyć się Fryderyk Chopin. Wtedy, na szczęście, z pomocą przychodzi mu jego współlokator Juliusz, przyjaciel - Felix Mendelssohn, gorąca czekolada oraz koncerty fortepianowe. Co jednak, jeśli Fryderyk nieoczekiwanie się zakocha? W dodatku w zupełnie nieodpowiedniej osobie... Jeśli masz ochotę na odrobinę słodyczy, dramatu oraz humoru - zapraszam ! To opowiadanie nie powstałoby bez pomocy cudownej Ani której profil na Instagramie znajdziecie pod nickiem "kinal.ova" To ona podsunęła mi wiele świetnych pomysłów, wykonała prześliczną okładkę i podjęła się ilustrowania moich rozdziałów. Dajcie jej dużo miłości, bo na to zasługuje 💛🌻

Do ust twych usta przycisnę; powieki Zamykać nie chcę, gdy mię śmierć zamroczy; Niechaj rozkosznie usypiam na wieki, Całując lica, patrząc w twoje oczy. A po dniach wielu czy po latach wielu, Kiedy mi każą mogiłę porzucić, Wspomnisz o twoim sennym przyjacielu I zstąpisz z niebios, aby go ocucić. Znowu mię złożysz na twem łonie białem, Znowu mię ramię kochane otoczy; Zbudzę się, myśląc, że chwilkę drzemałem, Całując lica, patrząc w twoje oczy. [Mogą pojawiać się nieścisłości historyczne, lecz czymże jest fikcja literacka?]

❝Taki z Mickiewicza jest demon jak ze mnie wielkanocny królik!❞ Nie jest łatwo być demonem z rozdroży na dziewiętnastowiecznej Litwie, a Adam Mickiewicz zdążył przekonać się o tym na własnej skórze. Jest jednak ta jedna noc w roku, Noc Kupały, gdy kupcy i handlarze z różnych stron świata zjeżdżają się, aby świętować razem przesilenie letnie. To idealna okazja, by zwieść młodych mężczyzn i kobiety; przecież właśnie tacy naiwni pójdą z demonem na układ! Pieniądze, miłość czy talent ─ na to wszystko złapią się lekkomyślne i głupie duszyczki. Juliusz Słowacki może co prawda nie jest głupi, ale na pewno lekkomyślny. Zawiera z demonem pakt, tym samym sprzedając mu duszę i zostawiając samemu sobie tylko pięć lat życia. Czas mija, Juliusz zostaje wielkim poetą, ale z roku na rok coraz bardziej przeraża go wizja skończenia w piekle. Postanawia wyjąć asa z rękawa i spróbować powstrzymać Mickiewicza. A sam Mickiewicz? Zaczyna grać w jego grę. Problem pojawia się wtedy, gdy okazuje się, że całkiem przypadkiem zakochał się w tym nierozważnym człowieku...