Tek derdi gurbet toprağından sağ salim eve dönmek olan Fersude'nin hayatı, bir iftirayla tepetaklak olur. Şimdi hiç bilmediği bir şehirde, adını dahi yeni öğrendiği bir yabancının kapısında mühürlü bir kadere mahkûm. Biri toprağın çilesini çekmiş genç bir kız, diğeri vatan toprağını namusu bellemiş bir asker. Bir iftiranın ateşiyle aynı avin içine savrulan bu iki yabancı, düşmanlıkların ortasında birbirine sığınabilecek mi? ** ▪︎Zoraki evlilik teması işleniyor. ▪︎Yaş farkı var. Yetişkin içerik bulunmaktadır! Rahatsız olacaklar başlamasın! ▪︎Eski dönem kurgusudur!

Lavin Bilgen, kötü bir eşin gölgesinde kaybolmuş benliğini yeniden kazanmaya çalışırken kendini, Evran Aslan'ın ağına düşmüş bir halde bulur. Bu ilişki, ona hayatın sunduğu gerçek tutkuyu ve gücü yeniden keşfetme fırsatı verir. Aynada görmek istediği neyse o olmak isteyenlere..

"Künh... öz demek. Bir insanın özüne indiğinde, onu dilediğin gibi yeniden yoğurursun. Ortaya çıkan artık bir asker değil silah olur." Bir avcı. Bir kurt. Bir ihanet. Ormanın karanlığında başlayan karşılaşma, gölgelerin ardına gizlenmiş büyük bir gerçeği yerinden oynatacak. Gerçek ortaya çıktıkça, birbirlerine en uzak olması gereken bu iki insanın yolları, farkında olmadan aynı karanlıkta birleşiyor. Bir avcı gerçeğe ne kadar yaklaşırsa, o kadar hedef olur. Bir kurt ne kadar köşeye sıkışırsa, o kadar tehlikeli hale gelir. Ve bazen... kader iki yabancıyı birbirlerinin hem en büyük tehlikesi hem de tek sığınağı yapar.

Bazı insanlarla iki kere tanışırsınız. Ben az önce yıllardır ölü sandığım kocamla, ikinci kez tanışmıştım.

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.

"Benim dünyamda ışık olmak bedel ister." Bir adım daha yaklaştı yeterince yakın değilmiş gibi. Nefesi tenime değdiğinde sesi neredeyse fısıltıya döndü: "Karanlığa düşersen korkma. Çünkü seni orada ben bekliyorum." Kelimeleri yüzüme değil de sanki kalbime çarptı. İki kafesin arasında sıkışıp kalan zavallı yüreğim sırtına kanatlar takmıştı ve uçmak için sanki son bir kelime bekliyordu. "Peki ya o karanlığın içindeki adam tehlikeliyse?" diye mırıldandım. "Tehlikeyi yok ederim." (Kitaptaki olay, kişi, kurum şahsıma aittir. Hiçbir şekilde çalınamaz, kopyalanamaz ve uyarlanamaz. Bütün hakları saklıdır!)

"Eğer bu herifi ringde yenersem senden bir şey isteyeceğim." "Ne isteyeceksin?" "Seni öpmeyi."

Hiç başlayamadan biten bir aşk tekrardan yaşanabilir mi? Geçmiş ve geleceğin sıkıştırdığı döngüde tek kaybedilen vakit midir? Sen, sen olduğun için sevilmediğin yerde özgüvenin mi eksilir, umutların mı tükenir yoksa benliğin mi silinir? Neresinden dönülse kârdır sevdanın? Bir mahallede kapana sıkılış ve yeniden varoluş hikayesidir. 27.11.2021 tarihinde ilk Menekşe Rahiya'sı ismiyle yayımlanmıştır. Tüm Hakları Saklıdır Gökçen Koçan

YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR ! ( Şiddet ve hassas konular içermektedir. Lütfen bunu bilerek okumaya başlayın) (+18 Bir kitaptır, yetişkin içerik barındırır) GİRİFT SERİSİ'NİN İLK KİTABI " Yapar tabii baharım. Söyle bakalım nasıl olsun hançerin ? " Hazan kısa bir an düşündü. Alparslan'ın yeşil gözlerine hayranlıkla baktı ve aklına gelen fikirle gülümsedi. " Seninkinin aynısı olsun. Ama tek farkla; taşlar siyah değil yeşil olacak. Gözlerinin yeşili..." Alparslan'ın bacağındaki eli daha da yukarı tırmanırken hınzırca gülümsedi ve gömleğinin eteğini iyice yukarı kaldırdı. Alparslan bu hareketiyle yutkundu. Gözleri koyulaştı. Hazan elindeki hançeri usulca bacağına sürterek tangasının ipine kadar getirdi . Ani bir hareketle iple bacağının arasına sıkıştırdı. " Hançerimi getirince alırsın. Geçici olarak el koyuyorum." Başını ona yaklaştırıp dudakları arasında milim mesafe varken ekledi. " Hançerimi getir. Hançerini götür. " Alparslan keyifle gülümserken bir eli beline doğru gitti. Nefesini Hazan'ın ay tenine değdirirken belinden çekerek bedenini kucağına yasladı. Teninin ona şevk veren kokusu günaha davetiye çıkarıyordu. Sert bir hamleyle dudaklarına kapandı.

Yıllarca tek bir adamı bekledi... Onun gülüşünü, sesini, adını kalbinde taşıdı. Ama kader, onu bambaşka bir şekilde karşısına çıkardı... Bir hastane koridorunda, yıllar sonra gördü onu... Parmaklarında yüzük, yanında hamile eşiyle. O an, içindeki tüm umutlar sessizce söndü. Ve tam o anda - yeni bir hikâye başladı. Karanlık bir üniforma, yorgun bir bakış, ağır bir sessizlik... O asker, hayatına adım attığında her şey değişti. Geçmişin acısını, geleceğin belirsizliğini ve aşkın en gerçek hâlini öğrenecekti. "Bazen kalp, en beklenmedik anda yeniden atmaya başlar." *** "Baru-" diyemeden elini belime atıp kendine doğru çekti beni. Ne olduğuna anlam veremiyordum. "Ödeşmek adettendir." Diyince yutkundum. Belimi tutan eli beni göğüsüne sıkıca bastırdı. İşte şimdi köşeye sıkışmıştım. Yanında duran kolunu kaldırıp parmak uçlarıyla yanağıma hafifçe dokundu. "Ne...ne yapıyorsun?" Tekrar yutkundum. Ama boğazımdan geçmiyordu işte. Beni kendine daha çok bastırınca yanağıma dokunan eli boynuma kaydı. Gözlerim titredi adeta. Boynumdan enseme doğru çıktı. Ensemi sertçe kavradı ve yüzüme eğildi. "Sıradan olacak ama..." Tekrar sırıttı. Gözleri dudaklarıma kayınca iç çekti. Gözlerindeki yakıcı ifade yerli yerinde dururken, "öp beni." Dedi kararlılıkla. Ona vereceğim cevabı beklemeden dudaklarıma yumuldu. Öyle bir açlıkla öpüyordu ki dudaklarımı sömürüyordu. Çok sert davrandığı için dişlerimiz birbirine çarpınca ürperdim. Ama o durmadı. Çok sert davranıyordu. Hızına yetişmek asla mümkün değildi. Bu bir daha beni öpmesindi! ~Barut & Beyaz...