Namverân Somer adının kısaltılmasından nefret eden, insanlarla kolay kolay anlaşamayan ve de kişisel alanının işgal edilmesinden hoşlanmayan bir genç kızdır. İstemediği hiçbir şeyi yapmayan bu kızın hayattaki tek zayıf noktası, kanser hastası olan büyükannesidir; bu hasta kadının ağzından çıkan her şeyi gerçekleştirmek için büyük bir çaba sarf etmektedir. Fakat bir gün, büyükannesi Namverân'dan asla başaramayacağı bir şey ister: devamsızlıktan kalmak üzere olan, kavgacı, vurdum duymaz, teyzesi ile yaşayan Ulaş Eroltu'ya özel ders vermeli ve ona sınıfı geçmesinde yardım etmelidir.

Ölen bir kadının kimliği, hayatta kalan bir kadının kafesi olabilir mi? Derin uyandığında zihninde sadece beyaz bir boşluk vardı. Kendine ait olduğunu sandığı bir isim, hiç tanımadığı bir geçmiş ve çenesini öfkeyle sıkan acımasız bir adam: Aras. -Hafızan olsun ya da olmasın, bu evlilik gerçekleşecek. Aras'ın buz gibi sesi, Derin'in damarlarında donarken bildiği tek bir gerçek vardı: Bu adamdan kaçışı yoktu. Ancak bilmediği çok daha korkunç bir sır, mezarın soğuk toprağında gizliydi. Aslında ölen Duru'ydu. Ve şu an hayatta olan, onun kimliğine tutunan, kendini o sanan ikiz kardeşiydi. Hatırlamadığı bir hayatı yaşıyor, tanımadığı bir adamın nefretini soluyor ve hiç işlemediği günahların bedelini ödüyordu. Ve asıl korkunç olan şuydu: İkizinin yerine geçen kadın, bir kurban değil; karanlık dünyanın en soğukkanlı tetikçisiydi. Parmakları silah kabzasına alışkındı ama şimdi bir alyansa mahkûm edilmişti. Kas hafızası öldürmeyi biliyordu ama zihni sevmeyi deniyordu. #aras #arassoylu #derin #duru #aksiyon #romantizm #gizem #gerilim #intikam #mafya #karanlık #ajan #tetikçi #sır #yalan #ihanet #tutku #güçlükadın #zorakievlilik #entrika #kurgu #gençkurgu #tehlike #sahtekimlik #karanlıkaşk #aşk #duygu #romantik İlk Yayın Tarihi: 17/10/2025 Düzenlenme Tarihi: 03/05/2026 İkinci Yayın Tarihi: 14/06/2026

Normal bir mahalle aşkında abinin arkadaşı kıza aşık olur ve kızı aşkına inandırmak için elinden geleni yapar. Ya kız bu adamı sevmezse? Ya ona zorla dayatılan bu sevgiden kaçarsa? Abisinin arkadaşı hep peşinde olursa ne yapabilirdi ki? İşte tam da bu yüzden benim yaşadığım sıradan bir mahalle aşkı değildi, bu benim hayatımın köküyle değişmesine sebebiyet verecek gerçekçi bir dersti. Mahalle kültürüne başka bir bakış açıyla bakan bir kitap okumak istiyorsanız, kitaba bekleniyorsunuz💫

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

Hazal Arapçada kuruyup dökülen ağaç, yaprak anlamına gelir. Kelebek misali tek bir bahar yaşayacağını bilir gibi salınan, kısacık vaktini de kendinden çalarak ya gölgesini mesken edinenleri serinleten ya da yeryüzünde nefes alan onlarca canlının soluğunun sebebi olan bir garip canlı... Kendini düşünmeden veyahut düşünecek vakti olmadan vadesini doldurup cansızlaşan; küçücük bir ayazda, hatta bazen hiç buna gerek kalmadan kendiliğinden hayat kaynağından koparak süzülen varlıktı hazal. Genç kız sıklıkla ismiyle müsemma bir insan olduğunu düşünürdü. Ona göre de kendisi dünyada kendine dair hiçbir keyfi an yaşamadan, öylece süzülüp toprağa karışacaktı. Ve her bahar binlerce hazala olduğu gibi ona da dönüp bakan olmayacaktı. Fark edilmeyecekti bile, öylece solup gidecekti hatırası. Bilemezdi. Masmavi gözleri olan koca bir adamın gözü kapalıyken bile kendini düşleyeceğini, yokluğunda da varlığında da aynı kıymetle sevileceğini bilemezdi. En sıcacık düşlerini bir devin kocaman kollarının gerçek kılacağını bilemezdi.

Tam arabama ilerlerken durdum bir anda. Kapıyı açmaya çalışan elim havada kaldığında kırgınlığı üzerime geçirmiştim bir hırka gibi. Dik duruşlu Ahu bir köşeye çekilirken geride sadece çıplak bir ben kalmıştım. '' Asla affetmeyeceğim seni.'' dedim değişen sesim gözyaşlarımı ele verirken. '' Lisedeki Ahu'yu hayal kırıklığına uğrattığın için, tüm kalbimle kurduğum hayallerimi yıktığın ve de en önemlisi benden ailemi aldığın için. Bugünü unutma Yavuz Derman. Bu otoparkı unutma. '' Derin bir nefes aldım. Ciğerlerime ulaşmamıştı lakin bana yaşadığımı hissettirmişti. Buradan çıkıp gittiğimde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bu sebeple içimde kalmasını istemediğim sözler vardı. Durmadım. Dilimdeki zehiri Yavuz Derman'a saldım. '' Bugün aramızdaki iki köprüden birini yıkıp attım. Attın. Tek bir bağımız kaldı, Yavuz Derman. Atlas. Ama bugün bana bu yaşatacaklarını bilsem seninle hiç evlenmemeyi dilerdim biliyor musun? En azından umutlarımın katili sen olmazdın. Bir köşede benimle çürür giderlerdi. Böylesine güzel bir çocuğun annesi olduğum için hep gurur duyacağım kendimle. Ama biliyor musun ona hiç hamile kalmamayı dilerdim. Böylece tamamen biterdin benim için. Umarım günün birinde hayatına; göz yaşlarına kıyamayacağın, senden kıymet görecek, kendinden bile sakınacağın bir kadın girer. Sen benim kendime yaptığım en büyük yanlışsın Yavuz Derman Karaca. '' Tek bir kelime etmedi. Sessizlik, gürültüyü öldürüyordu. ''Hoşça kal. ''

Rivayet odur ki; Anka yanacağı vakit göğün en yüksek yerine çıkar, kanatlarını son kez karanlığa açar ve kor ateş olmadan evvel en kıymetli tüyünü yeryüzüne düşürürmüş. O tüye Şehbal denirmiş; kimin avucuna düşerse ona baht getirirmiş. Ateşe yaklaş, çünkü Anka yanmadan Şehbal olmaz. Bir borç varmış, bir anlaşma yapılmış, bir yangın çıkmış. Bir yıkımın adını Muhrip koymuşlar, bir yangının adını Alaz. Kaderlerini kor ateşle birbirine bağlamışlar, o yangının adını aşk koymuşlar. Karanlık bir sokağa bir ağıt düşmüş, bir kadın ateş olmuş yürümüş. Bir adam ölüme koşarken sevda denen ateşe düşmüş. Bir kurşun saplanmış göğsüne, bir çift göz değmiş gözüne. Yiğitmiş, dünyaya diz çöktürmüş, yiğitmiş, kızıl saçlı bir kadının önünde diz çökmüş. "Efsaneye inanıyor musun?" Yüzünde gizemli bir tebessüm belirdi. "Efsanelere mi bilmiyorum ama bazı hikayelerin insanı seçtiğine inanıyorum." Gözleri gözlerimi buldu. "Efsanelere değil, sana inanıyorum." Bir kibrit çak, yansın karanlıklar. Ateşe yaklaş çünkü yanmadan yazılmaz masallar.

Yılların sevdasını küçük bir kalbe sığdıran adamın, artık kartlarını açık oynamak istemesiyle dengeler değişir, ortaya serilir. Bu duruma karşı çıkmaya çalıştıkça ona çekilen kız ise ne yapacağını bilememektedir. Müştak: Arzu ve iştiyak gösteren, fazla istekli, özleyen, hasret çeken.

On sekiz yaşına kadar sorunsuz bir hayat yaşayan Deva babasının ani ölümüyle sarsılır. Babasından geriye kalan ödenmesi güç borçlar üstlerine bir karabasan gibi çöker. Bir gece yarısı annesiyle birlikte doğup büyüdüğü İzmir'den kaçar gibi ayrıldıklarında ise artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkındadır. Keza gittikleri yer annesinin doğup büyüdüğü fakat yirmi yıldır adımını atmadığı Balamir Makinesi'dir. Deva'nın anneannesi ve dedesi yıllardır burada, Balamir ailesinin hizmetini yapmaktadır ve Deva burada alışkın olmadığı bir hayata adapte olmaya çalışırken evin tek oğlu Uygar'dan da kalbini korumaya çalışacaktır.

Ama söyle, daha kaç kış yaşatabilirim frezyaları? Daha kaç kış canlı tutabilirim umutları? Gün gelecek, solacak frezyalar. Ne rüzgar değecek yaprağına, ne yağmur. Kelebek bile yorulacak bir gün seni dinlemekten. Kırılacak kanatları, uçmak isteyecek inadına. Yolu uzak belki ama, durmayacak, gidecek senden. Soldurdum frezyayı. Yapraklarını kopardım. Kökünden söküp attım umutları. Göğsüme, yaralarımın üzerine ektiğin bahçe yandı; külleri yaralarımı acıttı. Bu sonsuz bir kış sevgilim, bahar bile korkar oldu gelmeye. 120722 🪐