İçimdeki yanan yangını daha da alevlendirmiş. Kalbimin ritminin artmasına neden olmuştu. Dudaklarıma bıraktığı öpücüklerle midemdeki garip sancı tarif edilemezdi. Dudaklarımın yandığını hissediyordum. Dudaklarımız ayrıldığında gözlerimin içine bakarak "Bunun acısı çok ağır" diye fısıldadı. Ne diyeceğimi bilmiyordum. Tepki vermeden yüzüne bakıyordum. Hızla ellerini yanaklarımdan çekip geriye doğru adım attı. Bir iki saniye daha yüzüme bakıp hızla yanımdan geçip kapıyı açtı ve gitti. Bense boş boş etrafa bakıp ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Uygar beni öpmüştü. Ve ben onun arkadaşının sevgilisiydim.

Göz göze geldiğin o minicik anda bu denli hızlı nasıl çarpabilir bir kalp... Bir koku bir insana nasıl bu kadar hayat verebilir. Kalbinin tüm hücrelerini nasıl bir kaç saniyede kaplayabilir? Tek cümlesiyle beni göklere çıkartan o dudakları nasıl beni tek bir cümleyle yerle bir edebilir?! Yaşamak için bir kalbe, savaşmak için bir Efgan'a ihtiyacım vardi. Efgan'ın kalbi Dilhun'la, Dilhun'un savaşı Efgan'laydı...

Yağmurun Adı Aşk adlı hikayemiz, SEVGİMİN ESARETİ olarak raflarda yerini aldı.

Geçmişini öğrenmek için anlaşmalı bir evlilik teklifini kabul eden Göksu'nun acı içinde olgunlaşması. Her şeyden habersiz bir kız, hayatı yalan üzerine kurulmuş. İntikam ateşine düşmüş bir genç, hayatını hiçe sayan. Üç aile. Büyük sırlar, büyük pişmanlıklar. Kendini feda edenler. İmkansız aşklar. Kaybolmuş hayatlar. Unutulmuş hayaller. Kana susamış, intikam isteyen ruhlar. "Benden korkmanı sevdim."