"Benim kızım böyle giyinemez." Bana iyice yakınlaştığında dudaklarımızın arasında milimler kalmıştı. "Ben senin kızın değilim!" Kaşlarını kaldırıp burnunu burnuma sürttü. "Sen benim kızımsın." Kaşlarımı çatıp yüzüne baktım. Elimi tehdit eder gibi kaldırıp salladım. "Ben senin kızın değilim!" Tek kaşını kaldırıp alayla güldü. Duvara dayalı olan iki elinden birini yanağıma koydu. "Bu akşam sana göstereceğim , benim kızım mısın? Yoksa değil misin?" Alayla güldüm. "Ya gösterirsin tabi." Onu hızla itip arkama bakmadan kapıyı çarpıp çıktım. Ne sanıyordu kendini?! Birde gösterecekmiş! _________ "Evleneceksin! Bu akşam istemeye geliyorlar. Git bir şeyler hazırla." Kardeşimden gözlerimi çekip ayyaş babama baktım. Ne saçmalıyordu? "Ne istiyorsun?" "Altemur AKINCI ile evleneceksin! Kardeşinin tedavisi için!" Ne yani kardeşimin iyiliği için patronumla mı evlenecektim ? .... Altemur AKINCI 🔗 Ahsen KAYA Genç kız , genç adamı sevebilecek mi?

Diğer hikayelerden çok farklı burda bir zoraki evlilik var. Ama bu zoraki evlilikte aşk, çift taraflı değil. Zorunlu bir evlilikle başlayan bu hikaye nasıl bitecek? Sonu inanın tahminlerinizden farklı

ZORLA EVLENDİLER BELKİ AMA BİRBİRLERİNİ SEVEMEZLER DİYE BİR KURAL GÖREMİYORUM OLSA BİLE KURALLAR ÇİĞNENMEK İÇİN DEĞİL MİDİR? 16/03/2017 #1

Nikah memurunun ''hastalıkta ve sağlıkta, iyi günde ve kötü günde Melih Erdinç'i kocanız olarak kabul ediyor musunuz?'' sorusuyla, rüya olmasını dilediğim bu gerçeğin tokatını yüzüme sertçe yemiştim.,. Artık ne bir güvencem kalmıştı, nede bir umudum.,. Biraz sonra ağzımdan istemesem de o kelime çıkacak ve ben yanımda oturan bu yabancının karısı olacaktım.,. Şu 2.5 aydır yaşadıklarım benim için tarifi olmayacak kadar zordu.,. İki dedenin uygun görmesiyle olacak iş miydi bu? ----------- Bu güne kadar yazılmış tüm "zoraki evlilik" hikayelerini unutun....Beklentilerinizi bir kenara atın ve okumaya başlayın... Düşünün bir düzeniniz var çok sevdiğiniz ailenizle yaşıyorsunuz, sonra çok evvelden verilmiş bir sözle sizin hayatınıza yön vermeye çalışıyorlar.. Ve başarıyorlarda.. Artık tanımadığınız bir yabancının karısı oluyorsunuz... Ailenize olan öfkeniz hiç bitmiyor.. Sonra her ağladığınızda, hastalandığınızda o yabancı başucunuzda oluyor.. Size dost oluyor arkadaş oluyor, kimi zaman baba oluyor aile oluyor size.. Sonra ona alışmaya başlıyorsunuz, birlikte güzel vakitler geçiriyorsunuz.. Tam da hayatınızın düzene girdiğini düşünürken bu sefer başka bir şeyle yıkılıyorsunuz! Siz olsaydınız ne yapardınız? Bırakıp kaçar mıydınız yoksa yanında kalıp yaralarını sarmasına izin mi verirdiniz??