Nəhayətində SİRİUSda bir ulduz idi.Hər ulduz bir gün sürüşüb axıb gedərmiş.Ya SİRİUSda bir gün gedərsə?SİRİUSdan uçan ulduzlara baxardıq . İlk gördüyümüzdə gözlərimizi yumub dilək tutardıq. Bəs SİRİUSu kim görəcəkdi? Kim həmin an içdən dilək tutacaqdı? Axı o ən parlaq ulduz idi. Onu gedərkən heç kim görməsədə , dilək tutmasa da ona bu dərin mənanı yükləyən bəlkə də bu idi . Ona bu mənanı orada yaşayanlar bəxş etmişdi . O süzülərək axıb gedərkən , heç kim görə bilməsə də onunla birlikdə üzərindəki insanlarda onun parlaq işıqı tək sönəcəkdi . Bəlkə də ona bu parlaq işıqı verən sadəcə üzərindəki insanlar idi .....

Nəhayətində SİRİUSda bir ulduz idi . Hər ulduz bir gün sürüşüb axıb gedərmiş . Ya SİRİUSda bir gün gedərsə? SİRİUSdan uçan ulduzlara baxardıq . İlk gördüyümüzdə gözlərimizi yumub dilək tutardıq . Bəs SİRİUSu kim görəcəkdi?Kim həmin an içtən dilək tutacaqdı? . Axı o ən parlaq ulduz idi. Onu gedərkən heç kim görməsədə dilək tutmasa da ona bu dərin mənanı yukləyən bəlkədə bu idi. Ona bu mənanı orda yaşayanlar bəxş etmişdi . O süzülərək axıb gedərkən heç kim görə bilməsədə onunla birlikdə üzərindəki insanlarda onun parlaq işıqı tək sönəcəkdi . Bəlkədə ona bu parlaq işığı verən sadəcə üzərindəki insanlar idi.........

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.