You don't really love someone, not until they become the person behind of your poetries. When poetry speaks, it echoes through your soul, lingers in your heart, and dances in your dreams. And... it stays. I wrote poems enough for people to ask, "who hurt you?" -Hugot Queen♥

Mabilis ma fall. Yun yung problema. Alas nueve kalahati ng gabi. Manila City Hall. Pauwi na ako noon, nang sumakay ka ng jeep at tumabi malapit sa akin. Di lang basta malapit. Dikit. At malagkit na nagtama ang ating mga mata. 'Alam na!' Ganun naman 'yun basta gumanti ng tingin may pagnanasa din. Sabi nga " 'pag tumingin ka, akin ka!" ang kaso di ka lang tumingin, tumitig ka pa, dinantay ang siko mo sa hita ko. Di ko alam kung anong trip mo pero alam kong trip kita. Ano pa't di naman ako nagmamadaling umuwi, kaya nga ako ginabi sa Maynila dahil tinamad akong umuwi dala ng matinding trapik.

Napatigil ako nang iniabot mo ang eleven pesos. Biglang nanlambot ang pasmado kong kamay. Hindi ko alam kung kukuhanin ko ba o magpapanggap ako na walang narinig katulad ng aking nakasanayan.

Napamulat ako nang marinig ang sipol ng takure. Kahit tinatamad ay pinilit ko ang aking mga paa na muling tumayo at pumunta sa kusina para isalin ang pinainit na tubig. Binuksan ang isang pack ng 3in 1 at ibinuhos sa tasa. Siguro tama ka nga sa sinabi mong kay hilig ko sa kape 'e hindi naman ako marunong magtimpla.

Patience, they say... Good things come to those who wait, they say... To say that one waits a lifetime for their soulmate to come around is a paradox. We eventually get sick of waiting. And what I did? I took a chance on someone and by the art of commitment become soulmates... Which takes a lifetime to perfect... And I never regret a single thing about it.