Kitaplarıma sarıldım ve hafifçe başımı yere eğdim, oradaydı. Elini sarı saçları boyunca gezdirirken bir elinde telefonu vardı, ne konuştuğundan emin değildim, o etraftayken sağlıklı düşünemiyordum. Ses tonu bacaklarımda bir titremeye neden olurken, kapısında 'rehberlik' yazan odanın kapı kulbunu kavradı, hafifçe kravatını çekiştirdi. Bunu her zaman yapardı. Odaya girerek görüş açımdan kaybolmadan önce yandan yüzüme bakarak sırıttı. Parfüm kokusunun koridorda bıraktığı etkiyle gözlerimi kapattım. Bunu bana neden yapıyordu? Aramızda 6 yaş varken ne olabileceğini düşünüyordu ki? •Hikaye yaş farkı ve müstehcen sahneler içermektedir.

Bizim hikâyemizde isimler yok; sadece o ve ben varız. O, dünyadaki bütün kitapları okumak istiyordu. Ben ise sadece onu istiyordum... (Obur Okumalar kategorisinde bir Watty ödülü: Kancalarını takıp çıkarmayan o hikayeleri biliyorsun değil mi? Cümlenin ortasında uykuya dalsan bile okumayı bırakamadığın o hikayeleri? Bu ödül en çok bağımlılık yapan Watty yarışmacısına gidiyor.) Ekler: BÜH 1.1 (özel) bölümler. Diğer çalışmalarım için profilimi incelemeyi unutmayın.

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Annem; " O başındaki bez parçasını çıkarmazsan bu eve giremezsin.!" Gözyaşları içerisinde yüzüme kapanan kapıya diktim gözlerimi. Kapının önüne oturdum. Babam beni anlayacaktır diye düşünürken babam geldi. Kaşlarını çattı. "Bu halin ne?" "B-baba annem.." "Onu demiyorum! Bu başındaki ne?" Birden nefesim kesildi. Babam da anlamamıştı beni anlamak istememişti. 12.08.2018 Pazar...