Annesi ve babası ayrılmış iki kişi. Birinin annesi, diğerinin babası birbirlerine aşık oldular. Onlar üvey kardeş olsalar da, hiçbir zaman birbirlerini öyle görmediler. Herkes onlara kardeş dese de onlar bunu umursamadılar. Çünkü onlar birbirlerine aşık olmuşlardı.

"Sen hariç hakkımda hiç bir şey bilen yok" dedi genç oğlan. Grace deniz mavisi gözlerini adını bilmediği çocuğa çevirdi. "Ben de hiç bir şey bilmiyorum." Genç oğlan birden suya atlayıp vücudunu havuzun kenarında ki mermer zemine yapıştırdı. "Hayır, sen hakkımda çok şey biliyorsun." dedi sessizce. Grace gözlerini çocuktan ayırmadı. Daha ismini bile bilmiyordu oysa ki. Yavaşça ayağa kalktı yüzme salonunun kapısına doğru ilerledi. Bu gece ailesi ile birlikte Bradford'dan ayrılacaklardı. Belki de bir gün o tekrar karşısına çıkacaktı.

Bir insan hayata kaç kez yeniden başlayabilir?

Parlayan hayatların, yok olan kimliklerin içinde kendini bulmaya çalışan iki genç. Belki hiç tanışmayacaklardı, belki de tanışmamalıydılar. Sonsuzluğun için de kaybolmuş ruhlara ne olur bilir misiniz? Sonsuzluğun kendisi olurlar, çünkü o kadar fazla yıldız görmüşlerdir ki sönüp giden ve unutulan artık onların bir parçası gibi hissederler kendilerini. Harry, popüleritenin getirdiği zevkle koridorlarda yürüyüp kızları gözleriyle kıskaca alırken, Niall diğer taraftan beyaz kapşonunu sonuna kadar indirmiş saklanmak için bir yerler arıyordu, belki de kimse zaten onun varlığının farkında değildi, öylece yanlarından geçip gitmeliydi tek yapması gereken adımlarını hızlandırmaktı, ta ki harika parfüm kokusu aldığı sert vücuda çarpana kadar; işte o ana kadar yeterince hızlıydı...

İlk defa nerede, ne zaman tam bir karşılaşma-tanışma yaşayacağımızı çoktan belirledim. İkincisini. Ve üçüncüsünü. İlk randevumuzu binlerce defa prova ettim, elbette aylar önce satın aldığım kıyafetlerle. Onun ilk sevgililer günü hediyesini çoktan aldım. İrlanda aksanını konuştuğumda kimse bana dönüp; “Hey sen, aptal İngiliz!” diye bağırmıyor ve yemekler başta olmak üzere onun diyarı hakkında her şeyi biliyorum. Tıpkı onun gibi.

Eski hayatından tamamiyle farklı bir hayata geçiş yapan sıradan bir kız ile yaşadıgı zorlukları içine atan punk bir cocugun Londradaki aşkı.

Sonbaharda dökülen yaprakları biliyorsun, değil mi? Aslında başlangıçta hepsi harikadır, o kadar yeşil ve canlı gözükürler ki, onların buruşup çirkinleşebileceğine inanamazsın. Fakat o yapraklar dökülür, sonra İlkbahar geldiğinde yeniden eski hallerine dönerler. Kısır döngü gibidir. Dökülmelerini umursamazsın; çünkü zaten eski hallerine döneceklerdir, değil mi? Bir şekilde dönerler. Aklına hiç, ağacın hastalık kapabileceği, yok olabileceği gelmez. Sen her geldiğinde, ilkbahar gibi hissettiriyor. Ama sonra.. Dökülüyorum, Zayn. Eski halime döneceğimi biliyorsun ama ya yok olursam? Sen gelmeden önce, sonbaharın yalnızlığı beni yok ederse? *** Merhabalar! Bu benim wattpad'de yayınladığım ilk hikayem, ve çok heyecanlıyım aslında. Bu tanıtım amaçlı değil de, daha çok hikayenin adıyla bağdaştırabilmeniz için yazdığım bir kesit. Her neyse, okuduğunda beğenen kaç kişi var bilmiyorum fakat oy verip yorum yapmayı unutmazsanız, çok çok memnun olurum. Tanımasam da -ki tanışmamız size bağlı :D- sizleri çok seviyorum. İyi okumalar!

“Ben Zayn,” dedi sonunda. Gözlerimi irice açarak bana uzattığı ele baktım. Ne yapmak istiyor olabilirdi? Boğazımı temizleyip, bir şekilde ona iyi görünmeye çalıştım. “Ben de, Effie.” Anlam veremediğim elini boşta bekletmek yerine uzanıp, kucağımda birleşmiş ellerimden tekini tuttu. “Seninle oynayabilir miyim?”