Zengin olmak hiçte iyi değildi. Liseden kurtulmama son bir sene kalmışken o mendebur ile abim yüzünden tanışmak zorunda kalmıştım. Yeşil ama öfkeli gözleri, rüzgara meydan okuyan saçlarıyla ayaklı bela olan müstakbel kocam Poyraz ve tabiki eksik olmayan çetesi… Sanırım her şey için çok geçti. Ben artık poyrazdan geriye kalan bir rüyaydım…

En içten şekilde sırıttım. Tırtıl demesine bile takılmamıştım. Ulaş kendi çiçeğinin bir tane daha tomurcuk açmasını sağladı. Sonra onu koparıp eline aldı. Güneş bize vurmaya başladığında bana döndü ve elindeki çiçeği kulağımın arkasına koydu. Bu sırada çiçeklerimiz birbirine dolanmıştı. Ulaş çiçeği yerleştirip yüzüme baktı. Çok yakındı, aramızda on santimden az mesafe vardı.. Birden kısa görüntüler gözlerimin önüne serildi. Bu..Bu sahne bana çok tanıdıktı…