Daha kim olduğumu bile bilmiyorken ,sokak ortasında canice doğum yaparak başladım ben bu bedbaht yolculuğa... Bende istemezdim böyle olmasını...Geçmişim ve kimliğim hakkında daha hiçbir şey bilmiyorken,bi çare bedenime dokunulmasını...Hayatımın ve beynimin çalınmasını bende istemezdim...En önemlisi de şeytanlarla dolu bir zindana hapsedilmeyi hiç istemezdim...Neden mi???Çünkü her yerde kan var...korku ve göz yaşı var...çürümüş cesetler var..Hem de yığınla...Şu an burada bende kendimi bir ceset gibi hissediyorum...bir dakika bir dakika?? Yoksa zaten bir ceset miyim ben?peki bebeğim nerede...?

Kafamı camdan çıkarıp gökyüzüne doğru baktım. Fırtına yüzünden kar taneleri gözümün önünden film şeridi gibi geçerken derin bir nefes aldım. Kim bilebilirdi ki bir su damlasının aylar sonra bir fırtınada kar tanesi olarak düşeceğini? Bir insanın hayatı sadece bir günde değişebilir mi? Sadece yeni bir arkadaş edindiğimiz için hayatımız değişebilir mi? _ _ _ Sabahın erken saatlerinde okula gitmek için evinden ayrılan Deniz, o gün bir daha evine dönemez. Yaşadığı durum içinde oradan oraya savrulurken kendini, bir anda hiç tanımadığı üç yaşıt insanla aynı evde yaşama mecburiyetinde bulur. Böylece her şeyin düzeleceğini düşünülürken olaylar daha da karışır ve iyice çıkmaz bir hâl alır. Dört kişi bu felaketin kaynağını araştırırken kendilerini bir anda hiç ummadıkları bir hayatı yaşarken bulurlar. Fakat ya gözden kaçırdıkları bir şey varsa? Bu felaketi kim başlatmıştı? _ _ _ Annesinin delirmesiyle ruhsuzlaşan biri, babasının evlenmesiyle etrafına duvar ören biri; okyanusun ortasındaki fırtına ve o fırtınaya kapılan bir kırlangıç gibi...

"Tanıştırayım beyler. Terre Haute Hapishanesi'nin ilk kadın mahkumu."

Bana son bir masal oku aynı bir mektup gibi çünkü hayatta kalabilmek için buna çok ihtiyacım var.

Gündüzü alt edemiyorsan kapında gece bekler. Çünkü yıldızlar sana istediğinde gülümser. Cehennemin dibine hoş geldiniz, derler ki acı bir hapishanedir. Hücremden çıkmama izin veriniz.

İçim acıyor biliyor musun? Sen öyle uyuyorsun ya uzaktan uzaktan, varlığımdan habersiz... İçim acıyor.. Hani demiştim ya sana, ölürsem kalp yetmezliğinden ölürüm diye. Neden biliyor musun? Çünkü sen yanımda olmayınca, sensizlikten ölüyorum ben. Kalbim bile yetmiyor kendine. Çünkü kalbim bile biliyor, sensiz atsa bile güneş doğmaz benim yüzüme... 》REKLAM YAPANLARIN YORUMLARI SİLİNECEKTİR.

Üniversitenin ilk günü garip bir tesadüfle tanışacak olan iki genç. Ayla Yıldız ve Eray Toprak. Arkadaşlıkla başlayacak olan bir hikaye sizce nereye gider dersiniz? * "Nasılsın yavru?" "Yavrum mu? O ne öyle be, sarkıntılık eden sapıklar gibi." "Öyle oldu dimi? Nedense içimden geldi." "Ben bayağı dalga geçerim bana 'yavru' demenle." "Sen de diyebilirsin hiç sorun olmaz :)" "Ben, sana yavru demek?" "Sen, bana yavru demek." "Peki yavrum." diyerek kıkırdadığımda dalga geçtiğim kelimeyi söylüyor oluşuma bir kez daha gülmüştüm. Sürekli yavrum diyecek halim yoktu ya, maksat gülüp eğlenmek değil miydi zaten? Yaşanmış gerçek bir hikayedir, kurgu haline geldiği için eklemeler yapılmıştır! Başlama tarihi: 03.04.2020 🦋 Kapak Tasarımı: @rosefna Macera #1 (19 Aralık 2020)

Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...

Bazen mucizelere inanmak istersiniz.Hadi siz de bizim mucizemize kulak verin.Kardeşi için en son kendini feda eden İzmir son anda bir vahramanla tanışır ve hayatın nasıl değişebildiğini seyreder.

Veda Caddesi'nin devamıdır.