Derin?.." dedi Atilla, sesi hem bocalayan hem de ne yapacağını bilemeyen bir tonla çıktı. Ayağa kalkarken masaya çarptı. "Sen... Ne işin var senin burada?" ​"Seni özledim..." dedi Derin. Sesi o kadar tutkulu, o kadar yumuşaktı ki, bu ortamdaki gerilimi iki katına çıkardı. Atilla tam bir şey söylemek için dudaklarını aralamıştı ki, Derin bakışlarını yavaşça Atilla'nın yanındaki kıza çevirdi. ​"Sen de Pelin olmalısın..." ​Kız neye uğradığını anlamamış bir halde şaşkınlıkla bakarken, Derin başını hafifçe yana eğdi ve bombayı bıraktı: ​"Nişanlımla yatan kızsın, değil mi?"

"Ben kendimi sana ait hissediyorum.." Tamamen hayran kurgusudur. #2 ati242 #1 atilla serin

a: o gece olanlar hataydı yaşanmamış sayalım sende unut ati242 fanfic.

neyin bildin ki değerini benimkini bileceksin bunu da tabi mahvedeceksin ati242 fan fiction aprilaes | 2026

"Sözlükler yetersiz kaldığında, cümleler düğümlendiğinde ve anlatmak istediklerin tek bir bedende toplandığında... Ona sadece 'HIM' diyebilirdin." *Bu kurguda yer alan tüm olaylar tamamen hayal ürünüdür. **Bu kurgu, zaman ve mekandan bağımsız, her biri kendi içinde bir bütün olan bölümlerden oluşmaktadır.

Sabah kalksın,doğa yürüyüşü yapsın.Rap dinlemesin mesela... Bir insan bu kadar sözünden şaşabilirdi.

Nakarat; bir şarkıda sürekli tekrar eden, genellikle o şarkının en akılda kalıcı kısmıdır. Ayağa kalkıp kapıya yönelecekken önümü kesti. Aramızda uzun bir bakışma geçince kalbimin hızlandığını hissettim. "Çekil önümden." "Çekilmeyeceğim." "Atilla, çekil." "Gitme." Ağzımın içinde sabır çekip gözlerimi gözlerine diredim. İnatla birbirimize bakıyorduk. Bakışmamız sürüp giderken pes etmiş gibi omuzlarını düşürdü. "Çabalamıyorsun bile." Kaşlarımı çattım anlamayarak. "Ne için çabalayacakmışım?" "Bizim için."

&& Petek ve Taha kendi sınıflarının birincisiydi ama okul birincisi ancak tek kişi olabilirdi ve bu Petek için çok önemliydi. Highschool au !!Gerçeklikle hiçbir bağlantısı yoktur tamamen kurgu ve hayal ürünüdür. Karakterlerin hal,hareket ve durumları gerçekliği yansıtmaz!!

İbrahime gülümsemeye çalışırken ona bakmamak için direniyordum. Kapıdan çekilmiyordu ki "he, tamam" diyip gidebileyim. Başımın ve karnımın ağrısı artıyordu ve bunların hepsi şu 10 saniyede oluyordu. Nolacaksa olsun diyip Atilla'nın gözlerine baktım. Hiç değişmemişti, hâlâ aşık olduğum gibilerdi. Ona bakınca yüzümü nötr hâle getirdim elbette. O da bana bakıyordu, alık alık. Sonra elini uzattı. A:Memnun oldum A:Ati ben A:Atilla... "Senin Atilla'n" diyemiyordu tabii. O pürüzlü ve boğuk sesini duymuştum 1,5 senenin ardından...

İçeride gördüğüm manzara masada oturan, kapalı alanda güneş gözlüğü takan, kolları dövmeli, sakallı, kumral bi adamdı. Bizi gördüğü zaman elindeki telefonu kapatıp ters çevirdi ve ayağa kalktı. Önce Çınar'a elini uzattı. A:Hoşgeldiniz, Ati ben A:Ati242 Ç:Memnun oldum Çınar ben de Ç:Gökçe Demir'in menajeriyim. Çınar beni gösterince sahte olduğu her hâlinden belli olan bir gülümseme bıraktım dudaklarıma.