Düştüğünde seni kaldıran ben olacağım. Mutlu olduğunda, sevincini ben paylaşacağım. Ihtiyacın olduğunda ben olmayacağım, ihtiyacın ben olacağım. Bu kocaman insan denizinde, gözlerim hep seni arıyor sevgilim, seni ve hep hasret kaldığım ela harelerini...

"Sana her yaklaştığımda," dediğinde başını eğip dudaklarını usul usul kulağımın kenarına getirdi. Nefesi resmen nefesimdeydi. Bu çok fazlaydı.. O gecekinden daha farklıydı bu. Yirmi iki yıllık ömrümde tanıdığım Kerim abi değildi bu karşımdaki adam. "Benden sanki bir vebalıymışım gibi bir canavarmışım gibi kaçışın," sıcak nefesi önce kulağıma sonra boynuma çarptı. Gözlerim artık kendiliğinden kapandı. İşkenceden beterdi bu durum. Biz şu an ne yapıyorduk? Cümlesini tamamlamadan son kez derin bir nefes çekti ciğerlerine. Bunu yaparken burnu benim kulağımın tam üstünde, saçlarımın tam başlangıcındaydı. "Şu koskoca bedenimi bitirdi, tüketti Işıl." baştaki cümlenin amacından sapan bu cümle de ne demek oluyordu? Neler söylüyordu bu adam, neler hissettiriyordu bana!? Dudaklarının arasından usul usul bıraktığı kısık nefesler saçlarımın arasına vurduğunu ve onları yavaşça havalandırdığını hissettim. Tüm tüylerim havaya kalktığında yeni doğmuş bir bebeğin açmaya çalıştığı gözleri gibi bende araladım gözlerimi ve dudaklarımın kıyısına vuran bir hevesle mırıldandım. "Kerim a-" "Şşş," titreyerek söylemeye çalıştığım sözler bıçak gibi kesildi, irkildim. Tüm bedenime etkisi altına alan bir ürperti yayıldı. Tüm hislerim öyle bir karmaşıklığa gömülmüştü ki ne hareket edebiliyor, ne de buna itiraz edebiliyordum. O ise göz kapakları birbirine geçili, sanki boşlukta sallanıyor gibiydi. Sanki bir hayalin içindeydi ve o hayalde yalnızca ikimiz vardık. Sonra bir an kapalı göz kapakları titredi. Nabzım her geçen saniye hızlanıyor, bana yaşam alanı bırakmıyordu. Ama meğer ben daha hiçbir şey duymamışım ki. Zira saniyeler sonra duyduğum Kerim abinin işkenceden farksız pürüzlü sesi canı çekilen parmaklarımın tutunmak amacıyla bir yerlere savrulmasına sebep oldu. "Abi yok, artık abi yok güzelim."

#mafya #ask #aldatma #karadenizkiz Not: Yazdığım ilk kurgudur. İlk bölümlerde anlatımım çok düz ama ileri bölümlerde düzeliyor umarım begenirsiniz. Parmaklarımı toprağın üzerinde gezdirirken bir yandan da gözlerimden yaşlar akıyordu. Tepkisiz bir şekilde kaç saat burada oturduğumu bilmiyordum. Öylece bom boş bakıyordum. Ne hissetmem gerektiğini yada ne düşünmeme gerektiğini bilemiyordum. Hafiften yağmur çiselemeye başladı, kalkıp bir ağacın dibinde oturdum ve bir sigara yaktım. Bu sefer sebepsiz içiyordum. Sigarayı dudaklarıma götürüp yumuşak bir şekilde sıktım ve içime çektim. Başımı kaldırıp Gök yüzüne baktım ve bütün dumanı üfledim. Tam bu sırada omzu hissettiğim el ile dönüp arkama baktım. Bana bakıp hadi der gibi başını sağa yatırmıştı, gitme vakti gelmişti. Oturduğum yerden kalkıp takatsiz bir şekilde üstümü silkeledim. Sonra mezarlara karşı bir selam verip arkamı döndüm ve yürümeye başladım. Ve artık her şeyin başlığı yere gidiyordum en baştan başlamaya. Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiç bir şekilde kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

Bilen bilir Karadeniz kendi içinde farklı bir dünyadır. Taşı, toprağı, denizi ve ormanı gibi insanı da kendine hastır. Bende size bundan yıllar öncesi bu coğrafyada yaşamış iki acılı insanın hikayesini anlatmak istiyorum. Bu elbette bir kurgu ama hikayenin özü tamamen gerçek. İki ayrı hayatı ben hayalimde birleştireceğim sadece. Yine bilen bilir şimdi orda yaşamasam da aslen Karadenizliyim. Özellikle halam küçükken sürekli bizim köy ve civar köylerde olan olayları hikaye gibi bana anlatırdı. Sonra yirmi yaşımda bir soy ağacı merakına girip epey araştırdım. Bazısı acı bazısı güzel bir sürü şey öğrendim. Biri çok içime dokundu. Dedemin dedesi kardeşini vurmuş hem de çok adice. Ölen büyük dedenin hikayesi çok içime dokunmuştur. Bir de adımı aldığım kadının da çok içe işleyen bir hayat öyküsü vardı. İki hikaye de acı ve mutsuz bitiyor ama benim gönlüm hayalimde o iki kişiye yeni bir masal yazmak istiyor. Hayat onlara adil olmamış ve çok acıtmış. Ben şimdi aynı dönemde bile yaşamamış iki kişiyi bu kurguda ortak bir kaderde birleşreceğim. Hikâyede mümkün olduğu kadar hep gerçek anektodlar kullanacağım. Beraber bir yola daha çıkalım olur mu? Cemile ve Ahmet

Maya aşk acısı nedeni ile topukları poposuna vura vura kaçtığı ülkesine ani bir kararla geri dönmeye karar verir! Bu sefer öcünü alacaktır! Ama önümüzde ufak bir pürüz vardır: Raul (Pürüz mü? Böyle pürüz dost başına desem yeridir...) Çapkın, yakışıklı ötesi ve her kadına futbolu izlettirme potansiyeli olan bir futbolcu. Bir yanda oyunu kurallarına göre oynamak konusunda usta olan, yıllardır futbol liglerinin yanı sıra kadınlar arasında da hayli ün salmış ukala Raul, bir yanda Maya'nın eski nişanlısı Mert ve arka fonda ise öç alma sürecindeki dâhiyane (!) planın tasarımcıları Malya'nın çatlak kız grubu: Ceyda, İrem ve Serra. Varşova'da başlayan, İstanbul'a uzanan ve Barselona sokaklarını arşınlayan aşkın ve komedinin iç içe geçtiği eğlenceli bu hikâyede Maya'nın inadının mı yoksa Raul 'ün "cool"luğunun mu kazanacağını okudukça göreceğiz.

Mizah#1 •27.04.2018• Merhaba ben Beliz, Beliz Deniz. Adımla soyadım arasındaki uyum ailemin bana daha doğduğum anda mizahşör yanlarını ispat etmek için yaptıkları koca bir şaka demek isterdim lakin, gerçek ama siz bana kısaca Belo ya da Pirana diyebilirsiniz. Benim için toplayıp çıkaramadığım her şey bir hayal ürünüydü, geçmiş zaman kullanıyorum çünkü tüm doğrularımı bana sorgulatacak bir şey oldu, ne mi oldu? O'nu gördüm. Daha sonrasında ne aklımı toplayabildim ne de onu kalbimden çıkarabildim. Peki neden çikolata gözlümün yanında değil de buradayım? Sizlere bir masal anlatacağım, kendi İstanbul Masalı'mı. Bu masalda anlatıcınız maalesef ki aklı selim bir dış göz değil. Öyle masallardaki gibi saf ve masum prensesler de beklemeyin, prensimizin de beyaz bir atını uzak diyarlara sürdüğü falan yok. Kendisi iş hayatındaki tahtından ben ise Chanel çantalarımın ve Loubotinlerimin bana verdiği yetkiye dayanarak tüm moda ikonluğumla sizleri selamlıyorum. Bolca eğlenceye, çokça stalk yapmaya hoş geldiniz. Hadi gelin size plan nasıl kurulur, stalk nasıl yapılır ve bir erkek nasıl parmağınızda oynatılır anlatayım.

!!! +18 "Geçmişin bana ait," dedi ve kulağıma yaklaşarak fısıldadı. "İstesen de beni unutamazsın." Geçmiş can yakar. Yıllar sonra karşılaştığında bile. Fakat madalyonun iki yüzü vardır. Her şey çok güzel olabilirdi; onu tekrar görmeseydim. Henüz gençliğinin baharındayken, sevdiği adam tarafından acımasızca dünyası başına yıkılan Eylül'ün ölmekten başka hiçbir planı yoktu. Gözünü kapatıp teslim olduğu adam olan Vaha, onu bir başına ve yüzüstü bırakıp gitti. Yaşadıkları anların hepsinin acı bir hatıraya gömüldüğünü dehşetle izledikten sonra ardı ardına darbe aldı. Annesinden, babasından, ağabeyinden... Bir zamanlar deli gibi sevdiği Vaha, tüm hayatını ellerinden çalmıştı. Uykusunda gördüğü dur durak bilmeyen kabuslarla, uyandığında umutsuzluğun beslediği ruhunu huzura kavuşturmaya kararlıydı. Ta ki dünyanın en kibar ve anlayışlı adamı olan Özgür'le tanışana dek... Eylül, uzun yıllarının ardından onu unuttuğunu sanıp yeni hayatının taslağını çizdikten sonra Vaha ile tekrar karşılaşır ve fitilin ucu ateşlenir. Çaresiz, umutsuz ve bir o kadar da yasak aşkın pençesine girmemek için birbirlerini mahvetmek pahasına ikisi de mücadele eder. Eylül'ün doğru sandığı yanlışları tokat gibi yüzüne çarparken, gerçekler onu dipsiz bir kuyuya atar. Fakat yazgının kesin çizgisinden çıkmak ne kadar mümkün olabilirdi ki?

10 yaşındaki Mert Atalay'ın en büyük hayali süper kahraman olmaktı. Olmuştu da. 6 yaşındaki Beril'in hem süper kahramanı hem de biricik Mert'i idi ancak Mert, hayranlıktan ibaret sandığı bu sevginin ne kadar büyük olduğunu kavrayamamıştı. Taşınmadan evvel ona bıraktığı mektupta bütün duygularını açıkça yazan küçük kızın duygularının sandığından daha büyük olduğunu fark ettiğinde her şey için çok geçti. Ama kader devreye girince araya giren yılların hiçbir hükmü olmazdı. Üniversite son sınıftayken Beril'le tekrar karşılaşan Mert için hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bu sefer kalbinde derin duygular taşıyan kişi Beril değil, Mert olacaktı. ✨ İlk Yayımlanma Tarihi: ✍🏼 31 Temmuz 2016 ✍🏼 ✨ Yeniden Yazılma / Bitiş Tarihleri: ✍🏼 14.09.2018 - 25.07.2021 ✍🏼

Yıllar önce kendisi ile birlikte götürdüğü kalbimi şimdi parçalara ayırmak için geri döndü. Fakat bu kez izin vermeye niyetim yoktu.

Ne olduğunu anlamadan havalanırken ağzımdan kaçan çığlığa engel olamadım. Belime sarılan kollar beni havalandırıp kendi kucağına çekerken utançla geri çekilmeye çalıştım. Araf, buna izin vermeyip ellerini sıkılaştırırken beni dizlerine otutturdu. Bu yakınlaşmaya alışkın olmayan vücudum titrerken gözlerimin kapanmasına engel olamadım. Fazlasıyla gerilen bedenim titrerken gözlerimi açıp onun kahverengi hareleriyle karşılaşmak istemiyordum. Onun yakınlığı bedenimi kavururken güzel ve dolgun dudakları birkaç santimetre uzağımdaydı. İçimdeki his kontrol edemeyeceğim bir boyuta ulaşırken ellerimi sürükledim ve onın yanağında durdurdum. Boğazıma oturan yumruyu sertçe yutkunurken elime batan sakalları usul usul okşayıp sevdim. Ellerim onun güzel suratındayken hayalimdeki sakallara dokunmanın verdiği heyecan kalbimi hızlandırmakla kalmıyor, nefesimi kesik kesik alıp vermemi sağlıyordu. Kendime hakim olamayarak ona yaklaşırken burunlarımızı birbirine bastırdım ve dudaklarımı dudaklarına sürttüm, öpmedim. Bana ters tepki vermeyişi hareketlenmemi sağlarken kucağında kıpırdanmadan edemedim. Dudaklarımın hizasında olan dudakları aralanıp boğuk inlemesini bırakırken kapanan gözlerimi araladım. Uzun ve biçimli kirpiklerinin ardına gizlenmiş kahverengi gözleri koyulaşmış, belimdeki elini sıkılaştırmıştı. Öylece birbirimizi izlerken Araf sertçe yutkundu. "Söylesene, bana böyle bakarken nasıl senden uzak kalmamı isteyebilirsin?" Ona cevap veremezken, dudaklarının değdiği dudaklarımı araladım. O konuşurken bana temas eden dudakları benim dudaklarıma daha fazlasını istetirken duygularıma engel olamayarak aramızdakş mesafeyi kapattım ve onun dolgun dudaklarını, izinsiz bir şekilde mühürledim. Bu hareketimle birlikte abi kavramı, çok uzaklara, izbe bir köşeye çekildi ve alayla bizi ve birleşen dudaklarımızı izledi.