Uzun zamandır ilk defa böyle bir duygu kaplamıştı bütün benliğini. Sorgulayacağı olsa kalakalırdı. Zaman ve mekanın dışına çıkmıştı çoktan. Saatlerce belkide günlerce izlese ay simasını asla usanmayacağını biliyordu. Göğü izler gibi izliyordu . Hayranlıkla, heyecanla ve merakla... Küçük bir tebessüm beliriverdi sonra Ay simalı kadında. İçine akan o his , şimdide yüreğine işliyordu. Bakışlarını kahvelerini dikip " Ey benim Ruh'u Revanım, Ruhum onun olanım..." *İyi bir imtihanı hak ettik oysaki... *Bambaşka diyarlara akmanız dileğiyle... ( DURR'U MEKNUN )

Aslında aklımın almadığı bir hikayem vardı benim. O gün o camiiye girip de onların kutsalı olan ezan sesinden rahatsız olduğumu söylediğimde bana nefret eder gibi bakan o adama günün birinde deli gibi aşık olacağımı bilmiyordum. İşin komik yanı o adam da bunu tahmin dahi edemezdi. Birbirinden ölümüne nefret etmesi gereken, tamamen zıt kutuplarda olan iki insan nasıl olmuş da bir araya gelmişti ki? Dedim ya benim hikayem akıl almaz bir hikayeydi. Dinine sımsıkı bağlanmış olan bir adama aşık olmak zordu. Hele de benim gibi hiçbir dine mensup değilsen daha da zordu. Ama değiyordu. Onun tek bakışıyla karşılaşabilmek bile tüm bu zorluğa değiyordu...

Balıkesirli Gülşahla Diyarbakırlı Şahinin İzmir Ege Üniversitesinde kesişen yaşamları ve yaşanan tüm acılara,ayrılıklara rağmen bitmeyen bir aşk. Gerçek bir aşk hikayesi olup iki buçuk yıl önce Güzellik Hemşiresi tarafından kaleme alınmıştır.Kişi ve mekan isimleri değiştirilmiş olup aslına sadık kalarak hikayeleştirilmiştir.

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."