Yaklaşık yirmi dakikanın ardından okulun önündeki durakta inmiş, büyük binaya girmeden önce kısa bir bakış atıp derin nefes almıştı. "Pekala, işte başlıyoruz." Jisung gülümseyerek etrafa bakınıp okulun bahçesine ilk adımını atmış, ardından hızlı adımlarla okulun idare kısmına ilerlemişti. Sınıf öğretmeniyle tanıştıktan sonra çalan zilin ardından genç öğretmenle beraber sınıfına ilerlemişti. "Günaydın. Bugün aramıza yeni bir öğrenci katıldı." Genç kadın heyecan dolu vir sesle konuştuğunda Jisung onun edebiyat öğretmeni olduğunu düşünmüştü. Gülümseyerek sınıfa tamamen girmiş, hafifçe eğilerek gülümsemişti. "Merhaba, ben Han. Han Jisung." ⁰⁵'⁰¹'²⁰²¹' Bugünlerde tiktokta paylaşılıp çeşitli platformlara yayılan edit için yazılan bir fic'tir. [Angst]

" Haneul ilk defa paranoya hastalığına ve sakinleştirici ilaçlarına minnet duydu...o gün otobüsteki tek boş koltuğa oturmasaydı...Bangchanla asla tanışamayacağını biliyordu..." ♡♡♡

ellerini yavaşça yüzümde gezdirmişti,yüzünde de hafifçe beliren gülümsemeyle düm düz karşıya bakıyordu. Gözlerim ben istemeden dolmuş ve akmak için saniyelerle yarışıyordu. "Seni görmek istiyorum... hatta tek görmek istediğim sensin." dudaklarından dökülen kelimeler,zar zor tuttuğum göz yaşlarımı serbest bırakmamı sağlamıştı. yanağımda ki elinin üzerine elimi koyup,yüzümü hafifçe eline sürtmüştüm. hem ağlıyordum hem de gülüyordum,bu adam bana bunu yaşatabilecek tek kişiydi belki de. "Çok yakında sevgilim,çok yakında..." sadece ağzımdan bunlar dökülebilmişti,dökülen kelimeler de titrek titrek dökülmüştü dudaklarımdan. "Sen,ağlıyor musun?" sorduğu soruyla yüzünde ki gülümsemede kaybolmuştu. O çok sevdiğim gülümsemesi şuan benim yüzümden sönmüştü. kafamı dik tutup,iki elini de sıkıca tutmuştum. "Hayır,hayır ne ağlaması benim senin yanında ağlamam mümkün mü sevgilim?" tekrar yayılan gülümsemesiyle,ona sıkıca sarılıp o ferah kokusunu içime çekmiştim. "Seni çok seviyorum,iyi ki benim sevgilimsin." elleri yavaşça sırtımda ki yerlerini alırken,kısık bir sesle kıkırdamıştı. "Ben de seni seviyorum iyi ki benim sevgilimsin." işte buyduk biz,o beni göremese de dışıma değil içime tutulmuştu,ben ise onu görebiliyordum ama onun dışına değil,onun o bahçede kucağına oturan kediyi sevmesine tutulmuştum,ben onun kalbinin güzelliğine,şefkatine,ben onun herşeyine aşık olmuştum.

"Kokunu aklımdan çıkaramıyorum." Kihyuk × omegaverse

Efsanelere göre bir zamanlar Hann adında bir krallıkta güzel bir prens yaşardı. Bu prensi gören, döner bir daha bakardı. Sohbetinde bulunan, billur sesini işiten şanslı sayardı kendini. Kalbi altın gibi saf, gözleri turmalin taşları gibi ışıl ışıldı. Fakat bir gün o ışıl ışıl gözler kurban gitti bir lanete. Simsiyah oldu gözleri prensin. İnsanlar korktu, bakamadı prensin yüzüne bir daha. Onu kocaman bir saraya kilitlediler. Suçu olmadığı halde mahkum ettiler zavallıyı. Ömrü boyu yalnızlığa. Ömrü boyu hüzne... Prens ağladı. Ağladıkça siyah aktı gözyaşları. Damladı bahçesine o küçük damlalar. Kapkara güller bitti gözyaşının değdiği yerlerde. İşte tüm bunlar Hann Efsanesi'nin görünen yüzüydü. Peki ya görünmeyen yüzü?

Gruptaki istenmeyen üye olmak ona acı veriyordu. Sevilmiyordu. Gitmeliydi ama, nereye? Onlardan başka kimsesi yoktu. "Neden Hyung? Neden?"