deadd1girl
- Reads 1,754
- Votes 202
- Parts 7
Eşinin ölümünden sonra aklını kaybeden, herkesin "deli" olarak andığı adamdı o.
Yıllar sonra karanlık dünyasını aydınlatan o ışık kapıda belirdiğinde, baba olduğunu öğrenmişti.
Bir deli sevmeyi bilir miydi? Peki ya baba olmayı?
...🌒
Kucağımdaki bebek kollarını boynuma sarıp "Koykut?" diye mırıldandığında yutkundum. Kollarımı küçük bedenine sıkıca sarıp, saçlarını okşarken gözlerim etrafımdaki kalabalıktaydı.
"Korkma bebeğim." dediğimde sesim yumuşak, aynı zamanda da kısıktı. Bebeğimi kimsenin incitmesine izin vermezdim.
Babam "Ne yapıyorsun oğlum?!" dediğinde kucağımdaki bebekle adımlarım yavaş yavaş geriye gidiyordu. Onu buradan çıkaracaktım.
Başımı iki yana sallayıp "Bebeğe, kimse zarar veremez! Kimse dokunamaz!" deyip bağırdığımda babam korkuyla bana bakıyordu.
Soğuk hava üşüttüğünde kucağımdaki bebeğe daha çok sarıldım. Saçlarını okşarken adımlarım hızlıydı. Hastanenin çıkışına ilerlerken "Korkma..." diye fısıldadım kulağına doğru. "Ben varken, kimse sana zarar veremez bebeğim, korkma..."
Onu, buradan çıkaracaktım.
Onu, kötülerden koruyacaktım.
Bu bebek, benimdi. Benim bebeğime kimse zarar veremezdi.