Nie każdy mógł być dumny ze swojej przeszłości i tego, do czego był wtedy zdolny. Louis starał się zapomnieć o pewnych sprawach, które wyczyniał będąc nastoletnim szczeniakiem... Te jednak jakby wróciły niczym bumerang, a on musiał zawalczyć o wybaczenie.

"- Wejść - powiedział zgorzkniałym tonem głosu, słysząc ciche pukanie. - Masz zamiar pojawić się na posiłku, czy znowu jesteś zapracowany? - omega patrzyła na niego intensywnie, trzymając swoje dłonie na już mocno odstającym brzuchu. - Wiesz, że mam dużo pracy - spojrzał w zielone oczy męża, unosząc lekko swoją brew - Znowu masz zamiar płakać? - Louis złapał się za koniuszek nosa - Dobrze, zejdę. Tylko dlatego aby szczeniak nie przejmował od ciebie negatywnych emocji."

Louis przeprowadził się do Londynu z dużym sercem i wielkimi marzeniami. Harry Styles przeniósł się do Londynu od razu po ukończeniu akademii policyjnej z nadzieją na pomoc jak największej ilości ludzi. Kiedy obłąkana alfa sprawia, że ich drogi się krzyżują, nic już nigdy nie będzie takie samo. tłumaczenie od Alex

Szatyn objął ramionami młodszego, biorąc głęboki i uspokajający oddech. Ten dzień rano nie zapowiadał się tak źle, jak to teraz przeżywali. Bali się prawdy, która może ich zaboleć jeszcze mocniej.

Powiedzieć, że Louis był wściekły to było mało. Stał na środku pustej drogi, a jego samochód od tak stwierdził, że przestanie działać. Oczywiście służbowy samochód, na który uparła się jego firma. Chciał jechać swoim, jednak zagrozili mu brakiem zwrotu za benzynę. Czyli Louis wyjeżdża w delegacje, która zmienia jego życie i podejście do świata w 180 stopniach.

"Dzień dobry Louis, dziękujemy za zgłoszenie się do naszego programu. Wypełnij ankietę dokładnie, a my poinformujemy cię o zakwalifikowaniu się do kolejnego etapu. Miłego dnia!"

Co się stanie, gdy dwa szczeniaki, przypadkowo się połączą?

Louis naprawdę starał się trzymać emocje, kiedy słyszał po raz kolejny stukot obcasów w pomieszczeniu. Przymknął oczy, próbował odpocząć i skupić się na swojej pracy, jednak Danielle skutecznie mu to uniemożliwiała. Nie rozumiał dlaczego ta wciąż była w jego domu. A nie miał jakoś siły na nią unieść głosu i pokazać, gdzie powinna teraz się znajdować. Jego alfa nie trawił tego wszystkiego, a do mózgu nie docierały informacje. Po co? Na co? Dlaczego? Co jest złego w tym, kim jest...

"- Tylko nie ty... - Harry cofnął się o dwa kroki, czując narastającą złość w swoim ograniźmie - Ze wszystkich osób na świecie, oczywiście musisz być to ty - nieprzychylnie spoglądał na szatyna. - Nie to żebym sam nie był zaskoczony... - przewrócił oczami - Ale przypominam, że ty umówiłeś się ze mną... Ja nawet nie dostałem twojego nazwiska."