"Przeżyliśmy tyle dni, ile tak naprawdę byliśmy prawdziwie szczęśliwi" Tkwiąc w odłamku układanki, Która powoli składa się w całość, Spodziewamy się od życia czegoś więcej. Rzeczywistość staje się monotonna. Coraz ciszej słyszymy głosy, Błagające o pomoc. Tymczasem sami stajemy się takimi głosami. Zupełnie nieświadomi, Potrzebujący oparcia. Oddychając, Nie będąc tego w pełni uzmysłowionym. Żyjąc, Nie będąc w pełni szczęśliwym. Będąc nieobecnym wśród obecnych, Nabywając skaz, które są, jak linie papilarne. Okładka zrobiona przez @zaczar_owana