Αθήνα, 2026. Σε μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, δύο γυναίκες προσπαθούν να ξαναβρούν τον ρυθμό της ζωής τους, κουβαλώντας τις δικές τους αόρατες αποσκευές. Η Άννα, χωρισμένη και μόνη με ένα βρέφος στην αγκαλιά, παλεύει να επιβιώσει ανάμεσα στους τοίχους του Ωδείου Αθηνών. Το βιολί της είναι η μόνη της διέξοδος, μέχρι που η καθημερινότητά της γίνεται ένας χαοτικός αγώνας δρόμου. Η Ελένη, αφήνοντας πίσω της το βαρύ παρελθόν της Στέρνας, φτάνει στην πρωτεύουσα για ένα νέο ξεκίνημα. Δεν ψάχνει για φίλους, ούτε για έρωτες. Ψάχνει μόνο μια δουλειά και την ηρεμία της. Μια τυχαία, βίαιη σύγκρουση σε ένα βροχερό πεζοδρόμιο θα τις φέρει αντιμέτωπες. Μια απρόσμενη σύμπτωση στο γραφείο του διευθυντή θα τις αναγκάσει να συνεργαστούν. Μπορεί η εμπιστοσύνη να γεννηθεί μέσα από την οργή; Όταν η Ελένη παίρνει στην αγκαλιά της το παιδί της Άννας, η παγωμένη ατμόσφαιρα αρχίζει να λιώνει. Στο φόντο μιας Αθήνας που τις πιέζει, οι δυο τους θα ανακαλύψουν πως μερικές φορές, η ομορφότερη μελωδία γράφεται εκεί που τελειώνουν οι λέξεις και αρχίζει η αλήθεια.

Στην Αθήνα της δεκαετίας του '60, όλα είχαν το όνομά τους. Οι άνθρωποι, οι ρόλοι, οι υποχρεώσεις. Εκτός από όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν. Η Ελένη και η Άννα συναντιούνται τυχαία και βρίσκονται μπροστά σε κάτι που δεν χωρά σε κανόνες. Όταν τα «πρέπει» συγκρούονται με τα «θέλω», αυτό που γεννιέται είναι... Κάτι παραπάνω απ' την αγάπη. (AU fanfiction εμπνευσμένο από το ζευγάρι Ελένη - Άννα της σειράς «Άγιος Έρωτας», μια λίγο διαφορετική ιστορία με σεβασμό στους χαρακτήρες και τον κόσμο τους.)

Μετά από χρόνια απουσίας, η Ελένη Παυλίδη επιστρέφει στη Στέρνα με έναν και μοναδικό στόχο να ξεσκεπάσει τον δολοφόνο της θετή της μητέρας ακόμα και μόνη της. Ωστόσο, το αρχικό της σχέδιό φαίνεται να καταρρέει όταν εμφανίζεται απρόσμενα στη ζωή της η Άννα Δενδρινού...

Μετά το φιλί, δεν υπήρχε επιστροφή. Όταν όλο το χωριό έμαθε, η αγάπη τους έγινε σκάνδαλο.Έτσι έφυγαν για την Αθήνα, αφήνοντας πίσω ό,τι τις πλήγωνε. Μια νέα ζωή ξεκινά - με φόβους, όνειρα και έναν έρωτα που αρνήθηκε να κρυφτεί. Γιατί, τελικά, διάλεξαν το «εμείς. Οι χαρακτήρες ανήκουν στους δημιουργούς της σειράς. Δεν υπάρχει εμπορικός σκοπός

"Hilfe! Tyler!" Tyler drehte sich hektisch zu mir um und reagierte blizartig. Der Kopf von dem Infizierten der mich angriff fiel zu boden. Tyler hat mir mal wieder mein Leben gerettet! Ich erzähle euch alles von anfang an. Mein Name ist Zoe. Ich bin 17 Jahre und etwa 1,68 m groß. Meine Haare sind braun, und mein Körper eigentlich ganz normal. Ich lernte Tyler an einem etwas unnormalen Tag kennen, aber es wusste ja niemand was einem da draußen erwartete....