Jenna Collins Gizemli Kasaba'ya taşındığında olacaklardan habersizdir. Birçok yeni insan tanıyacaktır. Peki ya tanıdığını sandığı insanlar gerçekte öyle değilse? NOT: HİKAYENİN KİTAP OLMASI SÖZ KONUSU DEĞİLDİR/ OLAMAZ. Başlarda acemi olduğumu biliyorum. İleride bölümleri düzenleyebilirim umarım. İyi okumalar..

Yaşama arzusunu tamamen yitiren ve gelecekten hiçbir beklentisi olmayan bir genç kız yeniden hayata tutunabilir mi? Karşısına gülümsemesiyle tüm yaraları sarabilecek biri çıkarsa, belki. Bu, aşka esir olan bedenlerin değil; aşkla özgürleşen ruhların hikayesidir. Kitabım güncel olarak Çizgi Studio uygulamasında yazılmaktadır. Oradan okuyabilirsiniz.

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Ahsen Kılıç, sahip olmak istediği her şeyi elde etmiş bir kadındır. Lüks bir ev, son model bir araba, iyi bir eş, sevgi dolu şirin bir çocuk... En önemlisi de uzun yıllarını alsa da en büyük hayalini gerçekleştirmiş, ünlü bir yazar olmuştur. Kitapları hiç durmadan basılırken onun sürdürdüğü bu sıradan yaşam, bir gün evine gelen gizemli güllerle tümden değişecektir. Artık herkesten sakladığı gizemli geçmişini bilen, onun sırrına ortak olan biri vardır ve merak duygusunu uyandırmayı başaran bu kişi tahmin edebileceğinden çok daha tehlikelidir. Kapak tasarımı @sloaneraine ye aittir.

"Neden ona bir şans vermiyorsun?" "Üzgünüm bunu yapamam.'' "Yılın başından beri seni bekliyor." "İsterse 100 sene beklesin. Yine de olmaz." "Neden bu kadar acımasızsın ?" "Onu, onun istediği şekilde sevmiyorum." "Sadece denesen? Bunu hak ediyor biliyorsun." "Biliyorum, ama bu mümkün değil." "Neden?" "Sen neden Orhan'a şans vermiyorsun?." ''Çünkü onu sevmiyorum!'' ''Beni anlamalısın o halde.'' ''Bak ne diyeceğim. Ben Orhan'a şans vereceğim, sen de Eylül'e. Böylelikle ikisinin istediğini de gerçekleştirip biraz mutlu olmalarını sağlayabiliriz.'' ''Bu onları daha fazla üzmez mi?'' ''Bilmiyorum. Sadece denememiz gerektiğini düşünüyorum.'' ''Haklısın sanırım. Peki ne kadar zaman?'' ''Zaman yok. belki severiz bilemezsin.'' ''Bu benim için mümkün değil'' ''Neden ama Burak?'' ''Bunu sana söyleyemem. Daha fazla soru sorarsan vazgeçeceğim.'' ''Tamam anlaştık. Hadi şimdi git ve ona sevgilin olmasını istediğini söyle!'' ''Peki.''

Hayatta tutkuyla bağlı olduğu tek şey okçuluk olan ve oldukça basit bir yaşam süren bir genç kız, bir gün kendisinden hiç de haz etmeyen kamp arkadaşları tarafından ihanete uğrayıp tek başına ormana terk edilir. Ormanda geçirdiği korkunç gecenin ardından uyandığında kendini kanatlı yaratıklar olan amayaların yaşadığı bir köyde bulur ve üstüne üstlük hafızasını da kaybetmiştir. Yaklaşık bir yılı aşkın bir süredir üstlerine çöken korkunç bir lanetle mücadele etmek zorunda olan gizemli yaratıklar ve bu yolunu kaybetmiş yalnız kız birbirlerine yardım edip içinde bulundukları durumdan kurtulmalıdır. Fakat bu çok da kolay olmayacaktır çünkü bu yaratıklar, özellikle de onların başındaki genç komutan insanlardan nefret etmektedir. Kapak tasarımı @colorwheel9 a aittir. ❤️

İki dudağının arasında bir şarkı mırıldanıyor, mırıldandığı şarkı karanlık geceye karışıyordu. Sanki mırıldanmalar Şeytanın dudaklarından dökülüp benim içime işliyordu. Kulaklarımda çınlıyordu her bir kelime. Ölümü yakından hissediyordum. Mırıldanmalar artıp yerini net sözcüklere bıraktığında üzerimdeki ölüm örtüsünün üzerine o kelimeler yazıldı. "Beni uyandırdın, beni boğuyorsun Ve ben dudaklarına hızlı bir veda öpücüğü bıraktım " Ben Şeytanı uyandırmıştım. Ölümümü kendi ellerimle hazırlamıştım. Onu boğuyor muydum bilmiyorum ama kendimi boğduğum bir gerçekti. İçimdeki dünya, renklerini siyaha teslim etmiş, gökkuşağı yerini fırtınaya bırakmıştı. Karanlık, kalın duvarın arkasındaki dünyanın bariyerini geçmişti. Siyah beyazı, kötülük iyiliği, karanlık aydınlığı ve ateş suyu öpmüştü o gece. Dudaklarıma bıraktığı zehir beni yakıp kül etmişti. Ancak bir daha küllerimden doğamayacaktım. Şeytanın gücü içimdeki son umut kırıntılarını da almış, iki parmağının arasında ezerek etrafa saçmıştı ve ben artık onları toplayamazdım. Son kez çığlık atmayı denedi içimdeki kız çocuğu. Son kez acısını duyurmak istedi dış dünyaya ama yapacak gücü kendinde bulamadı ve o gece yine her zaman olduğu gibi Şeytana sığındı.