Elimdeki deniz kabuğunu alıp kulağıma koydum. Herkes şarkı ve deniz sesi geldiğini söylerken ben sadece uğultu duyuyordum. Biraz daha bastırdım bu sefer duyabileceğimi sanıp. Ama yine bir işe yaramadığını görüp üzgünce iç çektim. "Duyamazsın, boşuna uğraşma." Sesin geldiği tarafa doğru döndüm. Her zaman yüzünü gördüğüm ama bir kez olsun konuşmuşluğum olmayan kişiye gözlerimi kısarak baktım. "Neden?" Aklımda dönüp duran soru sessizce dökülmüştü dudaklarımdan. "Çünkü öyle bir şey yok." Bu dediğiyle bakışlarımı minik ellerimin arasındaki deniz kabuğuma çevirdim. Bence vardı ve benim hayal gücümden bile gelse ben o sesi duyacaktım. Ve duyduğum zaman ona da dinletecektim. Sonunda omuz silkip cevabımı verdim, "Bence var." Cevabını dinlemeden öylece arkamı dönüp yürümeye başladım. Küçük ayaklarıma çarpan sular beni rahatlatırken kumdaki küçük deniz kabuklarını da alıp pembe şortumun cebine koydum. Deniz kabuklarını çok seviyordum...